Τα νεοφιλελεύθερα πειράματα της δεκαετίας του ‘70 παράγουν τα σημερινά τέρατα, μια γενεά αργότερα, όπως εξάλλου είχαν προβλέψει οι θεωρητικοί τους (Χάγεκ, Φρίντμαν) που είχαν βραβευτεί και με βραβεία Νόμπελ Οικονομίας. Η κοινωνία διασπάστηκε χάριν των ατομικών συμφερόντων και «ελευθεριών», η κοινωνική αλληλεγγύη ελαχιστοποιήθηκε προς όφελος του ατομισμού, της ατομικής ιδιοκτησίας, της προσωπικής υπευθυνότητας. Οι ανισότητες διευρύνθηκαν όχι μόνο μεταξύ των κρατών αλλά κυρίως στο εσωτερικό τους.
Ο πλούτος συσσωρεύεται στις οικονομικές ελίτ, οι οποίες για να διατηρήσουν την ισχύ τους διαβρώνουν πολιτικούς σχηματισμούς και αγοράζουν μέσα ενημέρωσης. Η κατάσταση θυμίζει σε πολλά αυτήν του Μεσοπολέμου. Η Ακροδεξιά ψαρεύει στις εργατικές μάζες και στους απαθείς. Η σοσιαλδημοκρατία, συνένοχη στις συμμαχίες με τη Δεξιά, δεν έχει πρόταση.
Το κοινό δημοκρατικό και κοινωνικό μέτωπο της Αριστεράς, των ανθρώπων της σοσιαλδημοκρατίας, της οικολογίας μπορεί να ανακόψει τη διόγκωση της ισχύος των οικονομικών ελίτ, τις ταξικές ανισότητες και τις καταστάσεις «εξαίρεσης» για τα δημοκρατικά δικαιώματα.
Αν δεν γίνει εφικτό, θα δούμε μεγαλύτερο σπάσιμο της ραχοκοκαλιάς των εργαζομένων και επέλαση της ακροδεξιάς μερίδας της καμουφλαρισμένης Δεξιάς. Μπορούμε να είμαστε απαισιόδοξοι, να εγκαταλείψουμε και να περιμένουμε το χειρότερο. Ή μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι, να αρπάξουμε τις ευκαιρίες που υπάρχουν και ίσως κάνουμε τον κόσμο καλύτερο.
Πού το πάει η Ν.Δ.;
Ο σχεδιασμός της Ν.Δ. προβλέπει ανάπτυξη με κάθε μέσο και κάθε θυσία. Προσβλέπει στην αύξηση της πίτας με την ελπίδα να ωφεληθούν με έμμεσο τρόπο και οι εργαζόμενοι.
Οι φοροαπαλλαγές στην οικονομική ολιγαρχία αλλά και σε ένα μέρος της μεσαίας τάξης που τη στηρίζει θεωρεί ότι θα δώσουν μεγάλη ώθηση στην επιχειρηματικότητα και συνακόλουθα στην ανάπτυξη. Θα βοηθήσουν βέβαια τα στραβά μάτια στους εργασιακούς και φορολογικούς ελέγχους και η μείωση των κανόνων προστασίας των εργαζομένων, με κατάργηση επίσημη ή ημιεπίσημη των ωραρίων και του επταήμερου.
Η αγορά πάνω απ’ όλα και ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Για τα συλλογικά αγαθά (νερό, ρεύμα, ενέργεια) ούτε λόγος. Θα τα ρυθμίσει η αγορά. Μην περιμένουν οι εργαζόμενοι κρατική προστασία γιατί αυτό θεωρείται εφεύρημα σοβιετικού τύπου. Προστασία μπορούν να έχουν αυτοί που δεν έχουν ανάγκη προστασίας και ζουν πίσω από σιδερόφραχτες βίλες και θωρακισμένα αυτοκίνητα.
