ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Αποστόλης Φωτιάδης*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Η Ακροδεξιά διεθνώς φτιάχνει αποσκευές. Αν επιβεβαιωθούν οι προβλέψεις, την Κυριακή το βράδυ σε Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, πολύ πιθανόν και στην Ολλανδία, τα ακροδεξιά κόμματα θα πάρουν την πρωτιά. Νεόκοποι… χιπστερίζοντες αλλά και παλαιάς κοπής ακροδεξιοί θα κλείνουν ο ένας μετά τον άλλο το εισιτήριό τους για Βρυξέλλες.

Τι θα σημαίνει αυτό για την πραγματικότητα της Ευρωπαϊκής Ενωσης και ποια είναι η πρόταση-απάντηση της υφιστάμενης πολιτικής ηγεμονίας σε αυτή την επερχόμενη πρωτοφανή απόρριψη;

Αν ο σχεδιασμός μιας πολιτικής συμμαχίας στα ακροδεξιά αποδώσει, πράγμα που παραμένει αβέβαιο παρά την αναμενόμενη εκλογική επιτυχία, η ενδοθεσμική καθημερινότητα θα μοιάζει περισσότερο με μάχη χαρακωμάτων.

Μια πρώτη γεύση τού τι σημαίνει αυτό έχουν ήδη πάρει στις Βρυξέλλες εδώ και δυόμισι χρόνια, με την κατάληξη της πολιτικής διαδικασίας για τη μεταρρύθμιση του Ευρωπαϊκού Συστήματος Ασύλου να παραμένει σε πλήρες αδιέξοδο.

Ακόμη περισσότερο, αν αυτή η πρόθεση αποδόμησης των διαδικασιών αποκτήσει πολιτική δυναμική νωρίς, η εκκρεμούσα διαπραγμάτευση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού στο τέλος του καλοκαιριού μπορεί να οδηγήσει σε εκτροχιασμό πολλούς από τους σχεδιασμούς της Επιτροπής Γιούνκερ και των κυρίαρχων κρατών-μελών. Σχεδιασμούς που εδώ και μήνες προσπαθούν να ολοκληρώσουν, κλείνοντας διαπραγματεύσεις και κάνοντας προγραμματισμούς, ώστε να κατοχυρώσουν όσο μπορούν τη λειτουργικότητα του θεσμικού συστήματος και τη βιωσιμότητα των πολιτικών τους θέσεων την επομένη των εκλογών.

Στον πυρήνα του αντι-αφηγήματος που προβάλλουν με διαφορετικούς τρόπους οι φιλοευρωπαϊκές ηγεσίες σε Παρίσι και Βερολίνο, είναι η επιτάχυνση της «ευρωπαϊκής ενοποίησης» με ταυτόχρονο μετασχηματισμό της Ε.Ε. σε μια αμυντικού τύπου συμμαχία. Δεν είναι τυχαίο ότι η δημιουργία του Ευρωστρατού αποτέλεσε βασικό θέμα στις προεκλογικές συζητήσεις στις πρωτεύουσες, όπου χαράσσεται πραγματικά πολιτική.

Το ζητούμενο είναι μια Ε.Ε. πιο συμπαγής στο εσωτερικό, πιο επιθετική στο εξωτερικό. Εδώ τα πράγματα γίνονται πολύπλοκα και πρέπει να είναι κανείς καχύποπτος. Αν το κατεστημένο των Βρυξελλών αποτύχει να υπερβεί τα εμπόδια της ακροδεξιάς στροφής, τα συμφέροντα που βρίσκονται πίσω από αυτή την πρόταση, κυρίως δηλαδή το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα στην Ευρώπη, αλλά και οι ομιλούσες κεφαλές που την αφηγούνται, δεν θα είχαν μεγάλη δυσκολία να βρουν συνομιλητές σε μια «σοβαρή Ακροδεξιά».

Ουσιαστικά η δημιουργία ενός apparatus άμυνας και ασφάλειας δεν είναι εκτός ατζέντας για το σύνολο σχεδόν των πολιτικών δυνάμεων που διεκδικούν καρέκλες στο Ευρωκοινοβούλιο.

Οι όποιες διαφωνίες μπορεί να αφορούν το ρυθμιστικό πλαίσιο και το πώς θα ξοδευτούν τα λεφτά. Απομένει στη μειοψηφία που ακόμα υποστηρίζει ότι ασφάλεια και ελευθερία μπορούν να συνυπάρξουν μόνο αυστηρά οριοθετημένες, να βρει βηματισμό και να αρθρώσει ψύχραιμο λόγο μέσα σε ένα περιβάλλον ακραία τοξικό.

Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε προοδευτικό πολιτικό προσωπικό με ποιότητες αλλά και γνώση της Ε.Ε. που, δυστυχώς, κρίνοντας από τις υποψηφιότητες και με κάποιες εξαιρέσεις, δεν προέκυψε στην ελληνική περίπτωση. Ας ελπίσουμε έξω το πράγμα να πάει καλύτερα.

*Ερευνητής ευρωπαϊκών θεμάτων