Η δίκη, η καταδίκη και ο φασισμός

Κάλλιο αργά παρά αργότερα. Με 7 χρόνια καθυστέρηση η ελληνική Δικαιοσύνη έδωσε δύναμη στο δίκιο και με μια ιστορική απόφαση έκρινε ένοχα όλα τα πολιτικά στελέχη της Χρυσής Αυγής για διεύθυνση ή ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το παρόν και το μέλλον των μελών της συμμορίας Μιχαλολιάκου, Παππά, Κασιδιάρη.

Η απόφαση του Εφετείου ήταν δικαίωση για τη μνήμη του Παύλου Φύσσα και βάλσαμο για τη Μάγδα Φύσσα, αν βεβαίως μπορεί να υπάρξει ποτέ βάλσαμο για μια χαροκαμένη μάνα ενός νεκρού παλικαριού. Ηταν δικαίωση για τον νεκρό Πακιστανό Λουκμάν, τους Αιγύπτιους ψαράδες, τους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, αλλά και για όσους ξυλοκοπήθηκαν, σακατεύτηκαν, τρομοκρατήθηκαν από τη ναζιστική συμμορία.

Ολοι αυτοί μπορούν και δικαιούνται να νιώθουν δικαιωμένοι. Και οι υπόλοιποι καλό θα ήταν να αναστοχαστούν τα έργα και τις παραλείψεις τους. Πρώτα η Πολιτεία, γιατί μέχρι τη δολοφονία Φύσσα ανέχτηκε την εγκληματική δράση της ναζιστικής συμμορίας, με ένα τμήμα του πολιτικού συστήματος να ερωτοτροπεί μαζί της.

Η Δικαιοσύνη, γιατί δεν άκουσε εγκαίρως τους αλαλαγμούς των ταγμάτων εφόδου, όταν σκορπούσαν τον τρόμο στις γειτονιές. Τα μέσα ενημέρωσης, ευτυχώς όχι όλα, γιατί χαριεντίζονταν ανενδοίαστα με κορυφαία στελέχη της Χ.Α. προβάλλοντας αστόχαστα άλλοτε το ερωτικό προφίλ του Κασιδιάρη και άλλοτε την «κοινωνική προσφορά» των νοσταλγών του Χίτλερ.

Αν επισημαίνονται όλα αυτά είναι γιατί μια δικαστική απόφαση, όσο σωστή και δίκαιη και αν είναι, δεν αρκεί από μόνη της για να νικηθεί οριστικά και τελεσίδικα ο φασισμός.

Χρειάζεται, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται γιατί τιμωρεί ενόχους και αποδίδει δικαιοσύνη. Χρειάζεται γιατί μπορεί να λειτουργήσει αποτρεπτικά για όλους όσοι θα τολμούσαν να μοιάσουν ή να μιμηθούν τους…Κασιδιάρηδες του μέλλοντος. Χρειάζεται γιατί μπορεί να λειτουργήσει παιδευτικά σε μια κοινωνία, η οποία κουρασμένη και φοβισμένη έχει εθιστεί να σιωπά, να ανέχεται και να ξεχνά να υπερασπίζεται τις κόκκινες γραμμές της ανθρωπιάς της. Χρειάζεται γιατί μπορεί να λειτουργήσει σαν καμπανάκι για το πολιτικό σύστημα προκειμένου να θωρακίσει ακόμα περισσότερο θεσμικά τη δημοκρατία.

Και δεν αρκεί γιατί ο ναζισμός, ο φασισμός και οι κάθε είδους παραφυάδες τους δεν ξεριζώνονται εύκολα. Η Χρυσή Αυγή μπορεί να εξοβελίστηκε με την ψήφο των πολιτών από το Κοινοβούλιο, όμως δεν εξαϋλώθηκε. Η ηγεσία της μπορεί να οδηγηθεί για πολλά ή λίγα χρόνια στις φυλακές, όμως το μικρόβιο με το οποίο έχει διαποτίσει ένα τμήμα της κοινωνίας, υπάρχει.

Ο ακραίος φασιστικός της λόγος, οι ακραίες ρατσιστικές συμπεριφορές υπάρχουν γύρω μας, δεν κρύβονται, ακούγονται και εκδηλώνονται στα νέα πολιτικά περιβάλλοντα, στα οποία βρήκαν στέγη. Υπάρχει πολύ δηλητήριο γύρω μας και δεν εξουδετερώνεται με μια δικαστική απόφαση, όσο αυστηρή και δίκαιη και αν είναι. Γι’ αυτό, όπως θα έλεγε και ο Μπρεχτ «…μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος. Η σκύλα που το γέννησε ζει και είναι σε οργασμό».