Ως μέλος της Ε.Ε. περίπου 40 χρόνια, θα έπρεπε λογικά να έχουμε μία Δημοκρατία σχεδόν παρόμοια με τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, πλην όμως διερωτώμαι αν αυτό ισχύει, καθ’ όσον βιώνω τα παρακάτω:
1) Η βάση μιας ευνομούμενης Δημοκρατίας είναι η εφαρμογή των άρθρων του Συντάγματος καθώς και η ισονομία-ισότητα. Αυτό όμως εν πολλοίς δεν ισχύει στη χώρα μας διότι η προστασία του πολίτη χωλαίνει, η παιδεία παραπαίει, το κοινωνικό αγαθό της υγείας δεν παρέχεται ισότιμα (το ΕΣΥ καταρρακώθηκε), αλλά και στην οικονομία υφίστανται μεγάλες ανισότητες, θα τολμούσα να πω εκτροπές, λόγω της υπάρχουσας φοροκλοπής, παραοικονομίας και μαύρης εργασίας. Η επιβεβαίωση για το τελευταίο που αναφέρθηκε παραπάνω, έρχεται μέσω της πληροφόρησής μας από τα ΜΜΕ ότι το 5% των πολιτών πληρώνει το 50% των φόρων, το 25% των POS τα τελευταία δύο χρόνια δεν έχουν κάνει συναλλαγή και οι συνταξιούχοι αφαιμάσσονται κατά παράβαση άρθρων του Συντάγματος, π.χ. αρχή της αναλογικότητας κ.λπ., καίτοι τα ανώτατα δικαστήρια τους έχουν δικαιώσει με ακύρωση νόμων από το 2012 και εντεύθεν, εμπαιζόμενοι συστηματικά από την κυβέρνηση, ως προς τις δήθεν επιστροφές των χρημάτων.
2) Οι θάνατοι 125 πολιτών και οι καταστροφές στη Μάνδρα και στο Μάτι απέδειξαν σοβαρή κρατική ανεπάρκεια και κατ’ επέκταση κυβερνητικές ευθύνες.
3) Οι εξελίξεις στα εθνικά θέματα προβληματίζουν – και συγκεκριμένα:
α) Τα Σκόπια (Βόρεια Μακεδονία) γεωγραφικά στην αρχαιότητα απετέλεσαν τμήμα του Μακεδονικού Βασιλείου, που ήταν Ελληνικό Βασίλειο, με ελληνική γλώσσα, ελληνικό πολιτισμό και παιδεία. Στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας τα Σκόπια ονομάζονταν επαρχία Βαρντάσκα, από το 1941 (με την κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας από τους Γερμανούς) προσαρτήθηκαν στη Βουλγαρία και στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ονομάσθηκαν Μακεδονία ως τμήμα πλέον της ομόσπονδης Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας. Η ονομασία Βόρεια Μακεδονία κατά τη γνώμη μου είναι «Δούρειος Ιππος», διότι αυτόματα η ελληνική Μακεδονία οριοθετείται ως νότια (όπου υπάρχει βόρειο τμήμα χώρας υπάρχει και νότιο όπως Β. Κορέα και Ν. Κορέα και στο παρελθόν Β. Βιετνάμ και Ν. Βιετνάμ). Το μη ορθό επιπλέον είναι ότι αναγνωρίσαμε το γλωσσικό βουλγαρικό ιδίωμα της παραπάνω χώρας ως μακεδονική γλώσσα και ως ιθαγένεια των πολιτών αυτής της χώρας τη μακεδονική και έτσι στην πράξη αφήσαμε τον πρωθυπουργό της να αυτοπροβάλλεται ως Μακεδόνας. Τα παραπάνω ίσως μελλοντικά δημιουργήσουν θέματα αλυτρωτισμού (μειονοτήτων) και ορέξεις ενοποίησης Βόρειας και Νότιας Μακεδονίας, π.χ. με δημοψήφισμα που επιτρέπει ως έχω ακούσει ο Καλλικράτης και εύχομαι επ’ αυτού να σφάλλω.
