Και τα ποιήματά μου
πετρωμένα πρόσωπα της νύχτας
Ενοχλούν
Θεόκλητος Καριπίδης, Εκτός εμπορίου
Η διάταξη περί ασύλου, ως ακαδημαϊκού χώρου ελεύθερης διακίνησης (όλων των) ιδεών πρέπει να παραμείνει στη νομοθεσία, έστω στο διακηρυκτικό πεδίο, γιατί έχει ιστορικό και συμβολικό χαρακτήρα (και όχι για θεσμική κατοχύρωση της academia, και βέβαια πολλές φορές όχι για συγκάλυψη της ασυλίας των διαφόρων βίαιων και παρανομούντων ομάδων). Το άσυλο αφορά πανεπιστημιακούς χώρους και πανεπιστημιακές λειτουργίες και το υπερασπίζεται η πανεπιστημιακή κοινότητα στο σύνολό της. Ούτε κοινωνικό άσυλο είναι, ούτε τρίτοι δικαιούνται να εμφανίζονται υπέρμαχοι και (ένοπλοι) εγγυητές του.
Σε σχέση με την παραβίαση του ασύλου θα πρέπει να γίνει διάκριση ανάμεσα στις:
- εσωτερικές λειτουργίες του ΑΕΙ (π.χ. καταλήψεις κ.λπ.), τις οποίες θα διαχειρίζεται η ίδια η πανεπιστημιακή κοινότητα ή έστω ένα κεντρικό ακαδημαϊκό όργανο
- εξωτερικές παρεμβάσεις εξωπανεπιστημιακών (όπου οι πανεπιστημιακές αρχές οφείλουν να καλέσουν τη δημόσια δύναμη επικαλούμενες πραγματικούς κινδύνους).
Νομίζω ότι αυτή η χρυσή τομή είναι περισσότερο αποδεκτή από τις ένθεν κακείθεν ακραίες απόψεις.
* πρώην υπουργός
