Παγίωση του διχασμού

Οποιο και να είναι το τελικό αποτέλεσμα της μονομαχίας Τραμπ-Μπάιντεν όταν τελειώσουν οι καταμετρήσεις και εκδικαστούν οι δικαστικές προσφυγές, οι μισοί ψηφοφόροι θα αμφισβητούν τη νομιμότητα του εκλογικού αποτελέσματος.

Πρόκειται για μια δυναμική η οποία δεν μπορεί με τα σημερινά δεδομένα να ανακοπεί, με τις ΗΠΑ να έχουν εισέλθει σε αχαρτογράφητη περιοχή.

Το 1960 ο Νίξον αρνήθηκε να αμφισβητήσει δικαστικά το προβάδισμα λίγων δεκάδων χιλιάδων ψήφων του Κένεντι, παρά τις πιέσεις των στενών συνεργατών του, για να μη χρεωθεί ένα επικίνδυνο και διχαστικό μη αντιστρέψιμο βήμα.

Για τον ίδιο λόγο στις αρχές Δεκεμβρίου του 2000 ο υποψήφιος των Δημοκρατικών, Γκορ, τερμάτισε την αμφισβήτηση του εκλογικού αποτελέσματος στη Φλόριντα, που έδινε το κλειδί του Λευκού Οίκου στον Μπους υιό.

Πουθενά στον ορίζοντα των πολιτικών εξελίξεων στις ΗΠΑ δεν διακρίνεται προοπτική επούλωσης του διχασμού που ενισχύθηκε από το οριακό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.

Το ζητούμενο είναι πώς τα παραπάνω θα αποτυπωθούν και θα επηρεάσουν τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος των ΗΠΑ, που καθιστά τη διακομματική συναίνεση και τη συνεργασία Λευκού Οίκου και Κογκρέσου προαπαιτούμενο για μια αποτελεσματική διακυβέρνηση.

Και βέβαια η παγίωση του διχασμού των ΗΠΑ, που ενισχύεται συνεχώς τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, νομιμοποιεί το ερώτημα σε πιο βαθμό θα επηρεάσει αρνητικά την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οταν το 1947 οι ΗΠΑ με το Δόγμα Τρούμαν και το Σχέδιο Μάρσαλ διαμήνυσαν ότι είναι αποφασισμένες να διαδραματίσουν ηγετικό ρόλο στον μεταπολεμικό κόσμο υπήρχε συναίνεση Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων, και όχι μόνον.

Η εμπλοκή της Ουάσινγκτον στη μεταπολεμική ανασυγκρότηση κυρίως της Δυτικής Ευρώπης δεν ήταν τίποτα άλλο από την εξαγωγή στην άλλη ακτή του Ατλαντικού της συνταγής του New Deal, του νέου Κοινωνικού Συμβολαίου με το οποίο ο Ρούζβελτ μετά το 1932 έβγαλε τη χώρα από τη μεγάλη ύφεση στην οποία είχε εγκλωβιστεί μετά την κρίση του 1929.