…ή πώς να φέρεις έναν νόμο στα μέτρα σου
Διαβάζοντας την τελική τροπολογία για τα κοινωνικά κριτήρια, διαπίστωσα ότι αφαιρέθηκε η ανοησία περί μόνιμης αναπηρίας 67%, η οποία υπήρχε μόνο στο μυαλό όσων ερασιτεχνικά έγραψαν το προσχέδιο, και ισχύει η αναπηρία 50% (χωρίς τη λέξη «μόνιμη»), με μοριοδότηση 0,4 κάθε επιπλέον μονάδας αναπηρίας. Αυτό εξάλλου πλησιάζει στο πνεύμα και το γράμμα των νόμων 2643/98 και 4440/16. Ως εδώ καλά, θα πει κάποιος.
Μόνο που οι νόμοι αυτοί έχουν και συνέχεια, προβλέποντας ειδικό ποσοστό θέσεων για τις ειδικές κατηγορίες –και σωστά– για λόγους που ο κοινός νους καταλαβαίνει.
Στο υπουργείο Παιδείας, όμως, φαίνεται ότι διαθέτουν άλλου είδους λογική και έτσι εφαρμόζουν μόνο τον μισό νόμο, χωρίς να προκηρύσσουν ειδικό ποσοστό ή θέσεις γιατί… έτσι τους αρέσει. Ακολουθούν δηλαδή τις πρακτικές των παλιών χασάπηδων, όταν έκοβαν κιμά και ζητούσες 400 γραμμάρια. «Μισό κιλό, να τ’ αφήσω;»
Για τον λόγο αυτόν, όχι μόνο δεν μπορώ να συμμεριστώ τη χαρά της ΕΣΑμεΑ – Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία, αλλά αντίθετα εκπλήσσομαι με την ανακοίνωσή της, στην οποία εκφράζει ικανοποίηση που το υπουργείο εφαρμόζει μόνον ένα μέρος του νόμου, «ενσωματώνει», όπως αναφέρει, στοιχεία του Ν. 4440/16. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω ποια ικανοποίηση μπορεί να νιώσει κάποιος όταν η Διοίκηση αρνείται να εφαρμόσει την υφιστάμενη νομοθεσία ή την εφαρμόζει κατά το δοκούν.
Τέλος, θα ήθελα να ρωτήσω την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας τι πρόκειται να κάνει αν κάποιος ασθενής εκπαιδευτικός, ας πω με σκλήρυνση κατά πλάκας μια και τη γνωρίζω στο πετσί μου εδώ και 28 χρόνια, πάρει ποσοστό 40% από μια επιτροπή ΚΕΠΑ, επειδή θα έχει την ατυχία να περπατάει (βλέπετε, η νομοθεσία που έχει θεσπιστεί μόνο αυτό το πρόβλημα θεωρεί σημαντικό σε αυτήν την πάθηση). Θα τον αφήσει εκτός διορισμών ή θα τον στείλει, αν είναι χαμηλά στους πίνακες, σε κάποιο νησί της άγονης γραμμής, χωρίς σχεδόν καμία από τις ιατρικές ή θεραπευτικές παρεμβάσεις που πρέπει να έχει;
Βλέπετε, κύριοι και κυρίες του υπουργείου Παιδείας, η πρόταξη των εκπαιδευτικών με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας που είχε θεσπιστεί το 2003 με τον νόμο 3194 είχε μια λογική προστασίας, για την οποία αδιαφορήσατε παντελώς.
Με τη μόνιμη ελπίδα κάποτε να σοβαρευτούμε.
* Φιλόλογος-ιστορικός, γενικός γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας για τη ΣΚΠ και πρώην μέλος του Δ.Σ. της Ευρωπαϊκής Πλατφόρμας για τη ΣΚΠ
