Τη μια μέρα ο υπουργός Αμυνας Ακάρ και ο επιτελάρχης Γκιουλέρ στέλνουν από την Τρίπολη μήνυμα επικείμενης γενικής επίθεσης. Ακολουθεί η τηλεφωνική συνομιλία Πούτιν – Ερντογάν και λίγο μετά η εκεχειρία μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων πλευρών στη Λιβύη.
Ρωσία και Τουρκία στηρίζουν μεν αντίπαλες παρατάξεις στη Λιβύη αλλά ταυτόχρονα ενισχύουν και σταθεροποιούν μια de facto διχοτόμησή της που τους διασφαλίζει τον κύριο ρόλο στη χώρα, η οποία μετά την ανατροπή του Καντάφι, το 2011, είναι ακυβέρνητη πολιτεία.
Ταυτόχρονα με την άτυπη συμφωνία κυρίων Μόσχας-Αγκυρας για ζώνες επιρροής στη Λιβύη η εμπλοκή της μιας πλευράς νομιμοποιεί την παρουσία της άλλης. Ρωσία και Τουρκία δεν έχουν συμφέρον σε μια ανεξέλεγκτη ανάφλεξη στη Λιβύη που θα έδινε τη δυνατότητα επέμβασης και άλλων δυνάμεων που διεκδικούν ρόλο στην περιοχή.
Το μεγάλο επίτευγμα της συγκρουσιακής συνεργασίας του Πούτιν με τον Ερντογάν στη Λιβύη είναι η διπλωματική και επιχειρησιακή περιθωριοποίηση των δυτικών δυνάμεων που παρενέβησαν το 2011 και ανέτρεψαν το καθεστώς Καντάφι.
Τότε, το 2011, αλλά και σήμερα οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί μεταξύ των μεσογειακών δυνάμεων της Ε.Ε. βραχυκυκλώνουν την αξιοπιστία μιας κοινής ευρωπαϊκής παρέμβασης.
Ιταλία και Ισπανία συμμερίζονται τις επιφυλάξεις του Βερολίνου στην εγκαθίδρυση γαλλικής πρωτοκαθεδρίας στη Μεσόγειο και έτσι επιδίδονται σε ασκήσεις λεπτών ισορροπιών μεταξύ Παρισιού και Αγκυρας.
Τούτων λεχθέντων, η Γαλλία από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και μετά προσπαθεί με εργαλείο την αναβάθμιση του ρόλου και της παρουσίας της στη Μεσόγειο να εξισορροπήσει τη βαρύνουσα επιρροή της Γερμανίας στην Ανατολική Ευρώπη.
Σε αντίθεση με τον Σαρκοζί που το 2007 ξεκίνησε σε ευρωπαϊκό πλαίσιο την Ενωση για τη Μεσόγειο, η οποία τελικά απονευρώθηκε από τις επιφυλάξεις της Γερμανίας με τη στήριξη της Ιταλίας και της Ισπανίας, ο Μακρόν κινείται στο πεδίο διαμόρφωσης συνασπισμών προθύμων που βλέπουν τις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας του Ερντογάν ως απειλή για τα ζωτικά τους συμφέροντα.
