Η υπόθεση της δολοφονίας και του βιασμού της Ελένης Τοπαλουδη, δεν ήταν μια συνηθισμένη κατάσταση για τα δικαστικά χρονικά και δεν ήταν γιατί το παρασκήνιο, το σκοτάδι, οι μεθοδεύσεις κ.α. ώστε να πέσουν στα «μαλακά» οι δράστες ήταν πρωτοφανές Μέρος της τοπικής κοινωνίας, πολιτικοί, συγγενείς μέρος του τύπου προσπάθησαν να θρυμματίσουν την εικόνα της ατυχής κοπέλας να μεταβάλουν τον ρόλο του θύτη και του θύματος με τον πλέον αισχρό και επαίσχυντο τρόπο .
Χρειάστηκε μια εισαγγελέας με θάρρος αυταπάρνηση γενναιότητα -με επιστημονικό ανθρώπινο τρόπο- να αποκαλύψει όλες τις πτυχές της υπόθεσης. Μαζί ένα μικρό κίνημα ανθρώπων με ευαισθησία σε αυτές τις υποθέσεις και δυο γονείς που στάθηκαν όρθιοι.
Ναι το αποτέλεσμα αποτελεί μια δικαίωση – Οι δύο κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως και ομαδικό βιασμό της 19χρονης φοιτήτριας χωρίς να αναγνωρίζεται κανένα ελαφρυντικό και τους επιβλήθηκαν ισόβια και 15 χρόνια κάθειρξης στον καθένα.- μια δικαίωση όχι απλά της ατυχής κοπέλας, όχι των γονέων της, άλλα μιας κοινωνίας που αγωνίζεται ενάντια στην κυριαρχία του πλούτου, των συμφερόντων, της καταφρόνησης της γυναικάς άλλα και της ιδίας της ζωής.
Και θα μείνω στην τελευταία εικόνα του δικαστηρίου, την στιγμή που πλήθος κόσμου φώναξε «Καμία άλλη δολοφονημένη, ποτέ μην ξεχαστεί τι κάναν στην Ελένη», το οποίο φώναξε κλαίγοντας και με σφιγμένη την γροθιά της, η μητέρα της Ελένης Τοπαλούδη, καθώς αποχωρούσε από το δικαστήριο υποβασταζόμενη. Όσο θα υπάρχουν τέτοιες φωνές θα εξακολουθεί να υπάρχει ελπίδα και για μια καλύτερη κοινωνία.
*Κοινωνιολόγος
