Υπάρχουν στον αθλητισμό πολλές φράσεις κλισέ. Συνήθως αυτές τις χρησιμοποιούμε για λόγους οκνηρίας ή άλλους πιο πρακτικούς (να έχουμε να πούμε κάτι βρε αδερφέ για να μη μας παρεξηγήσουν, να γεμίσουμε με λέξεις ένα κείμενο, κοκ). Όμως η λέξη επιστροφή βρήκε την πλήρη νοηματοδότηση της στο σύνολο των δρώμενων που έλαβαν χώρα στο κλειστό γυμναστήριο Ανδρέας Παπανδρέου του Περιστερίου το Σάββατο το βράδυ.
Η Lady Hope ήξερε πως αυτό ήταν εκ των προτέρων το κεντρικό σημείο για σύσσωμο τον εγχώριο μπασκετόκοσμο το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Εκ των υστέρων αποδείχτηκε και το γιατί…
Εκεί δεν λάμβανε χώρα απλά ένας αγώνας μπάσκετ στο πλαίσιο της πρεμιέρας της φετινής Μπάσκετ Λιγκ, αλλά «κάτι άλλο», κάτι μεγαλύτερο. Κόσμος κάθε ηλικίας, φύλου και κοινωνικής θέσης, άνθρωποι κάθε γενιάς και παραστάσεων (τόσο αθλητικών, όσο και πραγματικής ζωής). Άνθρωποι που γνωρίζουν μπάσκετ, και άλλοι που θέλουν να μάθουν. Ίσως και κάποιοι που στο τώρα θέλουν να προσδιορίσουν το είδος της σχέσης τους με το άθλημα, αλλά και το Γυμναστικό Σύλλογο Περιστερίου.
Εκεί, σε έναν αγώνα που έγινε ξεκάθαρα αντιληπτός και ως ένα σημαντικό event για την ίδια την πόλη. Μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για όλους «να φορέσουν τα καλά τους» και να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό. Είτε βρίσκονταν στο πέταλο, είτε μέσα στο παρκέ, είτε σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κλειστού γυμναστηρίου της οδού Τζον Κέννεντυ. Η πρεμιέρα, μάλιστα, έφερνε ως αντίπαλο την Κυπελλούχο Ελλάδας και κάτοχο του Champions League της FIBA, την ΑΕΚ, σε μία χρονιά που ξεκίνησε για αυτήν με φιλοδοξίες. Eπομένως και στο αγωνιστικό κομμάτι ο πήχης ήταν πολύ ψηλά για τους Περιστεριώτες.
Η ομάδα του Αργύρη Πεδουλάκη στη συντριπτική πλειοψηφία της αναμέτρησης τα έκανε όλα καλά, και σίγουρα πολύ καλύτερα από την ΑΕΚ. Έδειξε περισσότερο πάθος, αμυνόταν σωστά (περιορίζοντας κατά πολύ τις όποιες ορθολογικές επιλογές των «κιτρινόμαυρων» για να φτάσουν στην επίτευξη πόντων), ενώ στην επίθεση εκμεταλλευόταν συχνά είτε τις ατομικές ικανότητες, είτε την ομαδική συνεργασία, με μία ποικιλία που φανέρωνε δυνατότητες.
Το γεγονός πως η ΑΕΚ στο τέλος επανέκαμψε και δημιούργησε προϋποθέσεις για μία σπουδαία ανατροπή, θα κάνει μόνο καλό στους νεοφώτιστους. Τα καλύτερα μαθήματα είναι εκείνα στα οποία έχουν αποφευχθεί τα παθήματα. Η εξέλιξη του αγώνα (απ)έδειξε στους παίκτες του ΓΣΠ πως πρέπει να προσπαθούν και να βρίσκουν λύσεις απέναντι στους όποιους γρίφους μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Γιατί αγωνιστικοί γρίφοι προκύπτουν συνέχεια, έτσι όπως είναι το συγκεκριμένο άθλημα. Και αν στο τέλος το πέρασμα από το πρώτο μισό του παρκέ γινόταν με ευκολία (χάρη στο μαεστρικό στήσιμο των παικτών από τον προπονητή), η όποια ανομβρία στο δεύτερο μισό του γηπέδου (που έφερε την ΑΕΚ πολύ κοντά στο σκορ) ζητάει λύσεις για τη συνέχεια. Ο εφησυχασμός, η κούραση, η πιο ασφυκτική πίεση και η ποιότητα του αντιπάλου (ή συνδυασμός όλων αυτών), εν δυνάμει, μπορούν να φέρουν κάποιες ήττες που δεν αντιστοιχούν στην προσπάθεια στην πλειοψηφία των αγωνιστικών λεπτών.
Το ξέρουν πια πολύ καλά αυτό οι γηπεδούχοι, και αφού το έμαθαν τόσο νωρίς και με το ροζ φύλλο αγώνα στο χέρι, αλλά και με ένα σημαντικότατο αριθμό θεατών να «πετάνε» από ευχαρίστηση και ικανοποίηση (και αρκετή ανακούφιση…) στις κερκίδες, μπορούμε να το πούμε: αυτό το ματς δεν ήταν μόνο οι δύο βαθμοί της νίκης, αλλά και μία πρόσκληση σε ολόκληρη την πόλη για τα επόμενα. Κάτι καλό φαίνεται πως γίνεται εκεί, είναι αμαρτία να μην το απολαύσουν (και να μη το στηρίξουν παράλληλα) όσοι περισσότεροι μπορούν… Όπως ακριβώς και με τον Ατρόμητο, λίγα μόλις μέτρα πιο δίπλα…
Εξάλλου όταν κάτι ξεκινάει πολύ καλά -αυτοδικαίως- ανοίγει την όρεξη, αυξάνει τις απαιτήσεις και μετατρέπει τη συνέχεια σε ακόμα πιο κομβική. Όταν κάνεις ντόρο δικαιολογημένο, όλοι μετά σε περιμένουν αλλιώς. Και επειδή το μπάσκετ είναι εγκεφαλικό παιχνίδι με πολλές απαιτήσεις, οι «παγίδες» που θα στηθούν θα είναι πολλές. Τα μόνα σίγουρα είναι πως ο έμπειρος και ικανότατος Αργύρης Πεδουλάκης έχει πείσει εδώ και πολλά χρόνια τη μπασκετική πιάτσα πως με κάτι τέτοια εξιτάρεται (άρα έχει μάθει να βρίσκει συχνά-πυκνά τις δέουσες λύσεις), και πως το πέταλο σε κάθε αναμέτρηση θα «βράζει» (άλλοτε λιγότερο, άλλοτε περισσότερο).
Το Σάββατο το βράδυ στο Περιστέρι γεννήθηκε ένα «δυνατό σύστημα». Το αν θα εξελιχθεί σε «τυφώνα» ή σε απλό βαρομετρικό χαμηλό θα το μάθουμε στη συνέχεια… Η Lady Hope θα κατασταλάξει πόσο ακριβώς έλλειψε το Περιστέρι από την Α1, μονάχα όταν διαπιστώσει οριστικά και αμετάκλητα πόσο ακριβώς αυτό αναβάθμισε την Α1 με την παρουσία του.
