Ποτέ πιο αργά, αλλά ποτέ και πιο νωρίς…

Κατά κανόνα, τα πράγματα σε διάφορους τομείς αλλάζουν πιο γρήγορα από τις συνειδήσεις μας. Οι μόνες συνειδήσεις που συμβαδίζουν με τα πράγματα είναι αυτές των όποιων «ψυλλιασμένων», που πάντα είναι λίγοι στις πρόδρομες εποχές. Eνώ εκείνες που είναι πιο μπροστά από αυτά είναι όσες τα διαμορφώνουν. Συνήθως, ερμηνεύουμε τις εξελίξεις με τον τρόπο που έχουμε μάθει. Όμως, αυτά τα δύο δεν συμβαδίζουν πάντα και εκεί δημιουργούνται ανισορροπίες και απαιτούνται όψιμες προσαρμογές. Πολλές φορές δεν μας αρέσουν, κιόλας, τα νέα δεδομένα, και αντιδρούμε χάνοντας περισσότερο χρόνο. Γιατί διαλέγουμε να αποφεύγουμε την τριβή μαζί τους.

Οι γενικότερες συνθήκες της σύγχρονης εποχής επιτάσσουν εγρήγορση. Πάντα συνέβαινε αυτό, θα πει κάποιος, αλλά πια όλα μοιάζουν να είναι απαιτητικότερα. Για να γίνει αυτό με τη δέουσα επάρκεια χρειάζεται ρήξη στις εστίες των γεγονότων και με τη φαιά ουσία τους. Και μετά πρέπει να λάβει χώρα συντονισμός. Όμως, όταν υπάρχουν διαφορετικά θέλω, υπάρχουν και διαφορετικές λύσεις. Άρα, ο συντονισμός καθίσταται στην αρχή τουλάχιστον αδύνατος. Και ενώ η κάθε μονάδα θέλει να διευθετεί τα δικά της με τη δέουσα αποτελεσματικότητα (αλλά και τη σχετική βιασύνη…), το πρόβλημα διογκώνεται όταν πρέπει να υπάρξει συνεργασία όλων, ή -τέλος πάντων- των περισσότερων μονάδων. 

Υπάρχουν υποθέσεις που αφορoύν στους πάντες, που απαιτούν τη συνεργασία όλων, που δεν δίνουν μεγάλα περιθώρια για χάσιμο χρόνου. Αλλά, όμως, ταυτόχρονα αφορούν σε ένα είδος, το ανθρώπινο, που δεν έχει μάθει στο συλλογικό τρόπο σκέψης, εθίζεται με περισσή ευκολία στις διαμάχες (ακόμα και για τους πιο ευτελείς λόγους…), αρέσκεται να μεταθέτει στο αόριστο μέλλον, και δεν πείθει πως μπορεί να τα βγάλει πέρα εκεί που πρέπει… Η όποια τόλμη και αποφασιστικότητα, όταν εμφανίζονται, στερούνται άλλων βασικών «προστατευτικών» παραμέτρων που θα επιτρέψουν την ευδοκίμηση μέσα στο χρόνο.

Σε συγκεκριμένα προβλήματα χρειάζονται υπερβάσεις. Και αυτές δεν θα γίνουν στο σήμερα που ακόμα συνειδητοποιούμε τι πάει να γίνει. Κάποια στιγμή δεν θα χρειάζεται κουβέντα για το τι γίνεται, αλλά μονάχα για το πώς αντιμετωπίζεται ένα πρόβλημα. Σε αυτό το κομβικό σημείο θα τεθούν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και διαφορετικές προτάσεις. Το ποια θα επικρατήσει δεν μπορούμε να το ξέρουμε, αλλά μετά από ενδελεχή μελέτη μπορούμε να υποψιαστούμε ποια θα είναι η επικρατέστερη λύση. Για να προχωρήσει κάτι, πάντως, με εύστοχο τρόπο πρέπει να λάβει χώρα τον καιρό που θα είναι ώριμο να συμβεί. Ποτέ πιο αργά, αλλά ποτέ και πιο νωρίς…

ΥΓ. Προς το παρόν, αφήνουμε για δύο εβδομάδες περίπου τη συγγραφή κειμένων και σπεύδουμε να απολαύσουμε αυτό που μπορούμε από την ίδια τη φύση. Έχει τόσα πολλά αυτή ακόμη να μας προσφέρει, που παραμένει ισχυρό το στοιχείο του ψαξίματος και της ανάλογης αποκομιδής ωφελημάτων. Παρά τα συνεχή καταστροφικά εμπόδια που της βάζει ο άνθρωπος με ποικιλία στις αναπτυσσόμενες μεθοδολογίες…