Κι έτσι, χωρίς να το πολυκαταλάβουμε, γίναμε ήρωες μυθιστορήματος επιστημονικής φαντασίας. Η διαφορά είναι ότι στην αληθινή ζωή είμαστε εμείς, όλοι μαζί, που συγγράφουμε το έργο. Ολοι μαζί συνδιαμορφώνουμε τους χαρακτήρες, όλοι μαζί καθορίζουμε την έκβαση του πράγματος.
Οι άνθρωποι, λένε, στα δύσκολα φαίνονται. Το ίδιο κι οι κοινωνίες κι οι πολιτισμοί. Ο φόβος εν καιρώ πανδημίας είναι αναπόφευκτος. Ομως ακριβώς σε συνθήκες πίεσης και έκτακτης ανάγκης είναι που δοκιμάζεται το ήθος και η ακεραιότητα των αξιών μας. Από εμάς εξαρτάται αν βγαίνοντας από αυτή την αλλόκοτη, πρωτόγνωρη πλανητική περιπέτεια και γυρίζοντας προς τα πίσω θα ντρεπόμαστε για την αγριότητα που τυχόν επιδείξαμε ή αν θα έχουμε γίνει λίγο πιο ώριμοι, συμπονετικοί, υπεύθυνοι ως άτομα και συλλογικά υποκείμενα.
Ο κορονοϊός έρχεται να θυμίσει την ασημαντότητά μας, το πόσο όλα τα ωραία και τα ευγενή αλλά και η ευτέλεια και ο παρτακισμός ενοικούν στο ίδιο ευάλωτο σαρκίο. Αυτή η κοινή μοίρα του ευάλωτου σαρκίου μάς ενώνει όλους και υποδεικνύει ότι ο μόνος δρόμος για να πορευτούμε στα δύσκολα είναι ο δρόμος της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς.
Ας φροντίσουμε λοιπόν αυτές τις μέρες τον ηλικιωμένο γείτονα της διπλανής πόρτας που ζει μόνος του, ας πάμε ένα φαγάκι στον άστεγο της γειτονιάς μας, ας ταΐσουμε τα αδεσποτάκια τώρα που αυτοί που συνήθως τα φροντίζουν δεν μπορούν να βγουν έξω, ας ψωνίσουμε τα εντελώς απαραίτητα αφήνοντας κατιτίς για τον επόμενο, ας επινοήσουμε καινούργιους τρόπους να είμαστε κοντά τώρα που η απόσταση είναι η μόνη πράξη ευθύνης, ας βρούμε δρόμους απερπάτητους για να εκφράσουμε την αγάπη και την τρυφερότητα τώρα που το άγγιγμα, το φιλί κι η αγκαλιά έχουν αποκλειστεί.
Η δοκιμασία της πανδημίας πρέπει να μας βρει μαζί κι ας είμαστε χώρια. Οι δεσμοί ανθρωπιάς είναι το ίδιο σημαντικοί με το πρωτόκολλο απολύμανσης και τον κατ’ οίκον αυτοπεριορισμό. Τώρα που συνειδητοποιούμε χειροπιαστά πόσο ευάλωτοι είμαστε όλοι, είναι η ευκαιρία να νιώσουμε τους αβοήθητους, τους ξεριζωμένους και να καταλάβουμε ότι από μια κλωστή κρέμεται η όποια κανονικότητά μας.
Τώρα που αντιμετωπίζουμε έναν κίνδυνο κοινό είναι η ώρα της ευθύνης για όλους μας, η ώρα που δεν χωράει μικρότητες και καιροσκοπισμούς, η ώρα που ο άνθρωπος πρέπει να είναι η μόνη αξία. Από τη στάση μας θα κριθούμε όλοι -επώνυμοι κι ανώνυμοι- για το πώς τα πήγαμε σε αυτή τη δοκιμασία: πολιτικοί, εκκλησιαστική ιεραρχία, πολίτες έγκλειστοι, γιατροί και νοσηλευτές, νέοι και γέροι. Μην το ξεχνάμε: όλοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, λογοδοτούμε στην Ιστορία.
*καλλιτέχνις, ακτιβίστρια
