Οι κυβιστήσεις ως πολιτικό σπορ

Η πολιτική είναι συνυφασμένη με τον ρεαλισμό και στις διακρατικές σχέσεις ο κανόνας είναι ο ρεαλισμός να υπερισχύει των ιδεολογιών. Ας θυμηθούμε το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ και την αναφερόμενη ως ανίερη συμμαχία του 16ου αιώνα μεταξύ του «Χριστιανικότατου Βασιλέα της Γαλλίας» και του «Μεγάλου Τούρκου» Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, καθώς και την πρόσφατη «Real Politik» του Βίλι Μπραντ. Ας αναλογιστούμε περαιτέρω ότι οι απόψεις των ανθρώπων διίστανται, καθ’ όσον π.χ. οι Σπαρτιάτες εφάρμοζαν το «Ή ταν ή επί τας» ενώ ο Αθηναίος Δημοσθένης στη μάχη της Χαιρώνειας το έβαλε στα πόδια και σε όσους τον χλεύαζαν απαντούσε: «Ανήρ ο φεύγων και πάλι μαχήσεται» (Γ. Σταματόπουλος, Ο χορός και ο εμφύλιος, εκδ. Ερμα, Αθήνα 2018).

Στην πολιτική επιπλέον οι λέξεις χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν, με παράδειγμα την ονομασία της π. Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Στάζι κ.λπ.). Επίσης τη λέξη σοσιαλισμό χρησιμοποιούσαν ονοματολογικά και οι ναζί (Εθνικοσοσια-λισμός) και η π. Σοβιετική Ενωση. Ας συνυπολογίσουμε περαιτέρω ότι ο Ανατολικός γείτονάς μας είναι απόγονος του αιμοσταγούς Μογγόλου Τζένγκις Χαν που επιβεβαιώνουν και λέξεις μογγολικής προέλευσης που μέχρι σήμερα χρησιμοποιούν οι Τούρκοι όπως tumen=μεραρχία, Yasa=νόμος, νομικός κώδικας κ.λπ.

Η πραγματική δημοκρατία που ισχύει στην Ε.Ε. στηρίζεται στην ελεύθερη ει δυνατόν καθολική ψήφο του λαού, στην εφαρμογή του Συντάγματος (ισονομία, ισότητα), στην ελευθερία των ΜΜΕ, στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, στην κατά το δυνατόν ισοβαρή κατανομή των φορολογικών βαρών κ.λπ. Στη χώρα μας συμβαίνουν τα παρακάτω:

• 1) Στις εκλογές του 2015 η αποχή έφτασε περίπου το 47%, κατά συνέπεια η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. είχε πλασματική πλειοψηφία διότι η αναγωγή του εκλογικού αποτελέσματος στο σύνολο των δικαιουμένων ψήφο δίνει ποσοστό περίπου 23%, δηλαδή περίπου για 4 χρόνια μάς κυβέρνησε ποσοστό μικρότερο του 1/4 των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων.
• 2) Η ισονομία-ισότητα δεν υφίσταται στην παροχή υπηρεσιών Υγείας από το κράτος διότι τα ΜΜΕ μας ενημερώνουν: «Νοσοκομεία σε διάλυση» καθώς επίσης «1,7 δισ. τον χρόνο σε φακελάκια» (που αδυνατώ να το πιστέψω) και εύλογα διερωτώμαι τι έκανε η συγκυβέρνηση εδώ και 4 χρόνια.
• 3) Η ισονομία και η ισότητα δοκιμάζονται διότι η παιδεία χωλαίνει (παραβατικότητα, καταλήψεις, απεργίες κ.ά.) και η προστασία του πολίτη που είναι ευθύνη του κράτους δεν είναι αποτελεσματική.
• 4) Ο έντιμα φορολογούμενος πολίτης πληρώνει τα σπασμένα της οικονομίας διότι απλούστατα η φοροκλοπή και η παραοικονομία ανθούν και έτσι και εδώ δεν υπάρχει ισονομία-ισότητα.
• 5) Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης ίσως επιχειρείται να περιοριστεί και εδώ πλέον πλήττεται ο πυρήνας της δημοκρατίας. Η Δικαιοσύνη όμως είναι το μόνο θεσμικό όργανο που μπορεί ο πολίτης προσφεύγοντας να προστατευτεί από τυχόν κυβερνητικές αδικίες εις βάρος του και γενικά να βρει το δίκιο του για οτιδήποτε. Κατά συνέπεια κάθε πολιτική παρέμβαση εις βάρος της είναι απορριπτέα και ίσως θα πρέπει να αντιληφθούν μερικοί πολιτικοί ότι οι εποχές του Ρόλαντ Φρέσλερ (πρόεδρος ειδικού δικαστηρίου επί Χίτλερ) και του Αντρέι Βισίνσκι (εισαγγελέας στις εκκαθαριστικές δίκες επί Στάλιν) έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.
• 6) Οι βαριές κουβέντες που αγγίζουν τα όρια των ύβρεων και ανταλλάσσονται στη Βουλή, καθώς και απειλές υποβαθμίζουν τη δημοκρατία.

Συμπερασματικά: Η δημοκρατία σήμερα στη χώρα μας, καίτοι μετά την ένταξή μας στην Ε.Ε. έγινε σταθερή και καλύτερη, εμφανίζει λειτουργικά κενά που σημαίνει τουλάχιστον πολιτική ανεπάρκεια σε μεγάλο βαθμό. Το ότι τα τελευταία 4 χρόνια η συγκυβέρνηση είχε με αναγωγή ποσοστό περίπου 23% (που επιβεβαιώνεται και από αναφορά στη Βουλή, καθόσον πολιτικός ανέφερε ότι έχουμε κυβέρνηση μειοψηφίας) είναι δημοκρατικό ηθικό παράδοξο, αλλά ίσχυσε το λεχθέν «το νόμιμο είναι και ηθικό». Η εικόνα που εμφανίζει το Κοινοβούλιο μερικές φορές λόγω λεκτικών εκτροπών είναι μη συμβατή για δημοκρατική χώρα-μέλος της Ε.Ε. προ 40 ετών. Η προσπάθεια περιορισμού της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης είναι θεσμικό ατόπημα και διερωτώμαι αν όντως επιχειρείται. Η μη εφαρμογή της ισότητας-ισονομίας που προτάσσει το Σύνταγμα σε ευαίσθητους τομείς (Υγεία-Παιδεία κ.λπ.), καθώς και οι κυβιστήσεις μερικών πολιτικών σε συνδυασμό με οριακές κατόπιν δυστοκίας και έντονου παρασκηνίου πλειοψηφίες, δημιουργούν ερωτηματικά και αμφιβολίες και διερωτώμαι αν αυτά είναι συμβατά με ευνομούμενη δημοκρατία. Για όλους αυτούς τους λόγους και επειδή η χώρα κινείται σε ναρκοπέδιο, είναι αναγκαία η άμεση προσφυγή στις κάλπες. Ο κυρίαρχος λαός οφείλει αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του να προσέλθει μαζικά στις κάλπες ώστε να προκύψουν καθαρές και δυνατές πλειοψηφίες λαμβάνοντας ταυτόχρονα υπόψη του την παροιμία: «Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται».

*τ. συν/στής Δ/ντής ΕΣΥ, τ. ΔΙΥ/ΕΣΥ