Οι λοιποί θα έχουν την «ατομική μερίδα» κοινωνικής ασφάλισης και αλίμονο αν δεν πληρώσουν έγκαιρα τη δόση τους. Για να επιβληθούν βέβαια όλα αυτά και να λειτουργήσουν οι αυτοματοποιημένοι κανόνες της αγοράς θα χρειαστούν αυξημένα μέτρα καταστολής και παρακολούθησης (βλέπε χρήση μυστικών υπηρεσιών επί Θάτσερ για καταστολή των ανθρακωρύχων).
Πού το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ; Οι αδυναμίες του
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αφού πέρασε διά πυρός και σιδήρου, προστάτευσε τα ασθενέστερα στρώματα όπως όφειλε σε συνθήκες κρίσης. Ενα μεγάλο μέρος των μικρομεσαίων φορτώθηκε με ιδιαίτερα υψηλή φορολογία ως αποτέλεσμα απαίτησης των δανειστών να εξασφαλίσουν πάση θυσία τα δάνειά τους.
Ετσι, σπρώχτηκαν να ψηφίσουν τα συμφέροντα τάξης στην οποία δεν ανήκουν. Η οικονομική ολιγαρχία διέφυγε τη φορολόγηση είτε γιατί είχε την περιουσία της στο εξωτερικό σε πλοία ή τράπεζες είτε γιατί επένδυσε σε απροσδιόριστης αξίας αγορές που αφορούσαν μέσα πολιτικής επιρροής και πίεσης της κυβέρνησης, όπως ποδοσφαιρικές ομάδες και τηλεοπτικά κανάλια. Και αυτή είναι μια διαφορά της ελληνικής ολιγαρχίας από τις λιγότερο κρατικοδίαιτες ολιγαρχίες άλλων δυτικών χωρών.
Τα τελευταία μέτρα που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός είναι συγκεκριμένα, αγγίζουν τις ανάγκες των μεσαίων στρωμάτων και ενισχύουν την κοινωνική προστασία των πολλών στην υγεία-παιδεία, ενώ μειώνουν τα φορολογικά βάρη.
Τα μέτρα αυτά διευρύνουν επιτέλους τη φροντίδα του κράτους στους μικρομεσαίους και οδηγούν σε καλύτερη ανάπτυξη αλλά και σε ποιοτικά καλύτερες δουλειές. Ο έλεγχος για την τήρησή τους επαφίεται όμως σε έναν κρατικό μηχανισμό αμφίβολης αποτελεσματικότητας, ενώ δεν υπάρχει μαζικό κίνημα το οποίο θα πιέζει επ’ ωφελεία των εργατικών/λαϊκών συμφερόντων.
Τι κάνουμε σε περίπτωση νίκης/ήττας
Οι χαοτικές εξελίξεις στην Ευρώπη, η οποία έχει γίνει σάντουιτς ανάμεσα στον εμπορικό πόλεμο ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας, δείχνουν ότι απειλείται η ίδια η επιβίωσή της. Στη χώρα μας, η οποία απειλείται από τις φυγόκεντρες τάσεις στην Ευρώπη αλλά και από έναν έρποντα συντηρητισμό, αν δεν επαναφέρουμε στο προσκήνιο την ταξική προστασία των χαμηλότερων και μικρομεσαίων στρωμάτων, θα αντιμετωπίσουμε γεωγραφικούς ταξικούς διαχωρισμούς (υποβάθμιση δυτικών περιοχών της Αθήνας) και ανεξέλεγκτη εργασιακή εκμετάλλευση και καταπίεση.
Ο δρόμος, σε περίπτωση νίκης ή ήττας, είναι ο ίδιος. Περνάει μέσα από το μαζικό κίνημα, τα συνδικάτα, την πάλη σε κάθε πεδίο. Το κέντρο βάρους πρέπει να μετατοπιστεί εκεί όπου υπάρχει τακτικό και στρατηγικό πλεονέκτημα. Και εκεί θα υπάρχει χώρος για κάθε προοδευτικό και δημοκρατικό πολίτη. Εκεί όπου ήταν ανέκαθεν το πεδίο μάχης για τα δικαιώματα των εργαζομένων. Πρέπει να φέρουμε δίπλα μας την Ιστορία τού χθες και του αύριο.
*Υποστράτηγος ε.α., υποψήφιος βουλευτής Δυτικού Τομέα Β’ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ
