Τα βέβηλα είναι πολύ περισσότερα

Tα γενικά περιγράμματα των ατομικών πορειών σε κάθε εποχιακή συγκυρία μας βοηθούν να καταλάβουμε πολλά πράγματα. Ποιο είναι, άραγε, το κυρίαρχο στοιχείο αυτών των περιγραμμάτων κατά την προσωπική μου άποψη; Πως χτίζουμε στην καθημερινότητά μας πολλά ιερά, αλλά τα βέβηλα είναι πολύ περισσότερα. Και όσο περνάει ο καιρός αναγκαζόμαστε να περιορίσουμε τα ιερά μας στα απαραίτητα και να σπαταλάμε περισσότερο χρόνο απλά στην αντιμετώπιση των βέβηλων. 

Είναι σα να θέλεις να τρέξεις μπροστά όσο πιο γρήγορα μπορείς και οι τελευταίες δόσεις ενός φαρμάκου (που λαμβάνεις με συνταγή γιατρού) να σε υποχρεώνουν απλά να βηματίζεις νωχελικά. Mεγαλώσαμε σε άλλους καιρούς, πιο ανάλαφρους και πιο χαβαλεδιάρικους, και αίφνης υποχρεωθήκαμε να ωριμάσουμε σε δύσκολες συνθήκες. Και δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να καταλάβεις το πού υπάρχει το μεγαλύτερο πρόβλημα. Στους σημερινούς καιρούς που κάθε βήμα μπρος τα εμπρός είναι ολόκληρος πόλεμος ή στους προηγούμενους που ξεγελούσαν με τις βιτρίνες και τις παροχές τους υποθηκεύοντας το μέλλον μας δίχως να το παίρνουμε καν χαμπάρι;

Η ιδιοσυγκρασία του καθενός οδηγεί στην ανάπτυξη κάποιας ιδεολογίας, ταιριαστής με το φαίνεσθαι που θέλει να λανσάρει και με το είναι που διαλέγει να υπηρετεί. Το πιο απαιτητικό στη διαχείριση πράγμα είναι η ιδεολογία αυτή να έρχεται σε ολοένα και μεγαλύτερη ρήξη με το real time. Οι ιδέες όσο ωραίες και καθαρές και να είναι (που είναι…) συνθλίβονται διαρκώς, είτε από τις ατομικές εσωτερικές πιέσεις, είτε από τα οργανωμένα συμφέροντα και τους συσχετισμούς δύναμης. Βλέπω πολλούς που ανέπτυξαν ιδεολογία και εντρύφησαν σε καλές προθέσεις, να κινούνται πια με τον «αυτόματο πιλότο». Δεν είναι πως δεν ξέρουν, ούτε πως δεν καταλαβαίνουν. Ίσα ίσα. Απλά, δεν γουστάρουν τις λιποταξίες και τις αδράνειες. Κάποιοι λίγοι από αυτούς επιλέγουν τους μετασχηματισμούς. Το θέμα είναι πόσο κοντά διατηρούνται στην κεντρική εστία. 

Αυτοί που επικαλούνται την αισιοδοξία, συνήθως παλεύουν φιλότιμα. Στο τέλος, βέβαια, αυτή η λέξη έχει αντικατασταθεί από τη συνέπεια. Δεν ξέρω πόσο, πώς και γιατί θα αντέξουν. Όχι να κάνουν αυτό που κάνουν. Αυτό θα το κάνουν. Αλλά, να είναι αισιόδοξοι. Και τι γίνεται όταν παλεύει κάποιος δίχως να είσαι αισιόδοξος; Έχει γίνει πιο ανθεκτικός, άρα και λιγότερο ευάλωτος. Επομένως, και πιο επικίνδυνος. Πες «πιο αποτελεσματικός» θα του πουν κάποιοι, για να μη θεωρηθεί πως την έχει δει ή πως παίρνει τον εαυτό του πιο σοβαρά από όσο αρμόζουν στα κυβικά του.

Αισθάνομαι πως έχουμε μπει σε μία βάρκα και προχωράμε. Ξέρουμε πως κάποια στιγμή τα νερά θα γίνουν πιο ορμητικά. Κάποιοι προετοιμάζονται να εγκαταλείψουν τη βάρκα, κάποιοι να τη διαμορφώσουν για να μπορέσει να αντέξει.  Άλλοι να την πουλήσουν από τώρα και άλλοι να περιμένουν να φθαρεί για να την αγοράσουν πιο φτηνά. Ακόμα και σε αυτή την πορεία, πάντως, τα βέβηλα θα είναι πολύ περισσότερα…