Άτυπες «λερναίες ύδρες…

Ο καταλογισμός των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών γνωρισμάτων της εποχής από όποιον γνωρίζει την ελληνική πραγματικότητα των συνταρακτικών τελευταίων πέντε χρόνων είναι υπόθεση που παραπέμπει στην επιλογή του σωστού βέλους στο σταυροδρόμι της πορείας που έρχεται…

Ένα σημείο κομβικής σημασίας που φιλοδοξεί έστω και διαμέσου μιας κακόηχης, στα αυτιά της πλειοψηφίας, μουσικής να ορίσει το τέμπο του «χορευτικού προγράμματος» των μελλούμενων. Και οι θέσεις στα «μαθήματα χορού» είναι οι λιγότερες διαθέσιμες εδώ και πολλές δεκαετίες…

Η στείρα ανταλλαγή «εχθρικών πυρών» δεν είναι «εθνική υποχρέωση» όπως προσπαθεί να μας πείσει η κυρίαρχη οπτική των σύγχρονων καιρών. Οι «άτυποι εμφύλιοι» αποκρύπτουν το πραγματικό διακύβευμα.

Μαθημένοι για τα καλά στην αναζήτηση «αντίπαλου δέους», ακόμα και στους ανέφελους καιρούς της επίπλαστης ευμάρειας του αντιπαραγωγικού-δανεικού χρήματος, αποκτάμε φαίνεται μέσα μας ως εθιστικό «σήμα κατατεθέν» μια εκδοχή αδιευκρίνιστης ισχύος, εντασσόμενοι σε «φιλοπόλεμα» στρατόπεδα και λαχταρώντας για «βολές κατά δικαίων και αδίκων».

Μετατρέποντας, δυστυχώς, με αυτή τη συμπεριφοριστική τάση τα προβλήματα σε δευτερεύουσες και τριτεύουσες εκφάνσεις. Άτυπες «λερναίες ύδρες» που μας τρομάζουν αρκετά περισσότερο από όσο θα έπρεπε, σκοτεινές πτυχές του κοινωνικού εσωτερισμού που μας φοράνε μάσκες, και ενώ γνωριζόμαστε σχεδόν όλοι πολύ καλά αναμεταξύ μας αποκτάμε άλλοθι μη συνεργατικών αποστασιοποιήσεων.

Είναι επαχθές -μα πέρα για πέρα αντιπροσωπευτικό- το γεγονός πως ακόμα και σε τέτοιους καιρούς πάρα πολλοί από εμάς δεν πάψαμε ποτέ να αναζητάμε φτηνιάρικες «δικαιώσεις», όταν η ίδια η δικαίωση, ατομική και συλλογική, μοιάζει πολύ μακρινή.

Σαν το μαρτύριο του Τάνταλου. Φαινόμαστε ικανοποιημένοι που γεμίσαμε το δικό μας καφάσι με τα κεράσια της αυτοϊκανοποίησης των επιφανειακών νοητικών επεξεργασιών -ως προς τα θέλω μας-, όταν οι περισσότερες κερασιές γύρω μας έχουν ξεραθεί, είτε γιατί επιλέξαμε λάθος «φυτοφάρμακα» είτε γιατί πολύ απλά αδρανήσαμε αφήνοντας τα ίδια τα προβλήματα να επιλυθούν από μόνα τους διστάζοντας να μετασχηματίσουμε την οργή μας σε ώριμη και διαρκή συμμετοχικότητα…

Η πολιτική αντιπαράθεση δεν είναι ούτε απλή διερεύνηση των όποιων αδιεξόδων προκύπτουν, ούτε -στο πιο ανώδυνο σενάριο- η διενέργεια «ερευνών» γύρω από το περιεχόμενο αναπτυσσόμενων λειτουργιών που επέφεραν αποτελεσματική διευθέτηση γιατί μπόρεσαν στο κατάλληλο χρονικό σημείο να προκαλέσουν τις δέουσες ροπές και κλίσεις που έγειραν την πλάστιγγα προς κάποια πλευρά…

Ούτε καν μια κουτσομπολίστικη «ευχάριστη ενασχόληση» σε ατέρμονα λογύδρια που λαμβάνουν χώρα σε δημοσιογραφικά γραφεία, σε κοινοβουλευτικά εντευκτήρια, σε πολιτικά στέκια, σε συνάξεις στα μεγάλα σαλόνια της ελληνικής ελίτ, σε κλειστές συσκέψεις, σε μεγαλόσχημα γεύματα, σε λαϊκά καφενεία, σε εργασιακούς χώρους, σε παρέες απλών ανθρώπων, σε ατομικές αναζητήσεις κάθε διαλογής, ακόμα και σε στιγμές παγώματος της σκέψης…

Κανένας δεν μπορεί να λανσάρει τον εαυτό του ως άμοιρο ευθυνών, πόσο μάλλον όταν κάποιοι επιχείρησαν να μετακυλήσουν -ακόμα και στο δημόσιο λόγο- τις ευθύνες στα θύματά τους, όταν η ζυγαριά των συνεπειών έγειρε επιλεκτικά μονόπλευρα.

Η αναπόφευκτη πρόκληση εσωτερικής αναστάτωσης και η συνεπαγόμενη απώλεια κοινωνικής συνεκτικότητας χρησιμοποιήθηκαν ακόμα και ως «μαξιλαράκια ασφαλείας». Οι αντιδράσεις των πολλών έχουν όρια που οι λίγοι έχουν σφυγμομετρήσει έγκαιρα. Η Ιστορία προχωράει και αυτοί που έχουν συναίσθηση της εντροπίας της μπορούν να καταλάβουν πως κάτι το σημαντικό λαμβάνει χώρα.

Αυτό το πόρισμα είναι σίγουρα ο πρόλογος των αναφορών των ιστορικών του μέλλοντος. Τα επιμέρους κεφάλαια, που θα καταπιάνονται με την ανακαινισμένη μορφοποίηση των μετασχηματισμένων πολιτισμικών πυλώνων, «είναι όλο το ζουμί».

Θα είναι το μέλλον just μια έμπρακτη εφαρμογή του εξαναγκαστικού σήμερα «λιτού βίου» ή θα αποτελέσει μια no hope παρατεταμένη δυσάρεστη περίοδο κατά την οποία η όποια προσπάθεια καταβάλλεται δεν θα ανταμείβεται με αυτό που της αξίζει;

Σήμερα, και καθώς πλησιάζουμε αισίως στα μέσα του 2015, μπορούμε να προβούμε σε κάποιες εκτιμήσεις. Αυτό, όμως, δεν είναι προάγγελος μιας δρομολογημένης ανάτασης, αλλά ύποπτο σημάδι πως τα δύσκολα ενδέχεται να μη θέλουν να μας εγκαταλείψουν.

Υπάρχουν σκιές που «γουστάρουν» να προχωράνε σαν αυτάρεσκοι επιδειξίες πιο μπροστά από τον οπτικό μας ορίζοντα, και αυτή τη στιγμή παλεύουμε για να τις φτάσουμε. Για να τις αφήσουμε πίσω, δηλαδή να ακολουθούν τις κινήσεις μας, χρειάζεται να αλλάξουμε πολλά…

Η Ιστορία έτσι και αλλιώς θα γραφτεί, απομένει να αποφασίσει η κοινωνία με ποια χρώματα θα γίνει αυτό…

Εκ του μακρόθεν, όμως, και με συμπτώματα απαίδευτων και επιπόλαιων ατομικιστικών μικροβίων, τίποτα το σπουδαίο δεν μπορεί να γίνει…