Η λογική του κατευνασμού

Σκληρή γλώσσα από το Παρίσι για την πολιτική Ερντογάν στη Λιβύη και ταυτόχρονα εμμονή του Βερολίνου στον κατευνασμό της Αγκυρας.

Η εντύπωση που κυριαρχεί είναι ότι το Βερολίνο υιοθετεί τον κατευνασμό για να περιφρουρήσει τη συμφωνία Μέρκελ-Νταβούτογλου της άνοιξης του 2016 για τη διαχείριση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών από την Τουρκία.

Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη, καθώς το Παρίσι μετά το Brexit διεκδικεί τον ηγετικό ρόλο στη Αμυνα και Εξωτερική Πολιτική της Ε.Ε., έναν ρόλο που στο μέτρο του δυνατού θα εξισορροπεί την παντοδυναμία της Γερμανίας στη γραμμή πλεύσης της ευρωζώνης.

Είναι φανερό ότι το Βερολίνο θα ήθελε τη Βρετανία και την Τουρκία να αποκτήσουν μια άτυπη ή ακόμη και θεσμικά αποτυπωμένη Ειδική Σχέση με τη Ε.Ε. σε θέματα Αμυνας και Εξωτερικής Πολιτικής.

Ο λόγος είναι προφανής, καθώς το Βερολίνο δυσφορεί σε κάθε κίνηση της Γαλλίας που αυξάνει την επιρροή της στον Νότο της Ε.Ε. – ευρωζώνης και στη Μεσόγειο συνολικά.

Οι μεσογειακές φιλοδοξίες του Παρισιού προσλαμβάνονται στο Βερολίνο ως προσπάθεια εξισορρόπησης της κυρίαρχης γερμανικής επιρροής σε Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Τον έντονο χαρακτήρα της γαλλογερμανικής αντιπαράθεσης στη διαμόρφωση των ευρωπαϊκών ισορροπιών είχε φωτίσει ανάγλυφα στα τέλη του 2019 το βέτο της Γαλλίας στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία.

Τότε η Γαλλία δήλωνε χωρίς περιστροφές ότι δεν επείγεται για την ένταξη των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στη Ε.Ε., μια εξέλιξη που θα ενίσχυε την προνομιακή επιρροή της Γερμανίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Με τη σαφή διαφοροποίησή της από τον Μακρόν ως προς την εμπλοκή της Τουρκίας στη Λιβύη η Μέρκελ διαμηνύει στη Γαλλία ότι δεν πρέπει να περιμένει ευρωπαϊκή νομιμοποίηση των εθνικών γεωπολιτικών της επιδιώξεων στη Μεσόγειο.

Επί πλέον η πολιτική κατευνασμού που ακολουθεί απέναντι στην Αγκυρα το Βερολίνο διευρύνει τα περιθώρια ελιγμών της Γερμανίας απέναντι σε όλες τις εμπλεκόμενες στη σύγκρουση της Λιβύης δυνάμεις.