Κοιτώντας μπροστά…

Όταν η φωτιά καψαλίζει κάτι που σου ανήκει είναι πολύ δύσκολο να στρέψεις την προσοχή σου σε οτιδήποτε κινείται εκείνες τις στιγμές έξω από την ενδοχώρα του εξατομικευμένου δικού σου. Όμως, όσο και αν φαίνεται αρχικά παράξενο, μια αρνητική κατάσταση μπορεί να εκλείψει αν αντιμετωπιστεί η «ρίζα του κακού», και όχι αυτό καθεαυτό το ίδιο το φαινόμενο. Όσο είναι εφικτό να μπορέσει κανείς να στραφεί προς το μέρος αυτής της «ρίζας», να την εντοπίσει και -εν τέλει- να την αποτρέψει από περαιτέρω πρόκληση πολύμορφων φθορών…

Δεν είναι, μάλιστα, καθόλου λίγες οι φορές που ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά τη «ρίζα του κακού», αποστρέφουμε το βλέμμα μας κοιτώντας επίτηδες προς άλλες κατευθύνσεις, δεν αναφερόμαστε καν σε αυτή, ή όταν το κάνουμε επιλέγουμε είτε τη χρήση των κατάλληλων εξωραϊστικών λέξεων, είτε τη συνειδητή υποτίμηση. Eτσι ώστε να πετυχαίνουμε δύο πράγματα συνάμα. Αφενός, να «κλείσουμε στόματα» (ειδικά εκείνων που μας περιμένουν στη γωνία κρύβοντας το βολικό για αυτούς «μπαλαντέρ του εύλογου» στο μανίκι τους), και αφετέρου να δώσουμε εμείς τη διάσταση που μας εξυπηρετεί -ακόμα και στην αναφορά των κακώς κειμένων μας. Δεν είναι πάντα κάθε ομολογία ή κάθε αυτοκριτική άδολες, γνήσιες εκφράσεις καθαρότητας της σκέψης και αντικειμενικότητας. Εξάλλου, στο σύγχρονο κόσμο όσοι άνθρωποι επιμένουν να λειτουργούν αυθόρμητα συχνά βάζουν τους εαυτούς τους σε διαρκείς κινδύνους. «Οι φάκες του προκατειλημμένου» είναι διάσπαρτες, δυστυχώς…

Αν καταφέρουμε να αφήσουμε λίγο την «ελληνική» διάσταση της «κρίσης» των τελευταίων χρόνων θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά και στους διεθνείς περίγυρους. Ο παγκόσμιος ενδοεξουσιαστικός ανταγωνισμός εδώ και αρκετά χρόνια έχει περάσει σε μια καινούρια φάση, που προβληματίζει πολλούς νουνεχείς ανθρώπους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη, για τη μελλοντική έκβαση του και τις μορφές που θα τη σχηματοποιήσουν. Είναι και αυτό το παρελθόν της ανθρώπινης ιστορίας, που σε ωθεί σε «πίσω σκέψεις», ακόμα και αν οι ματιές σου είναι οι πιο καθαρές που μπορείς να επιστρατεύσεις. Ένα από τα πιο κρίσιμα ερωτήματα (προς το παρόν περιορίζεται -σαν ουσιαστική υπόθεση εργασίας-στους κύκλους των επιστημόνων της γεωστρατηγικής και σε ορισμένους διανοούμενους) είναι το «που το πάνε» επί της ουσίας οι διάφορες ηγεμονικές δυνάμεις της ανθρωπότητας. Γιατί, οι προθέσεις των ανθρώπων του χρήματος (του διαχωρισμένου ολιγαρχικά κόσμου του «επιχειρείν») είναι γνωστές εδώ και αιώνες και εκδηλώνονται με συνεχή «προσκυνήματα» στη θεότητα του κέρδους. Αυτοί οι άνθρωποι, συνήθως, δεν κρύβονται όπως οι πολιτικοί…  Ειδικά στις μέρες μας που εκλείπουν κατά γενική ομολογία οι μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων), το να κρύβονται οι πολιτικοί δεν είναι τακτική, αλλά άμυνα που τείνει να καταστεί επίθεση (εξαιτίας του εθισμού που τους προκαλεί…).

Τα πάντα, επομένως και οι εξελίξεις που αφορούν στο επονομαζόμενο «ελληνικό πρόβλημα», δεν μπορούν να μένουν ανεπηρέαστες από τις πραγματικές βουλήσεις των μεγαλύτερων κρατών του σύγχρονου κόσμου. Μπορούμε να διαβάζουμε πολλά και να σκεφτόμαστε ακόμα περισσότερα. Για ανταγωνισμούς, για συμμαχίες, για λυκοφιλίες, για «ιστορικές εθνικές αποστολές», για «συγκαταβάσεις εξ αποστάσεως», για «συμβουλευτικές ερμηνευτικότητες», για «υλικές υπο-στηρίξεις», κοκ… Φυσικά, κάθε συνωμοσιολογική προσέγγιση της ιστορίας είναι αυτοκαταστροφική παγίδα που αδυνατίζει τις επιχειρηματολογίες, ακόμα και αυτών που έχουν δίκιο «κόντρα στο ρεύμα της μαζικής συναίνεσης». Τι γίνεται, όμως, στις περιπτώσεις που οι φορείς της κάθε επίκαιρης «αλήθειας» λειτουργούν «συνωμοσιολογικά»; Τότε είναι που θα πρέπει να στραφούμε με αποφασιστικότητα και πέρα από την κάλυψη των δικών μας αναγκών…Κοιτώντας μπροστά, εξασφαλίζεις την ασφάλεια των πρώτων σου βηματισμών…