β) Στις σχέσεις μας με την Τουρκία εγκυμονεί κίνδυνος παραχωρήσεων, διότι στα ΜΜΕ αναφέρεται: «Η Κυβέρνηση ανοίγει κερκόπορτα για την Τουρκία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο για συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων» («Δημοκρατία», 24.3.2019). Οσον τώρα αφορά τη Θράκη, ενημερωνόμαστε ότι ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών θέτει ζήτημα τουρκικής μειονότητας («Το Θέμα», 24.3.2019).
γ) Στις ελληνοαλβανικές σχέσεις δημιουργούνται ερωτήματα, διότι αναγράφεται: «Το καινούριο στοιχείο στις διμερείς σχέσεις είναι η αποδοχή της κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για ανταλλαγή μη επίσημων εγγράφων (non-papers) για έναρξη συνομιλιών για πρώτη φορά για την επίλυση του τσάμικου θέματος…» («Μάχες και Στρατιώτες», τεύχος 38, Ιαν.-Φεβ. 2017, Αθήνα).
Συμπερασματικά: Στη Δημοκρατία μας δεν εφαρμόζονται εν πολλοίς άρθρα του Συντάγματος και αυτό, σε συνδυασμό με τις προεκλογικές υποσχέσεις πολιτικών που μετεκλογικά δεν υλοποιούνται (π.χ. «Λεφτά υπάρχουν», «Πρόγραμμα Ζαππείου», «Κατάργηση ΕΝΦΙΑ», «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» κ.λπ.), καθώς και τις συνεχείς κυβιστήσεις μερικών πολιτικών, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχει πολιτική ανεπάρκεια σε μεγάλο βαθμό. Ο έντιμα εργαζόμενος και φορολογούμενος πολίτης θεωρείται πλέον κορόιδο και τρελός [ονοματολογικά οι 2 προηγούμενες λέξεις ερμηνεύονται ως ο ευσυνείδητος, ο τίμιος, αυτός που χαλά την πιάτσα γιατί δεν διαπλέκεται, δεν μοιράζεται, ούτε δωροδοκείται, όπως αναφέρεται σε άρθρο του ακαδημαϊκού Χ. Μουτσόπουλου («Εφ.Συν.», 1.2.2019)], γι’ αυτό άλλωστε «η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατηγόρησε την Κυβέρνηση ότι “θωπεύει φοροφυγάδες”» («Το Βήμα», 24.3.2019).
Περαιτέρω η καταρράκωση του κύρους της χώρας μας και η συνεχιζόμενη πτωχοποίηση σημαντικού μέρους του λαού συνηγορούν υπέρ της αναφερθείσας πολιτικής ανεπάρκειας σε μεγάλο βαθμό. Ο Χ. Φλωράκης έλεγε ότι «αριστερός είναι όποιος το δείχνει με τις πράξεις του» και η παρούσα κυβέρνηση που συγκυβέρνησε για 4 χρόνια με δεξιότατο κόμμα και σήμερα στηρίζει την οριακή πλειοψηφία της σε 2-3 δεξιούς, κατά προεκλογικές δηλώσεις τους πολιτικούς, δεν θα έπρεπε με τόση άνεση και ευκολία να χαρακτηρίζει άτομα ως φασίστες. Στα εθνικά θέματα οι παραχωρήσεις ίσως μελλοντικά μας δημιουργήσουν θέματα δεδομένης και της εξάρτησής μας από τους δανειστές, δηλαδή της οικονομικής αδυναμίας μας. Για όλα αυτά ο ελληνικός λαός οφείλει στις ερχόμενες εκλογές να ψηφίσει μαζικά και με νηφαλιότητα, αντικειμενικότητα και ορθή σκέψη να επιλέξει τους εκπροσώπους του. Είναι βέβαιο ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα αποφανθεί αναλυτικά και σωστά (άνευ επιρροών) γι’ αυτή την περίοδο παρακμής της χώρας, όπως απεφάνθη και για τους 300 του Λεωνίδα που τους τοποθέτησε στην αθανασία και αιώνιο παράδειγμα θετικής παγκόσμιας αναφοράς.
*Δρ. τ. συν/στής δ/ντής ΕΣΥ τ. ΔΙΥ/ΕΣΥ
