Το παράδοξο της φετινής Λίβερπουλ

«Αυτοί που δεν παραπονιούνται, δεν τους λυπούνται ποτέ» (Τζέιν Όστεν)

Το όνειρο των απανταχού φίλων της Λίβερπουλ για ένα θεσπέσιο και ιστορικό συνάμα νταμπλ, την ταυτόχρονη κατάκτηση δηλαδή του Champions League και της Premier League, φαίνεται να «ξεθωριάζει» επικίνδυνα τις τελευταίες ημέρες. Η ομάδα του Κλοπ είναι πλέον υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει την Μπαρτσελόνα στον επαναληπτικό κουβαλώντας ένα βαρύ 0-3 στην πλάτη της, ενώ στο αγγλικό πρωτάθλημα μπορεί να φτάσει τους 97 βαθμούς και παρόλα αυτά «να δει την πλάτη» της Μάντσεστερ Σίτι…

H Lady Hope είναι σε θέση να καταλάβει πως οι επιδράσεις μίας τέτοιας εξέλιξης θα αφήσουν έντονη τη στάμπα τους στον οργανισμό της Λίβερπουλ. Ειδικά για το πρωτάθλημα, που έχει να πάει από το 1990 στο μεγάλο λιμάνι της βορειοδυτικής Αγγλίας.

Όλοι μιλάνε ευλόγως για τη φετινή πορεία της Λίβερπουλ και στέκονται στο γεγονός πως το σκορ στη Βαρκελώνη ήταν μη αντιπροσωπευτικό. Αλλά και στο πως δεν είναι δυνατόν μία ομάδα με μόλις μία ήττα στο πρωτάθλημά της (και μάλιστα στο αγγλικό…) να κινδυνεύει τόσο έντονα να χάσει τον τίτλο. Δύο αγωνιστικές πριν από το τέλος, όλα βρίσκονται στα πόδια των ποδοσφαιριστών του Πεπ Γκουαρντιόλα, ενώ και η Μπαρτσελόνα του Ερνέστο Βαλβέρδε είναι πολύ κοντά στον ευρωπαϊκό τελικό της 1ης Ιουνίου…

Το παράδοξο της Λίβερπουλ, να έχει πολύ καλή ομάδα, και να κινδυνεύει να τα χάσει όλα με αυτόν τον τρόπο, φαίνεται πως βρίσκεται σε εξελίξιμη σχηματοποίηση…

Η Λίβερπουλ βρίσκεται γενικώς τα τελευταία δύο χρόνια σε καλή κατάσταση και ανεξαρτήτως τού τι θα πετύχει ή όχι στο υπόλοιπο της τρέχουσας σεζόν, όλοι συμφωνούν πως έχει φτάσει ήδη σε υψηλά στάνταρντ. Το να αποκλειστεί από τον τελικό του Champions League (στον οποίον μην ξεχνάμε πως είχε πάει πέρυσι) και να μείνει δεύτερη στο πρωτάθλημα μετά από τέτοιο ποδόσφαιρο που έπαιξε, πέρα από την πίκρα και τον πόνο των φίλων της, δεν παύει να σημαίνει πως έχουμε να κάνουμε με μία πολύ καλή ποδοσφαιρική ομάδα.

Βέβαια, μιλάμε για ποδόσφαιρο και μπορεί στο Άνφιλντ στον επαναληπτικό να γίνουν απίστευτα πράγματα ή μπορεί η Λέστερ ή η Μπράιτον (αντίπαλοι της Σίτι στις δύο τελευταίες αγωνιστικές) να προσφέρουν ένα ανεκτίμητο δώρο στους «κόκκινους». 

Όμως, στο κείμενο αυτό θα πάρουμε ως υπόθεση εργασίας το αρνητικό σενάριο. Kάτι τέτοιο, λοιπόν, μπορεί να σου δημιουργήσει πολλά (και ανυπέρβλητα…) προβλήματα. Να σου «διαλύσει» την ψυχολογία, να εθίσει στην απογοήτευση τους οπαδούς σου, να δημιουργηθεί κλίμα που δύσκολα να αλλάζει. Ο προπονητής και κάποιοι παίκτες να χάσουν κάθε κίνητρο και να αντιμετωπίζουν το μέλλον διεκπεραιωτικά.

Η ταμπέλα του «looser» να αποκτήσει έμπρακτες χροιές, που θα επηρεάζουν απτά και τα ίδια τα δρώμενα. Θέλει πολύ λεπτή, σοβαρή και έξυπνη διαχείριση μία τέτοια συγκυρία για να μπορέσει μία ομάδα να βγει όρθια και να συνεχίσει την πορεία της με ποιότητα, υψηλές απαιτήσεις και διακριτή αποτελεσματικότητα.

Το μόνο που μπορεί να κάνει, αν στραβώσει εντελώς στο τέλος το πράγμα και μείνει με «άδεια χέρια» σε Ευρώπη και Αγγλία, η Λίβερπουλ είναι να κατέβει του χρόνου με μία πολύ συγκεκριμένη νοοτροπία. Όχι σαν την «αδικημένη από τα πράγματα και την τύχη Λίβερπουλ», αλλά σαν μία πολύ καλή (και μεγάλη) ομάδα που μόλις τώρα άνοιξε τον κύκλο της προόδου και της γενικευμένης σταθερής πτήσης της στα πολύ υψηλά τμήματα της «ποδοσφαιρικής ατμόσφαιρας».

Μία Λίβερπουλ, που πεισμωμένη, αλλά όχι αρρωστημένη για ρεβάνς-εκδίκηση και τέτοια, θα κοιτάξει -ως βασικό στόχο- να παίξει τη μπάλα της και να βελτιώσει όσο μπορεί ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια… 

Τότε θα έρθει, κατά πάσα πιθανότητα, η δικαίωση. Είναι, όμως, αυτή π.χ. ένας τίτλος ή η εύφημος καλή μνεία; Μάλλον πρέπει να συμβούν και τα δύο μαζί, έτσι όπως (δεν) τα έχει καταφέρει από το 1990 στα εγχώρια η Λίβερπουλ…

Γιατί σε διαφορετική περίπτωση, η Lady Hope είναι σίγουρη πως θα μιλάνε όλοι για μία μεγάλη ομάδα που έμεινε απλά πολύ καλή. Γιατί ήταν άτιτλη…