Για να γυρίσουν το χαμόγελο και το χειροκρότημα στους αγώνες της Εθνικής…

Δεν είναι και το πιο συνηθισμένο πράγμα αυτό που κατάφερε να πετύχει τις προηγούμενες μέρες η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Για πολλούς, στην κυριολεξία είχε αγγίξει πάτο και πολύ δύσκολα να μπορούσε να το πάει και ακόμα πιο κάτω. Και αν κατάφερνε κάποια στιγμή να γυρίσει το κλίμα, αυτό κατά πάσα πιθανότητα θα γινόταν αργότερα… Όμως, εκεί που δεν το περίμεναν πολλοί, εκεί που το μεγάλο ζητούμενο ήταν η διατήρηση της αξιοπρέπειας, εκεί που οι περισσότεροι δεν είχαν καμία διάθεση όχι να πάνε στο γήπεδο, αλλά ούτε καν να δουν τα ματς, έλαβε χώρα μία όψιμη αλλαγή δεδομένων. H Lady Hope δεν βιάζεται, αλλά χαίρεται που γίνεται κουβέντα με την αισιοδοξία να έχει σηκωθεί -έστω και λίγο ζαλισμένη…- από τον καναπέ…

Η ομάδα μετά τους αγώνες με την Ιταλία και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη απέκτησε πολλά οφέλη και πρέπει να τα ιεραρχήσει σωστά για να μπορέσει να τα αξιοποιήσει στο άμεσο μέλλον. Και μάλιστα με μακροπρόθεσμη χροιά. Η απαρίθμησή τους είναι μία ευχάριστη διαδικασία: Ξανακέρδισε, λοιπόν, τον αυτοσεβασμό της. Ανάγκασε σχεδόν όλους να μιλήσουν με καλά λόγια. Δημιούργησε εκ νέου ατομικά και συλλογικά κίνητρα. Έδωσε πολύτιμο χρόνο στον προπονητή και του παρέχει μία ασπίδα προστασίας για να συνεχίσει να εφαρμόζει τις ιδέες του. Ο κόσμος θέλει να ασχοληθεί ξανά μαζί της, διστακτικά μεν, υπαρκτά δε. Πήρε βαθμούς που σταματάνε τον κατήφορο στις γενικές κατατάξεις των διεθνών συνομοσπονδιών. Έδειξε πως μπορεί να νικάει και μάλιστα με τέτοιο τρόπο, που ακόμα κι αν έμενε στην ισοπαλία θα ήταν οι περισσότεροι ικανοποιημένοι από την εικόνα της.

Τους προηγούμενους μήνες η Εθνική έπεσε ξανά (όπως τότε με τα Φερόες…) χαμηλά σε σχέση με τα παρελθοντικά δρώμενα. Όμως αυτό, αναλογικά, συμβαίνει κάποια στιγμή σε όλες τις εθνικές ομάδες. Το μεγάλο καθήκον τους είναι να σηκώνονται και να προοδεύουν όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Να αποκαθιστούν τη χρονική ευταξία στη λογική του τρίπτυχου «παρελθόν, παρόν, μέλλον». Να νοηματοδοτούν εκ νέου την ύπαρξη τους και να θέτουν άμεσους, αλλά και πιο μακρινούς, στόχους. Mα, κυρίως και πρωτίστως, να κόβουν μαχαίρι τις συζητήσεις για την επάρκεια ή μη του προπονητή, για την ποιότητα ή μη των σύγχρονων διεθνών ποδοσφαιριστών, για γενικές και δομικές αδυναμίες που ρίχνουν την ψυχολογία και γεννοβολούν φθαρτικότατες εσωστρέφειες.

Να νιώθει η κάθε μονάδα χρήσιμη. Να κοιτάει ο κάθε παίκτης το ημερολόγιο για να δει πότε είναι ο επόμενος αγώνας και να θέλει να παίξει για να είναι χρήσιμος. Να γίνει η Εθνική Ελλάδας ξανά ομάδα που θα καταλαβαίνουν όλοι πως βγάζει υγεία και σωστή νοοτροπία. Να αντιλαμβάνεται ο εκάστοτε ομοσπονδιακός τεχνικός την εργασία του ως ευκαιρία εμπλουτισμού του βιογραφικού του και απόκτησης τιμητικής υστεροφημίας. Και ύστερα να δει αυτό το επαρκές σύνολο με θάρρος κατάματα όλους τους αντιπάλους. Να ψάξει τι το εξυπηρετεί για να μπορέσει να υπερκεράσει όσους περισσότερους από αυτούς γίνεται. 

Να παίζουν όλοι οι αντίπαλοι με την Ελλάδα και στο σημειωματάριό τους να υπάρχουν αρκετά σημεία που θα χρειαστούν μεγάλη προσοχή. Να επιστρέψει το ίδιο το ποδόσφαιρο στην ημερήσια ατζέντα των συζητήσεων στα ΜΜΕ που αφορούν στην ελληνική ομάδα. Να ξεχάσουμε για λίγο την ΕΠΟ… Να πειστεί η Lady Hope και όσο το δυνατόν περισσότεροι ποδοσφαιράνθρωποι πως η Εθνική Ελλάδας στο ποδόσφαιρο αξίζει της προσοχής, της συμπόρευσης και της δημιουργίας (μετριασμένων ή μη) συναισθηματικών δεσμών. Για να γυρίσουν το χαμόγελο και το χειροκρότημα στους αγώνες της Εθνικής…