Μασκαράδες vs μασκαράδες

Στις μέρες μας βιώνουμε μια εν γένει αμφισβήτηση κάθε μορφής ιεραρχίας. Από τις μαζικές διαδηλώσεις εναντίον του νεοφιλελευθερισμού στη Χιλή και τις πορείες της Γκρέτας για το κλίμα ώς την εκλογή του Τραμπ και το Brexit διαπιστώνουμε την τάση του κόσμου να αμφισβητεί την καθεστηκυία τάξη. Μέχρι και η παγκόσμια μουσική βιομηχανία μεταλλάσσεται με την εμφάνιση της τραπ μουσικής. Ενός αντιδραστικού μουσικού ρεύματος. Αντιδραστικού ως προς ποια σταθερά όμως;

Η τραπ είναι μια μουσική κενή νοημάτων που δεν αναδεικνύει τα προβλήματα των κοινωνικά περιθωριοποιημένων όπως η ραπ, αλλά τα «οφέλη» τους. Χρήματα, ναρκωτικά, likes, followers, γυναίκες, αυτοκίνητα και κάθε τι που θα δικαίωνε τον μαρξιστικό όρο του λούμπεν προλεταριάτου μετουσιώνεται σε αυτοσκοπό για τον «καλλιτέχνη». Μια γενιά γαλουχείται με τις ιδέες του εφήμερου και της αθέμιτης κερδοφορίας. Καμία ταξική, κοινωνική ή πολιτική συνείδηση δεν καλλιεργείται στην εποχή των τεράτων. Κάνοντας μια διαδικτυακή βόλτα στις μεγάλες διαδηλώσεις της Χιλής και του Λιβάνου, ανάμεσα στις εκατοντάδες χιλιάδες λαού θα συναντήσεις και μερικούς… κλόουν. Μπολιασμένοι με τη χολιγουντιανή «αντιδραστικότητα» δεκάδες νέοι ανά τον κόσμο βάφτηκαν Τζόκερ και κατέβηκαν να φωτογραφηθούν διαδηλώνοντας.

Η νέα τάση εξάλλου των social media είναι οι influencers διαδηλωτές, όπως η Γκρέτα. Και αν ο ίδιος δεν καταφέρεις να συμβολοποιηθείς και να το κεφαλαιοποιήσεις σε like ή favs τότε ο καπιταλισμός της νέας εποχής έχει τη λύση. Ηρωες όπως ο Τζόκερ ή η μάσκα του Νταλί από το La casa de papel είναι πάντοτε έτοιμοι προς υιοθεσία. Μπορούν όμως μασκαράδες να διαδηλώνουν ενάντια σε άλλους μασκαράδες;

*Κωνσταντίνος Γρ. Μαρκέτος, α’ επιλαχών δημοτικός σύμβουλος Πατρέων