Κατά την τελευταία συνεδρίαση για το 2018 του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΣΕΠ), άρχισα την τοποθέτησή μου με τη φράση «Ουδέν κακόν αμιγές καλού», προσθέτοντας ότι οι νέες απειλές της Αγκυρας σε Αιγαίο και Κύπρο υπενθύμισαν στον ελληνικό λαό ποια είναι η προτεραιότητα της εξωτερικής μας πολιτικής.
Δυστυχώς, ορισμένοι δεξιοί και ακροδεξιοί πολιτικοί τείνουν να αναβιώσουν τον «από Βορράν κίνδυνον» της περιόδου του Ψυχρού Πολέμου, με αφορμή το Μακεδονικό, περνώντας σε δεύτερη μοίρα τα προβλήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό.
Δεδομένου επίσης ότι κάποιοι «προβλέπουν» κάθε λίγο και λιγάκι θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, ζήτησα να παρακολουθούμε στενά και τις πολιτικές εξελίξεις στη γείτονα, τα πολιτικά παιχνίδια που και εκεί παίζονται, αλλά και τις διαθέσεις για ειρήνη και φιλία με τον ελληνικό λαό, που χαρακτηρίζουν μεγάλη μερίδα του λαού της Τουρκίας.
Για την Ελλάδα τού σήμερα δεν υπάρχει άλλη επιλογή από τη διεκδίκηση της ειρήνης και της ισότιμης συνεργασίας, ιδιαίτερα με τις γειτονικές χώρες και λαούς. Αυτός πρέπει να είναι ο οδηγός μας και για τη νέα χρονιά.
Στη βάση αυτή, παλαιότερα είχαμε αναπτύξει κοινές εκστρατείες με την Αριστερά και κοινωνικά κινήματα της Τουρκίας, με αίτημα τη συμφωνημένη αμοιβαία και ισόρροπη μείωση των στρατιωτικών δαπανών και εξοπλισμών των δύο χωρών. Προσθέτω ότι σε μια περίοδο που η ελληνική οικονομία ανακάμπτει, θα ήταν εγκληματική τυχόν επιλογή εμπλοκής της χώρας μας σε νέο κυνηγητό εξοπλισμών με τη γειτονική χώρα, της οποίας οι πολίτες διαδήλωσαν μαζικά πρόσφατα για «ψωμί-δουλειά-ελευθερία».
Εχω επίγνωση ότι η διεκδίκηση της ειρήνης για κάποιους εντός της χώρας μας εκλαμβάνεται ως ενδοτισμός στα εθνικά θέματα ή ακόμη και ως απουσία πνεύματος ριζικής αμφισβήτησης της λεγόμενης «νέας τάξης πραγμάτων». Δεν υπάρχει τίποτε αναληθέστερο, όπως προκύπτει και από την πρόσφατη ιστορία που επιβεβαιώνει ότι οι πόλεμοι και οι πολυδάπανοι εξοπλισμοί ποτέ δεν οδήγησαν σε μεγαλύτερη ασφάλεια τους εμπλεκόμενους.
Υπενθυμίζω ότι το «νταηλίκι» έναντι της ΠΓΔΜ την περίοδο 1991-1993 οδήγησε στη «σκοπιανοποίηση» της εξωτερικής μας πολιτικής και κατ’ επέκταση στην αποδυνάμωση της χώρας. Από την άλλη, το μεγαλύτερο επίτευγμα του παλαιστινιακού λαού ώς τώρα, η δημιουργία της Παλαιστινιακής Αρχής στα κατεχόμενα, ήταν το επιστέγασμα μιας ειρηνικής εξέγερσης που πέρασε και στο διεθνές πολιτικό λεξιλόγιο ως Ιντιφάντα.
Παραφράζοντας, λοιπόν, τη ρήση «η ισχύς εν τη ενώσει», προτείνω και το «η ισχύς εν τη ειρήνη»!
* μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ
