Αν σου αρέσει η ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου σίγουρα έχει τη χάρη του το να ανατρέχεις σε παλιά περιοδικά και εφημερίδες, σε βιβλία, στο ίντερνετ, σε όποιας μορφής αρχεία έχει ο καθένας και η κάθε μία τέλος πάντων, και να ψάχνεις για τα ντέρμπι του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό.
Αυτό το ζευγάρι είναι συνυφασμένο με την ίδια τη διαχρονική σημειολογία του εγχώριου ποδοσφαίρου. Και αυτό δεν αλλάζει, ακόμα και αν τα τελευταία χρόνια εξαιτίας των πολύπλευρων προβλημάτων του Παναθηναϊκού, αυτές οι αναμετρήσεις δεν έχουν την ίδια αίγλη.
Η Lady Hope πιστεύει πως όποια και αν είναι η μορφή της επικαιρότητας, το γενικό δεν αλλάζει. Εκτός και αν παγιωθεί το ειδικό για δεκαετίες…
Για να μην το παίρνουν πάνω τους αναπτύσσοντας κακή νοοτροπία ορισμένοι, πρέπει να θυμόμαστε πως υπάρχουν και άλλα σπουδαία ντέρμπι στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Δεν υπάρχει ένα «απόλυτο» ντέρμπι, γιατί αν το αποδεχόμασταν κάτι τέτοιο θα στενεύαμε κατά πολύ, και αδίκως…, το γενικό ουσιαστικό πλαίσιο του συνολικού ανταγωνισμού.
Επομένως, το Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός έχει υψηλή θέση στην ιεραρχία, την υψηλότερη…, αλλά δεν είναι μόνο του… Οι «παρέες» του είναι αρκετές και κοντινές. Από εκεί και πέρα, σε όποια κατάσταση και αν βρίσκονται κάθε φορά οι δύο ομάδες, ζητούμενα πάντα θα υπάρχουν σε έναν τέτοιο αγώνα. Ίσως, ενίοτε να υπάρχει μία υπερβολή που έρχεται να καλύψει κάποιες όψιμες ανάγκες, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχει κάθε ντέρμπι τις δικές του ιδιαιτερότητες.
Όλοι θέλουν να τροφοδοτήσουν το γόητρό τους, παίρνοντας ένα καλό αποτέλεσμα. Ακόμα και αν η βαθμολογική διαφορά των δύο ομάδων προκύπτει από μία πράξη αφαίρεσης, που περιλαμβάνει το 72 του Ολυμπιακού και το 46 του Παναθηναϊκού…
Βέβαια, κάθε ουδέτερος που σκέφτεται ευρύτερα, ενδεχομένως να ήθελε να κρίνεται ένας τίτλος σε ένα τέτοιο ματς. Ή να είναι, π.χ., ζευγάρι ημιτελικού Κυπέλλου Ελλάδας. Όμως, το κυριακάτικο ντέρμπι δεν είναι ματς τίτλου. Όπως εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά, αυτή η συνθήκη είναι τελικά αυτή που μας θυμίζει ακριβώς αυτό που ήταν και είναι…
Στο σήμερα αυτή η όψιμη οπισθοχώρηση δεν είναι πρόβλημα του Ολυμπιακού, που φέτος είναι ξανά σε ανθηρή κατάσταση ύστερα από τα ταρακουνήματα των δύο προηγούμενων αγωνιστικών περιόδων…
Αλλά, η αίγλη του χτες στα αντίστοιχα ματς πρέπει να αποτελεί κυρίως φάρο για το μέλλον του Παναθηναϊκού. Και όχι να αρκείται αυτός στο να μπορέσει να πάρει κάποια θετικά αποτελέσματα στις δύο ετήσιες αναμετρήσεις. Αυτό το κατάφερε, άλλωστε, τη μακρά περίοδο της κρίσης του ουκ ολίγες φορές, είναι η αλήθεια…. Αλλά, πρέπει να φροντίσει να είναι συνεχώς αγώνας ανάμεσα σε δύο ομάδες, στον οποίο όποιο από τα τρία αποτελέσματα «κάτσει» στο τέλος θα διαμορφώνει αντίστοιχο βαθμολογικό αβαντάζ…
Μπορεί οι (συντριπτικά περισσότεροι) φίλοι μίας ομάδας να θέλουν τη δική τους ως την απολύτως κυρίαρχη, όμως δεν υπάρχει προσφορότερος δρόμος -σε μάκρος χρόνου- και για τη δική της ενίσχυση από το να έχει δύο ή και τρεις ισχυρούς αντιπάλους. Ακόμα και το να δυσκολεύεται σε πολλούς αγώνες με τις υπόλοιπες ομάδες, εκτός ντέρμπι…
Το κάθε σωματείο έχει τη δική του μενταλιτέ. Και όταν παλεύει σε ένα ντέρμπι, στην ουσία αυτήν υπερασπίζεται. Για τη σφραγίδα της ταυτότητας τους παίζουν κάθε φορά Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός. Αυτό μπορεί να το κάνουν και σε ενεστώτα χρόνο οι «πράσινοι», αυτό μπορεί να το προασπίσoυν και οι «ερυθρόλευκοι» (παρά τη δεδομένη γενική υπεροχή τους σε αυτή την εποχιακή συγκυρία).
Το θέμα είναι και οι δυο τους, όπως παλιά, να μπορούν να φρεσκάρουν αυτή τη σφραγίδα ολοένα και πιο συχνά. Για να φαίνεται «ακμαία», και να εκπέμπει δυναμική και καθαρότητα στόχων, πρακτικών, λειτουργιών και επιτευγμάτων, θα προσέθετε η Lady Hope…
