Σκίτσο για το καλοκαίρι (Μέρος Γ’)

Υπάρχουν τόσοι τρόποι ν’ αγαπήσει κάποιος, όση και η απειρία των συνδυασμών που θα μπορούσε να δώσει όλη αυτή η διαπλοκή των συναισθημάτων και των ενστίκτων στον καθένα από μας. Όλο αυτό το άγχος έχει γίνει dies irae, dies illa. Είναι σαν μια παλιά τιμωρία, μια ανεξίτηλη ανάμνηση, μια αυστηρή εξέταση. Και περιμένουμε να μας σώσουν τα όνειρά μας. Σαν να βλέπουμε το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ.

Το βιβλικό όνειρο του Φαραώ για τα στάχυα και τις αγελάδες.

 

Μόνο που τα οράματα έχουν μόνο μία σημασία. Σαν μια ταινία φρίκης και τρόμου. Η δυαδικότητά τους είναι το κύριο χαρακτηριστικό τους. Είναι η αντίθεση ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα. Και εμείς ανιχνεύουμε ηθικές αξίες μέσα στον υπόκοσμο. Σαν την Γκλόρια. Με τα πνεύματά μας πιο αυτόνομα από ποτέ, τα οποία θέλουμε να τα προικίσουμε με τις πιο παράξενες και παράλογες ιδιότητες.

 

Astrafiammante σε ονόμασαν ο Auden με τον Kallman. Είσαι το πανάρχαιο σύμβολο της Σελήνης. Και γω ο ταπεινός ζογκλέρ που παίζω μ’ αυτόν τον ωκεανό των γοητευτικών συμβολισμών.

 

Πού είναι αυτοί οι άνθρωποι, οι φιλοσοφημένοι χωριάτες που θα μας διδάξουν πώς να τα βολέψουμε μέσα στα όρια της πεπερασμένης ύπαρξής μας, πώς να προετοιμαζόμαστε για μια ήρεμη ζωή, για έναν ήρεμο θάνατο, χωρίς εκείνο τον επιθανάτιο σπασμό της αγωνίας εκείνου που δεν είναι σοφός;

 

Αλλά εμείς μοιάζουμε να έχουμε τον ίδιο τρόπο εκπλήρωσης επιθυμίας. Εκείνον που διάλεξε και η Βασίλισσα των Πάρθων απέναντι στον Κράσσο της Τριανδρίας. Ζωντανοί ήρωες δεν υπάρχουν. Είναι δημαγωγικά κατασκευάσματα. Είναι πρόσκαιροι και τρωτοί. Προτιμώ τους υποψήφιους ήρωες.

 

Είναι Αύγουστος. Και αυτή η διαδοχή των εποχών αποτελεί κύκλο στον οποίο το φθινόπωρο είναι μια παρένθεση. Ας ελπίσουμε ότι ο χειμώνας θα το «παίξει» για λίγο άνοιξη και θα ορίσει ένα μέλλον με υποσχέσεις.

 

Τουλάχιστον όλα αυτά τα παιδιά που έλκονται σταθερά από το πανάρχαιο θηλυκό σύμβολο του φεγγαριού αυτό πιστεύουν. Ας τα ακολουθήσουμε.

 

*Ηθοποιός