Τα «προνόμια» δεν τα έδωσε στη Λίβερπουλ κανένα τζίνι

H αγγλική Premier League έχει την αναγνώριση των περισσοτέρων ποδοσφαιρόφιλων. Ενώ οι φανατικοί πιστοί της κάθε άλλο παρά λίγοι είναι και απλώνονται σε ολόκληρη την υφήλιο. Τα χαρακτηριστικά γνωρίσματά της που επιφέρουν αυτό το αποτέλεσμα είναι γνωστά.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα το ενδιαφέρον έχει μεγαλώσει, γιατί προσθέτει points το γεγονός πως η (μην το ξεχνάμε…)  πρωταθλήτρια Ευρώπης εδώ και λίγους μήνες Λίβερπουλ παλεύει για την κατάκτηση του πρώτου της πρωταθλήματος μετά από τρεις δεκαετίες…

Η Lady Hope βλέπει πως ειδικά στη φετινή αγωνιστική περίοδο μία από τις μεγαλύτερες «παραφωνίες» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου (η μακροχρόνια απουσία της Λίβερπουλ από τον αγγλικό θρόνο) κοντεύει να λάβει τέλος…

Αν ζήταγε, π.χ. τον Ιούλιο, η ομάδα του Γιούργκεν Κλοπ κάτι σαν παραγγελία από ένα τζίνι για τα μέσα Νοέμβρη, τι καλύτερο θα τόλμαγε να ζητήσει από τη σημερινή βαθμολογία της Premier League; Όμως, τα «προνόμια» (που απολαμβάνει μετά και το κυριακάτικο 3-1 επί της Μάντσεστερ Σίτι) δεν τα έδωσε στη Λίβερπουλ κανένα τζίνι… Τα κατέκτησε μόνη της μέσα στα γήπεδα. Γιατί έκανε κάτι που είναι περισσότερο δύσκολο από όσο μπορεί να νομίζει ο οποιοσδήποτε.

Η Λίβερπουλ μπόρεσε μέχρι στιγμής να διατηρηθεί στα ίδια στάνταρντς με αυτά τα -κατά γενική ομολογία- εκπληκτικά με τα οποία έκλεισε την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο. Σχεδόν σε ολόκληρο το 2019 η ομάδα του Μερσεϊσάιντ «πάει τρένο» και αυτό αποτελεί από μόνο του ένα κατόρθωμα που προσομοιάζει μονάχα σε πολύ μεγάλη ομάδα.

Το ποδόσφαιρο στο υψηλότερό του επίπεδο τα έχει όλα. Και τα διαιτητικά λάθη… Ο αγώνας της Κυριακής έπρεπε να ξεκινήσει με πέναλτι υπέρ των φιλοξενούμενων και όχι με 1-0 υπέρ της Λίβερπουλ. Όμως, όταν το ποδόσφαιρο που παίζεται είναι άλλης κλάσης, όταν τα διακυβεύματα «έχουν βγει ραντεβού με μία πολύ κομψή κυρία που λέγεται Ιστορία», κάθε κουβέντα που να σχετίζεται με παραλειτουργίες κάθε διαλογής «μένει πίσω». Εξάλλου, πώς θα μπορούσε η βιτρίνα να μη διαθέτει «τα πάντα όλα»;

Επομένως, και τα κουσούρια, τα λάθη, τις αβλεψίες, τις αβάντες, και όλα τα συναφή. Κι αν τα διαιτητικά λάθη δίνουν πλεονεκτήματα στη μάχη ενός τίτλου, την τελική έκβαση την κρίνει η ποιότητα, η ψυχολογία, η προσωπικότητα, και οι αντοχές ενός ποδοσφαιρικού συγκροτήματος. Εκτός κι αν οι διαιτητές είναι βασικοί ρυθμιστές, πράγμα που στην Αγγλία δεν φαίνεται να ισχύει…

Το φοβερό είναι πως παρότι η Λίβερπουλ έχει μπει ξανά φουριόζα, και έχει πάρει τις διαφορές που έχει αυτή τη στιγμή από Λέστερ, Τσέλσι και Μάντσεστερ Σίτι, δεν μπορεί να είναι σίγουρη για τίποτα. Και δεν είναι το γεγονός πως και πέρυσι έχασε τη σημαντική διαφορά που είχε πάρει κάποια στιγμή. Κυρίως είναι πως όλοι θεωρούν πως μπορεί να γίνει η ανατροπή, γιατί εκεί είναι Αγγλία.

Κάθε αγωνιστική που περνάει και η Λίβερπουλ κερδίζει, δεν σημαίνει κάτι το οριστικό, εκτός από το ότι κάνει ελάχιστα πιο ελαφριά η ίδια την πολλή δουλειά που έχει να κάνει ακόμα μέχρι να γευτεί το πολυπόθητο νέκταρ.

Η Lady Hope κατανοεί πως αρκεί η Λίβερπουλ να είναι σοβαρή. Αλλά και τυχερή, εκεί που οι λεπτομέρειες παίζουν το παιχνίδι των πιθανοτήτων…