Ενας μοναδικός μπαλαδόρος, χορευτής, ο Βαγγέλης Γιαλελής, έκανε την τελευταία του απροσδόκητη ντρίμπλα στον κορονοϊό και μας αποχαιρέτησε. Ασυμβίβαστος με την υποταγή και την εξουσία του φόβου. Μαέστρος με μπαλιά αλφάδι στα πενήντα μέτρα πάνω στην κίνηση, θα τον ζήλευαν αρκετοί μεγάλοι ποδοσφαιριστές, αλλά ο ίδιος δεν ήθελε να φύγει από την αγαπημένη του Νεάπολη αν και τον είχαν ζητήσει ομάδες της Α’ Εθνικής κατηγορίας. Ευαίσθητος με μια εξαιρετική κοινωνική αντίληψη και αισθητική του ποδοσφαίρου, εξανάγκαζε κόσμο άσχετο με το άθλημα να πηγαίνει τη δεκαετία του ’70 να βλέπει την ερασιτεχνική ομάδα «Βοίας» -το όνομα προέρχεται από τον Αχαιό βασιλιά της αρχαίας πόλης Βοιαί- για να απολαύσει τις χορευτικές κινήσεις του Βαγγέλη.
Είχε το χάρισμα της μπαγκέτας, εναρμόνιζε τις κινήσεις των ατομικών χαρακτηριστικών του κάθε ποδοσφαιριστή στη σύνθεση μιας ολότητας. Τον έκλειναν συχνά δύο και τρεις αντίπαλοι, τους «άδειαζε» με απροσδόκητες χορευτικές κινήσεις και επινοήσεις και μετά σέρβιρε στην κατάλληλη στιγμή.
Αυτή τη βαθιά αίσθηση της αρμονίας του συνόλου τη μετέφερε και στην προσωπική του ζωή με διακριτικότητα, αλλά έβλεπε πως σε μια διασπασμένη ατομοκεντρική κοινωνία, δεν μπορούσε να την υλοποιήσει και απομακρυνόταν για να διατηρήσει την ποιητική αίσθηση της εσωτερικής ορχήστρας του. Λαϊκός ψαράς, μετά και τη μετανάστευσή του πήγαινε με το τρεχαντηράκι του, έριχνε δίχτυα και παραγάδια για να συμπληρώσει τα προς το ζην, αυτός που είχε την ποίηση του ευ ζην.
Ωσπου εμφανίστηκε στην κοινωνία ο καταραμένος κορονοϊός. Ο Βαγγέλης δεν μπορούσε να αντέξει τον φόβο και την αποξένωση των ανθρώπων. Ως μαέστρος του συνόλου πατούσε με την οπλή της ελευθερίας τη μούρη του θανάτου και την έκανε μουσική. Αυτή η αίσθηση της κοινωνικής αρμονίας, των φωτεινών βλεμμάτων χωρίς φόβο, εξατμίστηκε με τον κορονοϊό. Στα Βάτικα που δεν υπήρχαν κρούσματα κορονοϊού αλλά κυβερνούσε ο φόβος, «όσο οι άνθρωποι είναι μόνοι πόσο ο φόβος τούς ενώνει», γράφει ο Βάρναλης, ήταν αδύνατο για έναν αισθαντικό της αρμονίας να ζήσει την κατάρρευση της εσωτερικής ορχήστρας που δεν συνέπαιρνε πια τους συνανθρώπους του ένεκα φόβου.
Γιατί η ενότητα του φόβου αφαιρεί την ελευθερία επιλογής, αλλάζει την ουσία της ύπαρξης. Σταμάτησε να τρώει. Τώρα στο φεγγαρόφωτο του Παλιόκαστρου θα χορεύει με τα δελφίνια. Στον ομηρικό Λα που έριχνε παραγάδι θα ακούγεται η ηχώ του.
