Ο άνθρωπος που έκανε τα σκοτάδια λάμψη – ένας «άγιος» της Αριστεράς

Μεγάλος ο πόνος και απέραντη η θλίψη για όσους τον αγαπήσαμε και ήταν δικός μας άνθρωπος ο Γιώργος Δελαστίκ, που έφυγε πολύ νωρίς από κοντά μας. Ηταν ένας φωτισμένος καθοδηγητής που έδινε το φως του στην κοινωνία, σε όλους μας.

Ενσαρκωτής, με την αυτοθυσία του, του βαθύτερου νοήματος των στίχων του ποιητή: «Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, αν δεν καούμε εμείς, πώς θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη;». Παιδί της εργατικής τάξης, ήξερε από φτώχεια κι επέλεξε τον έντιμο αγώνα για επιβίωση, δημιουργώντας μια εξαιρετική οικογένεια, πέραν των άλλων θαυμαστών που κατόρθωσε.

Με την όλη στάση και πορεία του παρέδιδε, ουσιαστικά, μαθήματα ζωής. Ταπεινός, ακούραστος, εναρμόνιζε (βαθύτατα χριστιανικό έμπρακτα) μαρξιστικό λόγο και αγαπητική πράξη. Δεν χρηματιζόταν, ζούσε λιτά, βρισκόταν δίπλα στο πλευρό όσων τον είχαν ανάγκη. Δεν είναι τυχαίο που υπήρξε τόσο αγαπητός. Κέρδισε τον καθολικό σεβασμό τιμώντας την αποστολή του. Τεράστια η εκτίμηση του κόσμου στο πρόσωπό του. Με τεράστια επιρροή που απέρρεε τόσο από τον ρόλο του όσο και από αυτό που ενσάρκωνε.

Ως ουσιαστικός πνευματικός ηγέτης αντιλαμβανόταν και είχε μια ιδιαίτερη αίσθηση ευθύνης, παιδαγωγούσε, θέτοντας, με έργα και λόγια, τους κανόνες της έντιμης ζωής. Δεσμευμένος σταθερά και ακλόνητα σε αυτούς τους κανόνες, σε αρχές, αξίες και ιδανικά. Εκαιγε μέσα του σαν φωτιά η αγάπη για τον άνθρωπο και την πραγματικά ανθρώπινη, δίκαιη και απελευθερωμένη κοινωνία, με πίστη, αφοσίωση και ακατάπαυστο αγώνα για το ορθολογικό, το δίκαιο και την αλήθεια, την απελευθέρωση, την ειρήνη και την καλαισθησία.

Εκπροσωπούσε τη βαθύτερη ανθρώπινη ευαισθησία, την ομορφιά, την καλοσύνη, ταυτόχρονα με την ακατάβλητη δύναμη της σκέψης. Με το επιπλέον χάρισμα της ευγένειας, της λεπτότητας, της διακριτικότητας. Κι όταν έπρεπε βέβαια, δεν δίσταζε να φτιάχνει θυμωμένος «μαστίγια από σχοινιά» και να «εκδιώκει τους εμπόρους από τον Ναό».

Εχουμε ήδη γίνει φτωχότεροι στην ενημέρωση, όμως μας έχει αφήσει, μας έχει κληροδοτήσει ό,τι είχε ως περιουσία. Ο πλούτος που μας αφήνει ο Γιώργος έχει ήδη κατατεθεί στις ψυχικές, πνευματικές και συναισθηματικές μας θυρίδες. Το έργο του θα συνεχίσει να μας εμπνέει. Ο λόγος του, το ένσαρκο παράδειγμα της ζωής του, του ύφους και του ήθους του, μένει «κτήμα ες αεί».

Θα μάθουμε, μέσω της θλίψης για την απώλειά του, να διακρίνουμε και να υιοθετούμε τις αρετές του: την πειθαρχία και το πάθος του επιστήμονα για το επίτευγμα με γνώμονα το «ωφελέειν ή μη βλάπτειν» και του αθλητή για εκείνο το γέρας από κλαδί αγριελιάς, τη γεμάτη έμπνευση ασκητική ζωή του καλλιτέχνη της γραφής και του λόγου (Κώστας Θεολόγου, «Εφ.Συν.», 27-8-2020).

Ο Γιώργος έχει φύγει, αλλά, όπως λέει ο ποιητής, έχει «…μείνει ένα γλυκύτατο χαμόγελο στον κόσμο ετούτον που αδιάκοπα θα λέει “ναι” και πάλι “ναι” σ’ όλες τις προαιώνιες διαψευσμένες ελπίδες».

*διευθυντής, ιατρός ΕΣΥ