Σκοτεινά μυαλά, γκρίζες ψυχές, μεγαλωμένες θαρρείς, με μεγάλες δώσεις τεστοστερόνης και όχι με μητρικό γάλα. Πατρικά πρότυπα, αντιλήψεις αρχέγονες, που σε κάνουν άντρα όταν γαμάς την πέτρα και βγάζεις αγόρι.
Μισαλλόδοξες παραινέσεις, στηριγμένες στην τοπική πραγματικότητα ενός μικρόκοσμου, που ο ήπιος χαρακτήρας και η έκφραση συναισθημάτων αποτελούν στην καλύτερη περίπτωση αναπηρία.
Παπάδες, προύχοντες, βαρύτιμες πένες και περίτρομοι τηλε-εισαγγγελείς που σήμερα θα κλαίνε για την απώλεια, μέχρι χτες χλεύαζαν και δακτυλόδειχναν την όποια ιδιαιτερότητα.
Ένας άνθρωπος έφυγε. Το πώς θα το δείξουν οι έρευνες. Το γιατί, όμως, το ξέρουμε όλοι.
Μακάρι να μπορούσα, αν σε ήξερα, να σε προστατεύσω.
Δυστυχώς όμως, αυτοί που σε ήξεραν δεν σε προστάτεψαν. Μακάρι οι τύψεις να τους βασανίζουν μέχρι το τέλος τους. Τώρα πια θα μπορούν να κάθονται πιο αναπαυτικά πάνω στους τεράστιους αναπαραγωγικούς τους αδένες.
Ας είναι ήσυχοι. Τα κατάφεραν. Αυτό που έλεγαν μίασμα , δεν υπάρχει πια. Άλλωστε το ήξεραν εδώ και καιρό….
