Επειτα από πέντε και πλέον χρόνια το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας απεφάνθη ότι το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης το 2015, του τότε επικεφαλής της ΕΚΤ Ντράγκι, είναι εν μέρει αντισυνταγματικό!
Το μήνυμα του Δικαστηρίου της Καρλσρούης είναι μια σαφής πολιτική επιλογή, η στήριξη της σκληρής γραμμής της κυβέρνησης του Μεγάλου Συνασπισμού στο Βερολίνο, που δεν θεωρεί ότι η αντιμετώπιση της πανδημίας και των παρενεργειών της δικαιολογεί την αμοιβαιοποίηση του κινδύνου μέσω κοινού δανεισμού, αλλά ούτε και τη με οποιαδήποτε φόρμουλα μεταφορά πόρων εντός της ευρωζώνης.
Από την αρχή της κρίσης στην ευρωζώνη, το 2010, το Συνταγματικό Δικαστήριο ήταν το πάγιο επιχείρημα της γερμανικής πλευράς κάθε φορά που δεχόταν πιέσεις από τους εταίρους της για περαιτέρω εγγυήσεις συνολικής αλληλεγγύης.
Τυπικά η απόφαση δεν αφορά το έκτακτο πρόγραμμα αντιμετώπισης της πανδημίας που αποφάσισε η ΕΚΤ, αλλά επί της ουσίας είναι μια προειδοποίηση προς τη Λαγκάρντ να ασκήσει περιοριστικά και όχι διασταλτικά, όπως ο προκάτοχός της Ντράγκι, τις αρμοδιότητες του κεντρικού τραπεζίτη της ευρωζώνης.
Με άλλα λόγια και παρά την πρωτοφανή στα ιστορικά χρονικά πρόκληση της πανδημίας, το Βερολίνο υιοθετεί απέναντι στην ΕΚΤ πολύ πιο σκληρή στάση από αυτήν που είχε υιοθετήσει απέναντι στον Ντράγκι μετά τη δέσμευσή του τον Ιούλιο του 2012 ότι θα κάνει ό,τι μπορεί για να στηρίξει το ευρώ.
Η απόφαση του Δικαστηρίου είναι μια προληπτική επίθεση στην ΕΚΤ χωρίς προσχήματα, αλλά και ένα σκληρό μήνυμα στους εταίρους του Βερολίνου στην ευρωζώνη.
Προφανώς στην Καρλσρούη και στο Βερολίνο προεξοφλούν ότι οι χώρες που τάχθηκαν υπέρ του ευρωομολόγου θα επικυρώσουν μεν τον Ιούνιο μια συμβιβαστική φόρμουλα για την αντιμετώπιση του κόστους της πανδημίας, με την προσδοκία ότι την κατάλληλη στιγμή η ΕΚΤ θα κάνει ό,τι μπορεί…
Δεν χρειάζεται προσχώρηση στις θεωρίες συνωμοσίας για να διαπιστώσει κανείς ότι η στάση της κυβέρνησης στο Βερολίνο και η απόφαση του Δικαστηρίου στην Καρλσρούη αποτελούν κινήσεις της ίδιας χορογραφίας.
