Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Χορεύοντας με τον θάνατο
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Χορεύοντας με τον θάνατο

  • A-
  • A+
Μνήμη Γιάννη Δάλλα.

Ο Φλεβάρης μπορεί να μη γεμίζει το μάτι, να του βρήκαν διάφορα σουσούμια, όμως τη ζημιά την έκανε ο φετινός μήνας. «Σπίτι μείναμε μόνο δυο: ο Αγιος Φεβρουάριος κι εγώ», κατά πώς έγραφε ο ποιητής. Μετράμε απουσίες, μακραίνει το κατάστιχο για το Ψυχοσάββατο. Φαίνεται πως ο χάρος αρέσκεται να στήνει χορό με την ποίηση και τη μουσική. Των κεκοιμημένων Κατερίνας, Κικής και Γιάννη. Σειέται ο κάτω κόσμος από τις φωνές που καλωσορίζουν τους νέους μύστες στον κόσμο του ασφόδελου.

Ο θάνατος χορεύει τον μακρόσυρτο ηπειρώτικο χορό δίπλα στον Λούρο, το ποτάμι που το είπανε Βωβό. Αναζητάει πέρασμα για τον κάτω κόσμο μέσα από τα νεροφίδια που σιωπούν, να μην ταράξουν τον ύπνο του αγαπημένου τους, που τραγούδησε την ασημαντότητά τους. Ολα σιωπούν. Οι ιτιές κλαίουσες γονατίζουν μπρος στον πρωτόφαντο χορό του θανάτου με τους ποιητές, υμνώντας την τέχνη που μαλακώνει την ψυχή της αιωνιότητας.

Ο Φεβρουάριος που έγινε Αγιος μειδιά. Η ταπεινότητά του εξαγνίζει τον χρόνο. Πάντα στο μεταίχμιο. Ανάμεσα στον θάνατο και τη ζωή, τον χειμώνα που εκκολάπτει την άνοιξη. Περιμένει την γκάιντα, τον ζουρνά, το κλαρίνο και το νταούλι ν’ απελευθερώσουν τους πρωτεϊκούς ήχους τους, να καλέσουν τους κεκοιμημένους στον χορό της αιωνιότητας.

Τελευταία βδομάδα της Αποκριάς και οι δυο μύστες της ποιητικής ευωχίας, μεταμφιεσμένοι σε ακολούθους του γητευτή χάρου, χορεύουν μαζί του τον χορό της αιώνιας ζωή απαγγέλλοντας τους στίχους τους. Είναι η ποίηση, η δημιουργία που χλευάζει τον θάνατο. Η μόνη, λυτρωτική απάντηση του φθαρτού ανθρώπου σ’ αυτόν τον άνισο αγώνα. Η γνώση που γίνεται σοφία και συνείδηση για τη ματαιότητα της αλαζονείας, της υπερφίαλης υμνολογίας του μικρόκοσμου και του εγωτικού εαυτού.

«Τυχεροί» οι ποιητές που έφυγαν από τον μικρόκοσμο σε καιρούς που ανοίγουν ρωγμές. Τότε που δοξάζεται η αταξία και σαρκάζεται η πίστη στην εγωτική μας κανονικότητα. Τον καιρό που οι άνθρωποι θυμούνται τη μεγάλη αλήθεια, πως είναι δηλαδή συνοδοιπόροι στη μεγάλη πορεία προς τον κόσμο του ασφόδελου.

Είναι ο Φεβρουάριος που τους μαθαίνει το αιώνιο μυστικό, που δεν τολμούν να παραδεχτούν. Μια αέναη πάλη ανάμεσα στην άρνηση αυτού που υπάρχει και στην κατάφαση μιας άλλης στάσης, πιο γήινης και ανθρώπινης απέναντι στην ύβρη που διαπράττεται στο δώρο της ζωής. Για όλους.

Η τελευταία Κυριακή των Απόκρεων, έτσι κι αλλιώς, είναι μια πρό(σ)κληση για απαλλαγή από βεβαιότητες και καθωσπρεπισμούς. Μακριά από τις πολυτελείς, επίχρυσες μάσκες της ματαιοδοξίας. Είναι η ετήσια συνάντηση της ζωής με τον σαρκασμό του θανάτου, όπου οι άνθρωποι προσέρχονται γυμνοί, με τη γήινη υπόστασή τους. Χωρίς καν το φύλλο συκής της κανονικότητάς τους.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Μοναχικοί θάνατοι
Μοναχικοί θάνατοι. Μοναχικές κηδείες, που συνοδεύονται από τον φόβο για έναν αντίπαλο που τον γέννησε η αλαζών εποχή μας. Αδύναμοι να τιμήσουμε αυτούς που αποχωρούν με όλες τις τιμές που τους πρέπουν....
Μοναχικοί θάνατοι
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ιστορική λευχαιμία
Αν κάτι ζητάει από μας όσων το αίμα πότισε τα βουνά της ελληνοαλβανικής μεθορίου, τους δρόμους των πόλεων, τους τόπους των εκτελέσεων, είναι να μιλήσουμε ταπεινά γι’ αυτό που έκαναν.
Ιστορική λευχαιμία
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η Καραβίδα της Παμβώτιδας
Σε ξαναβλέπω λιόκαλη Παµβώτιδα και πάλι, ψάλλει ο Ελιγιά στο ποίημά του «Γυρισμοί». Ενας λάτρης, ένας κιθαρωδός της ομορφιάς και της ευαισθησίας. Θυμάμαι τον στίχο κάθε φορά που επιστρέφω στα Γιάννινα -την...
Η Καραβίδα της Παμβώτιδας
ΑΠΟΨΕΙΣ
Αποχαιρετισμός στον Βαρδή Βαρδινογιάννη από τον Νίκο Φίλη
Ο επικήδειος που εκφώνησε ο Νίκος Φίλης στην κηδεία του Βαρδή Βαρδινογιάννη την περασμένη Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου στο Νεκροταφείο της Ραφήνας.
Αποχαιρετισμός στον Βαρδή Βαρδινογιάννη από τον Νίκο Φίλη
ΑΠΟΨΕΙΣ
Εκλεισε ένας μήνας από την απώλεια της Σουζάννας Κράους
Εναν μήνα πριν, στις 5 του Νοέμβρη, η Σουζάννα Κράους, πρώην δημοσιογράφος του Αθηναϊκού Πρακτορείου και συντάκτρια Επιθεώρησης Τύπου στο Γραφείο της Ευρωπαϊκής Ενωσης στην Αθήνα, «μας άφησε» ύστερα από δέκα...
Εκλεισε ένας μήνας από την απώλεια της Σουζάννας Κράους
ΑΠΟΨΕΙΣ
Μέσα στον φόβο πέρασε η ζωή μου
O φόβος χρειάζεται τον τρόμο. Για να γίνει κυρίαρχο συναίσθημα. Που θα καθηλώνει το μυαλό. Και θα εξουδετερώνει τη βούληση. Φάνηκε τελευταία στην περίπτωση του Ζακ. Ο φόβος μπρος στη διαφορετικότητα. Και μετά...
Μέσα στον φόβο πέρασε η ζωή μου

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας