Η ανάγκη μάς έφερε στις 2 Σεπτεμβρίου στις 8.30 το πρωί στο Νοσοκομείο Βέροιας και στο Σημείο Ελέγχου 1, με δικό μου άνθρωπο, «ασφαλισμένο» του Δημοσίου που έπρεπε να κάνει τεστ για κορονοϊό.
Το πρώτο πράγμα που μας λένε είναι ότι το τεστ στο νοσοκομείο είναι δύσκολο. Με φανερή τη δυσφορία των δυο υπευθύνων του Σημείου Ελέγχου 1 και με έντονη τη δική μας ανασφάλεια που δένει γάντι με το άγχος της πιθανής θετικής διάγνωσης του ιού, δίνουμε τα στοιχεία και μας συστήνουν, χωρίς πολλά πολλά, να περιμένουμε παραπέρα (στον ελεύθερο χώρο) τον παθολόγο.
Στον ιδιαίτερα περιορισμένο χώρο αναμονής είμαστε μαζεμένοι περίπου τριάντα άτομα, το καθένα για διαφορετικό λόγο. Αλλοι για ραντεβού με τον γιατρό μετά από χειρουργείο, οι περισσότεροι πάνω από εξήντα και εμφανώς άρρωστοι, άλλοι για εξέταση, κάποιοι λίγοι για τεστ κορονοϊού.
Ακόμη, κάποιοι ναρκομανείς ταλαίπωροι που περιφέρονται ανάμεσά μας και βέβαια και κάποια επείγοντα ή κατεπείγοντα περιστατικά όπου μπαινοβγαίνουν οι συγγενείς τους για να πάρει τον άνθρωπό τους το ασθενοφόρο που περιμένει και αυτό ανάμεσά μας στον χώρο αναμονής.
Για όλους εμάς, μονόδρομος το πέρασμα από το Σημείο Ελέγχου 1, όπου είναι τελείως αδύνατο να μην υπάρχει συνωστισμός. Ολοι εκεί με μάσκες, εκτός από τους ναρκομανείς νέους συνανθρώπους μας, που είναι εκτός εαυτού, όλοι μπροστά στο Σημείο Ελέγχου 1, καθότι πριν και μετά το χάος.
Μία νοσηλεύτρια ή κάτι σχετικό μπαινοβγαίνει κατά διαστήματα και φωνάζει εκνευρισμένη με όση δύναμη έχει να κρατάμε αποστάσεις, σε ένα πολύ περιορισμένο χώρο όπου δεν υπάρχει καμία σήμανση για αποστάσεις, καμία σκίαση, με τον ήλιο ντάλα πάνω στο κεφάλι μας, με τα περισσότερα άτομα να περιμένουν το ραντεβού των 9 με τον «γιατρό τους» που τους έχει στήσει, εφόσον ήταν ήδη περασμένες 10, με πέντε καθίσματα για τριάντα άτομα, με κάποιους καθισμένους στα πεζούλια, κακήν κακώς ή σε δυο τρία κούτσουρα μπροστά στο διπλανό κυλικείο, με δυο γυναίκες υπερήλικες να παρακαλούν, μάταια, να τις βάλουν κάπου να καθίσουν γιατί ζαλίζονται και με μένα και τον δικό μου άνθρωπο με πόνο στο στήθος να περιμένουμε τον παθολόγο για το τεστ.
Ολα αυτά κάτω από τα συνεχή ξεφυσήματα και τον έντονο εκνευρισμό των δυο υπευθύνων κυριών του Σημείου Ελέγχου 1, που τις καταλαβαίνουμε απόλυτα, εφόσον κάποιοι δε θέλησαν ή δεν ασχολήθηκαν για τη δημιουργία και ενός Σημείου Ελέγχου 2, τουλάχιστον.
Αντίθετα, μας πετούν κατάμουτρα έναν απαράδεκτο εξωτερικό χώρο αναμονής με τις «ηλιοκαμένες» λαμαρίνες δίπλα μας, πλάι στα κιγκλιδώματα τοποθετημένα χύδην. Το κωμικοτραγικό της ανθρώπινης τραγωδίας κορυφώνεται στις 10.30 όπου μας ενημερώνει διώχνοντάς μας ένας νεαρός, ο παθολόγος πιθανόν, λέγοντάς μας ότι αν δεν έχει κανείς πυρετό δε μπορεί να γίνει, σε καμία περίπτωση, το τεστ. Μοιραία, η επιλογή είναι ο ιδιώτης γιατρός με τα 70 ευρώ, που άνοιξε και μας περιμένει.
Η εντύπωσή μας από τη λειτουργία του Δημόσιου Συστήματος Υγείας υπήρξε «άψογη». Πώς να έχει κανείς τη δύναμη να ξαναπάει, αν χρειαστεί, έτσι που κουρελιάζουν την αξιοπρέπεια και τη ζωή του! Τι κι αν οι κρατήσεις του «υπέρ υγείας» γίνονται με το παραπάνω; Στ’ αλήθεια, πού πηγαίνουν όλες αυτές οι κρατήσεις τόσων χρόνων; Για όλους αυτούς που έχουν ξεχάσει να ντρέπονται και που δεν ξέρουν τι είναι ο Ανθρωπος αλλά γνωρίζουν την τιμή του μονάχα, ας μας πουν επιτέλους: πόσο κοστίζει σήμερα ο άνθρωπος;
*συνταξιούχος ΑΠΘ – χωροτάκτης
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ,Συν.» τη Δευτέρα 14/09/2020.
-320x213.jpg)
