Σκόρπιες σκέψεις το βράδυ των εκλογών

Οπως εκατομμύρια συνέλληνες, έτσι κι εγώ παρακολούθησα στην οθόνη τη γιορτή της δημοκρατίας, δηλαδή τις εθνικές εκλογές, την περασμένη Κυριακή. Με την εξής διαφορά: η οθόνη ήταν του υπολογιστή μου και το γεωγραφικό στίγμα του κάπου στο βόρειο Λονδίνο. Ας είναι καλά η τεχνολογία!

Στην εβδομάδα που μεσολάβησε οι αναλύσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα περίσσεψαν, άρα δεν έχει νόημα να πώ ξανά κάτι που σίγουρα έχετε ακούσει. Θα προσπαθήσω λοιπόν, μεταξύ άλλων, να σας μεταφέρω το πώς προσλαμβάνει κάποιος τα ελληνικά πράγματα όταν τα διαβάσει, τα συσχετίσει ή τέλος πάντων τα παραλληλίσει με ό,τι συμβαίνει εκτός συνόρων και συγκεκριμένα στην Αγγλία.

Σε μια Αγγλία σημειωτέον όπου, λόγω Brexit, το επίπεδο των δημόσιων συζητήσεων, η ποιότητα του πολιτικού λόγου και γενικότερα ο πολιτικός πολιτισμός, όλα βρίσκονται στα τάρταρα. Και όμως με τον αγγλικό πήχη τόσο χαμηλά, ήταν στιγμές την περασμένη Κυριακή που είπα μέσα μου «ούτε εδώ δεν συμβαίνουν αυτά!»

Παρακολούθησα την κάλυψη του ΣΚΑΪ και συνεπώς δυσκολεύομαι να γενικεύσω, μολονότι μπορώ να φανταστώ πώς χειρίστηκαν το θέμα τα υπόλοιπα κανάλια, της ΕΡΤ συμπεριλαμβανομένης. Κατ’ αρχάς νομίζω ότι από τεχνική άποψη η εκπομπή του ΣΚΑΪ ήταν εντυπωσιακά καλή. Οσον αφορά την ουσία τώρα, θα εστιάσω την προσοχή όχι τόσο στον πολιτικό λόγο που ακούστηκε όσο στον τρόπο της συζήτησης, ο οποίος αποτελεί μέρος του μηνύματος εφόσον μιλάμε για ΜΜΕ.

Ο τρόπος λοιπόν στην αρχή ήταν ήρεμος και μετρημένος, αλλά όσο περνούσε η ώρα η ένταση και τα ντεσιμπέλ ανέβαιναν, για να φτάσουμε στον καθιερωμένο σκυλοκαβγά που για μερικούς αναδεικνύει την ανωτερότητα του συναισθηματικού Ελληνα σε σύγκριση με τους ξενέρωτους Ευρωπαίους. Δηλαδή, παίρνω τον λόγο και δεν τον αφήνω, πλατειάζω, περιττολογώ, μιλάω χωρίς ειρμό, δεν απαντώ σ’ αυτό που με ρώτησαν και ταυτόχρονα φροντίζω να μην ακουστεί ο αντίπαλός μου, καλύπτοντας με τις φωνές μου τα λόγια του χωρίς να θεωρούμαι ανάγωγος εφόσον κι αυτός ακολουθεί την ίδια τακτική.

Εξαιρέσεις υπάρχουν. Στην πολιτική π.χ. ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, και αν κρίνουμε από την εκπομπή που είδα, ο Θοδωρής Ρουσόπουλος. Λίγα λόγια, επιγραμματικά και επί της ουσίας. Και μια και μιλάμε για εξαιρέσεις, μια παρατήρηση για την πολυσυζητημένη στάση του ΣΚΑΪ: κατά τη γνώμη μου στο δυναμικό του περιλαμβάνει σοβαρούς και άξιους δημοσιογράφους που μπορούν να σχολιάσουν τα γεγονότα με τη δέουσα αποστασιοποίηση και αντικειμενικότητα.

Ενδεικτικά και όχι μοναδικά παραδείγματα ο Αλέξης Παπαχελάς, ο Παύλος Τσίμας, ο Τάσος Τέλλογλου. Υπάρχουν όμως και άλλοι, των οποίων ο ρόλος είναι να αντιδικούν συστηματικά, εργολαβικά θα έλεγε κανείς, με τον ΣΥΡΙΖΑ. Μου έκανε εντύπωση η αντίδραση του ΣΚΑΪ όταν κατηγορήθηκε ότι αντιμετώπισε εχθρικά τον Αλ. Τσίπρα στη συνέντευξη που έδωσε πριν από τις εκλογές. «Αυτή είναι η δουλειά μας» είπαν. Είχαν δίκιο. Ετσι γίνεται και στην Αγγλία. Η δουλειά τους όμως είναι να αντιμετωπίζουν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και τους νεοδημοκράτες, αντί να τους σιγοντάρουν. Τόσο απλά. Δεν το βλέπουν ή δεν θέλουν να το δούν;

Και κάτι τελευταίο: στη ροή του ΣΚΑΪ εμφανίστηκε ξαφνικά μια όαση μέσα στην έρημο της κομματικής εμπάθειας και αοριστολογίας. Ηταν η συνέντευξη που έδωσε ο αεί νέος Διονύσης Σαββόπουλος. Ο οποίος φάνηκε να χάρηκε για το εκλογικό αποτέλεσμα, υπενθυμίζοντας όμως ότι και η Νέα Δημοκρατία «έχει τα βαρίδια της», κάτι που οι υμνητές της συνειδητα ή υποσυνείδητα παραβλέπουν.

Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι η ήττα ενδέχεται να δώσει το σύνθημα για ωρίμανση (να κάνουν την κρίση ευκαιρία δηλαδή), αφήνοντας πίσω τα πελώρια ψέματα, τον ακραίο διχαστικό λόγο, τα περί γερμανοτσολιάδων και άλλα παρόμοια, τα οποία ο Σαβόπουλος, πολύ εύστοχα, χαρακτήρισε «πολιτικές τσογλανιές». Μίλησε για το ύφος του ΣΥΡΙΖΑ, για την αλαζονεία, την υπερφίαλη σιγουριά εκείνων που πιστεύουν ότι έχουν στα πάντα δίκιο εφόσον δηλώνουν αριστεροί. Μίλησε για το περιβόητο ηθικό πλεονέκτημα, την κότα που φαίνεται πως έπαψε να γεννάει χρυσά αυγά.

Και μίλησε εκ μέρους εκείνων που θεωρούν εαυτούς αριστερούς χωρίς όμως να ταυτίζουν την Αριστερά με την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Οι οποίοι κουμπώνονται όταν ακούνε τα περί Προοδευτικής Συμμαχίας από εκείνους που μέχρι πρότινος, όταν οι ριζοσπάστες αριστεροί συγκυβερνούσαν με τον Καμμένο, τους αποκαλούσαν ταγματασφαλίτες.

Μακάρι ο ΣΥΡΙΖΑ να ακούσει τον Σαββόπουλο και να ωριμάσει. Με την ίδια όμως ηγετική ομάδα, που ισχυρίζεται ότι με ένα «είχαμε αυταπάτες» σβήνεται το παρελθόν, χλομό το βλέπω. Μου θυμίζουν πλασιέ που σας χτυπάει την πόρτα με την πραμάτεια του και προσπαθεί να σας πείσει να αγοράσετε με το επιχείρημα «τώρα έχουμε και σοσιαλδημοκράτες!»