Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
45 χρόνια φούρναρης
EUROKINISSI/ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΛΙΑΡΑΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

45 χρόνια φούρναρης

  • A-
  • A+

«45 χρόνια φούρναρης», δεν υπερβάλλει όταν το λέει. Οντως, το «φουρναραίικο» το θυμούνται τέσσερις γενιές αφού πριν από αυτόν το είχε κι ο πατέρας του. Την Κυριακή των Βαΐων, κάθεται σε μια καρέκλα έξω από τον φούρνο και παρακολουθεί τον κόσμο.

Η Εβδομάδα των Παθών έφερνε πάντα μια αναστάτωση στον φούρνο αλλά και στον ίδιο. Αν για κάτι ήταν διάσημος ο φούρνος του εκτός από το καλύτερο ψωμί της περιοχής ήταν οι πασχαλινές κουλούρες, τα τσουρέκια. «Η συνταγή τους έρχεται από τα βάθη των αιώνων», ισχυρίζεται όταν τον ρωτούν οι πελάτες του. Στην πραγματικότητα όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι και θα σας εξηγήσω γιατί. Η συνταγή δεν έρχεται από τα βάθη των αιώνων αλλά μετράει μόλις 75 χρόνια. Οσα ζει κι ο ίδιος δηλαδή.

Ενα Πάσχα, μια Μεγάλη Εβδομάδα σαν κι αυτή, που ο κόσμος περνούσε δύσκολα αλλά η ζωή ήταν πιο απλή, αποφάσισε η μάνα του πως αρκετά στρογγυλοκάθισε στην κοιλιά της το μωρό και είπε «δεν αντέχω άλλο, Χριστούλη μου, κάνε να γεννήσω» και βγήκε ο κανακάρης της μετά… βαΐων και κλάδων! Χαρά μεγάλη έφερε σε όλους και στον πατέρα του τον φούρναρη, που από τη χαρά του άνοιξε τον φούρνο αξημέρωτη ακόμα Μεγάλη Δευτέρα και κερνούσε τον κόσμο όλο.

Εστησαν γλέντι οι φίλοι στο εργαστήριο, να γιορτάσουν τα γεννητούρια. Και βάλε ένα ποτηράκι από δω, βάλε ένα ποτηράκι από κει, τούτη τη μέρα της μεγάλης θλίψης της Χριστιανοσύνης, τους βρήκε το απόβραδο να χορεύουν και να τραγουδούν «έλα βρε Χαραλάμπη να σε παντρέψουμε». Χαράλαμπος θα ήταν το όνομα του νεογέννητου. Παρά τα γλέντια όμως και τους χορούς ο ευτυχής πατέρας ήταν και φούρναρης, είχε και τον νου του και στους βοηθούς που ετοίμαζαν τις ζύμες για τα τσουρέκια και τα ψωμιά.

Πάνω στον χορό, πάνω στην ευφορία της στιγμής, σηκώνεται ο παππούς Χαράλαμπος, ανεβαίνει στην καρέκλα, τον κρατούν οι φίλοι του μην πέσει και σηκώνοντας το ποτήρι του που ήταν γεμάτο μαυροδάφνη μυρωδάτη από την Πάτρα, λέει συγκινημένος στον γιο του: «Ψωμί να πιάνεις, χρυσάφι να γίνεται!». Και αμέσως αδειάζει, για να βαφτίσει κιόλας την ευχή, όλη τη μαυροδάφνη στον κάδο με το ζυμάρι για τα τσουρέκια. Συγκινημένος ο γιος ξέχασε και τα τσουρέκια κι όλα. Ο φούρνος δούλευε, δεν σταματούσε, μα το πρωί τα τσουρέκια μύριζαν αλλιώς και η γεύση ήταν διαφορετική, ιδιαίτερη και… νόστιμη.

Τώρα λοιπόν, 75 χρόνια μετά, βλέπει τον κόσμο, Μεγάλη Δευτέρα, να κάνει ουρά έξω από το μαγαζί. Και σκέφτεται πως σ' αυτόν τον κόσμο τελικά τίποτα δεν αποκλείεται - βλέπετε, έπιασε η ευχή που έγινε από αγάπη κι από χαρά μεγάλη: αυτός ακόμα ψωμί φτιάχνει και εκείνο χρυσάφι γίνεται. Και σηκώθηκε χαμογελαστός να πάρει την εδώ και 45 χρόνια θέση του πίσω από τον πάγκο.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Ιερά μού φαίνονται μόνο τα δέντρα
Τα όμορφα δέντρα καίγονται και, όχι, δεν καίγονται όμορφα. Καμιά ομορφιά δεν έχει το έργο των πυρομανών, των οικοπεδοφάγων, των ανελέητων συμφερόντων. Καμιά ομορφιά δεν έχει να καίγονται απροστάτευτα τα δάση...
Ιερά μού φαίνονται μόνο τα δέντρα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το τρένο της οργής
Η οργή στο τρένο ξεχείλιζε, κάτι καταπιεσμένο μέσα στους ανθρώπους βγήκε στην επιφάνεια, ξεχυνόταν από τα παράθυρα στην πόλη. Δεν μπορούσα να φανταστώ τον ουρανό της επόμενης μέρας γαλανό, ούτε κατάφωτο εκείνη...
Το τρένο της οργής
ΑΠΟΨΕΙΣ
Στρατιώτης της καρδιάς
Ελεγε πως το κέντρο της Γης είναι η καρδιά του ανθρώπου. Οποιος θέλει πραγματικά να ταξιδέψει μέχρι τα πέρατα της Γης, ανεξαρτήτως από το ποσά σημαιάκια ξένων χωρών έχει κολλήσει στο ψυγείο του ή στον...
Στρατιώτης της καρδιάς
ΑΠΟΨΕΙΣ
«Εγώ έχω φέισμπουκ;»
Χτυπάει το τηλέφωνο της φίλης δίπλα μου. «Ο μπαμπάς, παίρνει από το χωριό» μας λέει και αρχίζει τον διάλογο μαζί του «Οχι μπαμπά μου εσύ δεν έχεις φέισμπουκ… Τι γιατί;… Τι να το κάνεις, βρε πατέρα, το...
«Εγώ έχω φέισμπουκ;»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Παράθυρο δίχως θέα
Η κυρία Φ., τα καλοκαίρια, κάθε πρωί ανοίγει από πολύ νωρίς το παράθυρο. Σηκώνει το παντζούρι. Το παράθυρο έχει μοναδική θέα στο στενό δρομάκι και στην είσοδο της πολυκατοικίας απέναντι.
Παράθυρο δίχως θέα
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η σερβάντα
Πάνω στη σερβάντα, πολλές οικογενειακές φωτογραφίες. Ο χρόνος έτρεχε πάνω στον δρύινο μπουφέ πέρα δώθε. Τα παιδιά άφηναν τα πόδια των γονιών, για να φορέσουν στολή, νυφικό, να διαλέξουν συντρόφους από τον...
Η σερβάντα

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας