Σταθερή πλειοψηφία

Η σιωπή της ηγεσίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά και του δημάρχου της Κωνσταντινούπολης αποτελεί μια ξεκάθαρη ομολογία. Οι οπαδοί του απόλυτου κοσμικού μοντέλου στην Τουρκία ήσαν πάντοτε μειοψηφία με την πλειοψηφία των πολιτών να θέλει αναφορές στο Ισλάμ και στο οθωμανικό παρελθόν ως βαρύνουσες συνιστώσες της εθνικής ταυτότητας.

Στις πρώτες πραγματικά πολυκομματικές εκλογές το 1950, το Δημοκρατικό Κόμμα του Μεντερές που διακήρυττε την ανάγκη σύνθεσης παράδοσης με τον εκσυγχρονισμό κατήγαγε καθαρή νίκη, με το ποσοστό του να αυξάνεται συνεχώς σε κάθε εκλογική αναμέτρηση μέχρι το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1960.

Στις εκλογές του 1964 το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα του Ινονού ηττήθηκε από το Κόμμα της Δικαιοσύνης του Ντεμιρέλ που κάλυψε τον χώρο του διαλυθέντος Δημοκρατικού Κόμματος και του απαγχονισθέντος Μεντερές. Μέχρι και το πραξικόπημα του 1980, το κόμμα του Ντεμιρέλ ερχόταν πρώτο σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.

Μετά την ελεγχόμενη πολιτικοποίηση του καθεστώτος που επέβαλαν οι στρατηγοί μετά το 1980 η παράταξη της σύνθεσης με την ισλαμική και την οθωμανική παράδοση διχάστηκε καθώς την εκπροσώπησή της διεκδικούσαν το Κόμμα του Ορθού Δρόμου του Ντεμιρέλ αλλά και το Κόμμα της Μητέρας Πατρίδας του Οζάλ. Τα παραπάνω δεδομένα μάς βοηθούν να καταλάβουμε τον πολιτικό ελιγμό του Ερντογάν. Να μετατρέψει ενδεχόμενη πρόωρη προσφυγή στις κάλπες σε δημοψήφισμα για την καθεστωτική ταυτότητα της σύγχρονης Τουρκίας, με τη μετατροπή της Αγίας Σοφίας από μουσείο σε τέμενος ως λάβαρο της πρώτης καταπάτησης των κόκκινων γραμμών της κεμαλικής κληρονομιάς.

Ολα τα παραπάνω μένει να αποδειχθούν ότι μπορούν να εμποδίσουν την επόμενη εκλογική αναμέτρηση να καταγραφεί ως μήνυμα δυσαρέσκειας και αποδοκιμασίας για την ολοένα και πιο δυσμενή οικονομική συγκυρία. Μένει επίσης να φανεί αν η επικοινωνιακή ατζέντα του Ερντογάν θα περιοριστεί στη ρητορική σουλτάνου και χαλίφη ή αν θα περιλαμβάνει τυχοδιωκτισμούς στα όρια του θερμού επεισοδίου κάπου στην ανατολική Μεσόγειο ή στα ανοιχτά της Λιβύης.