«Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε». Ο Διονύσιος Σολωμός αναφερόταν βέβαια στους Ελληνες, αλλά οι στίχοι του έχουν οικουμενική διάσταση. Οι Κούρδοι, από την αρχαιότητα, είναι ένας σκληροτράχηλος λαός. Ο Ξενοφών στο Κύρου Ανάβασις αποκαλεί τους Κούρδους Καρδούχους ή Κάρδους. Τους παρουσιάζει ως λαό ανυπότακτο, γενναίο και ικανότατο στη στρατιωτική τέχνη, ιδιαίτερα τον ανταρτοπόλεμο.
Η Ιστορία τούς δίδαξε τις προδοσίες με σκληρό τρόπο. Πόσες και πόσες υποσχέσεις. Η κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας και οι διακηρύξεις για επικείμενη αυτοδιάθεση των λαών γέννησαν ελπίδες για τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους για τους Κούρδους. Ελπίδες φρούδες, καθώς η Αντάντ ενδιαφερόταν μόνο για την κατοχύρωση των οικονομικών της διεκδικήσεων.
Η συνθήκη των Σεβρών προέβλεπε την ίδρυση ανεξάρτητου Κουρδιστάν, το οποίο κάλυπτε μεγάλα τμήματα του πρότερου οθωμανικού Κουρδιστάν. Αυτή η συνθήκη, όμως, ήταν τόσο εύθραυστη για τους Ελληνες και τους Κούρδους όσο οι πορσελάνες των Σεβρών. Κράτος τούς υποσχέθηκαν οι Μεγάλες Δυνάμεις και ύστερα τους παρέδωσαν απροστάτευτους στον στρατό του Κεμάλ.
Στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι ελπίδες των Κούρδων για αυτονομία εξανεμίστηκαν γρήγορα, όταν ο Τρούμαν κήρυξε τη ζώνη Ελλάδα -Τουρκία – Ιράν άβατο για τη σοβιετική επιρροή, που υποστήριζε την αυτονομία των Κούρδων. Το 1991, όταν οι ΗΠΑ ήθελαν να ξεμπερδέψουν με τον Σαντάμ Χουσέιν, χρησιμοποίησαν και πάλι τον δύσμοιρο αυτό λαό. Τότε ο Τζορτζ Μπους δεν έκανε το παραμικρό για να εμποδίσει τη σφαγή από τον Σαντάμ Χουσέιν. Και τώρα ήλθε η σειρά του Ντόναλντ Τραμπ. Τους έστυψε κυριολεκτικά στην εμπροσθοφυλακή εναντίον των ισλαμιστών και μετά ο κυνισμός, η αλαζονεία, η δύναμη, ο ευτελισμός… εγκατάλειψη στο έλεος του τουρκικού στρατού. Ας όψονται οι ηγεσίες τους, που τους οδηγούν στις καταστροφές και στις σφαγές.
Η συμπεριφορά των ιμπεριαλιστών είναι γνωστή. Στο μυαλό του Τραμπ δεν υπάρχει ο ανθρώπινος πόνος, η απόγνωση και ο θάνατος. Δεν υπάρχει η τραγωδία της προσφυγιάς και τα καραβάνια των ανθρώπων που συνεχίζουν τη ματωμένη πορεία τους στους λασπωμένους δρόμους και τις αγριεμένες θάλασσες. Οχι. Αυτό που υπάρχει είναι η επικοινωνία, οι δημοσκοπήσεις, ο εκλογικός τακτικισμός και, κυρίως, η εξυπηρέτηση των μεγάλων συμφερόντων.
Από την άλλη πλευρά ο Ταγίπ Ερντογάν επιχειρεί μια ακόμα εθνοκάθαρση. Και μάλιστα απαιτεί από τους Ευρωπαίους να τη χρηματοδοτήσουν. Ισχυρίζεται ότι στη ζώνη αυτή θα εγκαταστήσει μεγάλο μέρος από τα 3,7 εκατομμύρια Σύρων προσφύγων της Τουρκίας. Απίστευτος κυνισμός.
Η Ρωσία αισθάνεται ισχυρότερη, καθώς η διεθνής αξιοπιστία της Αμερικής, αν υπήρχε ποτέ, έχει πληγεί. Οι Κούρδοι θα αναγκαστούν να στραφούν προς τον Ασαντ, για να διασώσουν ό,τι μπορεί να διασωθεί, ενώ οι Αμερικανοί κινδυνεύουν να χάσουν τη θέση τους στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης για την τελική λύση του Συριακού. Η εκεχειρία αυτό προσπαθεί να προλάβει …Αλλος ένας τακτικισμός στη ματωμένη συμφωνία Τραμπ – Ερντογάν.
*πανεπιστημιακός – συγγραφέας
