Φτιάχνεις καλή ομάδα, έχεις και πολύ κόσμο

Και αφού το βράδυ της Τρίτης στη Βουδαπέστη η Εθνική ποδοσφαίρου ολοκλήρωσε (με άσχημο τρόπο είναι η αλήθεια…) τις πρώτες υποχρεώσεις της για το UEFA Nations League, το επόμενο χρονικό διάστημα θα «αποτραβηχτεί» από το επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Που, βέβαια, είναι σχετικά σύντομο, γιατί οι επόμενοι δύο αγώνες είναι σε ένα μήνα περίπου (12 και 15 Οκτωβρίου). Για πολλές μέρες, λοιπόν, η συντριπτική πλειοψηφία θα ασχολούμαστε με την ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό, που και μεταξύ τους θα παίξουν, και σημαντικές υποχρεώσεις στα ευρωπαϊκά Κύπελλα θα έχουν.

Το θέμα είναι, βέβαια, σε αυτό το διάστημα να μην απορροφηθεί και ο Μίκαελ Σκίμπε με τους τρεις συλλόγους και τους επικείμενους αγώνες τους ξεχνώντας πως πρέπει να το ψάξει επισταμένα για να εμφανιστεί καλύτερη (και πνευματικά και τακτικά) η Εθνική Ελλάδας απέναντι στην Ουγγαρία (εντός) και τη Φινλανδία (εκτός)… Γιατί η Lady Hope έχει αρχίσει να διαπιστώνει πως στον ουρανό της «μακροχρόνιας ευδοκίμησης» του Γερμανού τεχνικού στον πάγκο του εθνικού αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος έχουν αρχίσει να μαζεύονται κάποια σύννεφα. Που ενδέχεται κάποιοι να φροντίσουν έντεχνα να παρουσιαστούν ως μεγαλύτερα από όσο είναι στην πραγματικότητα, γιατί η (μη) αποτελεσματικότητα της Εθνικής ενίοτε γίνεται και ένα πλάγιο αντι-ΕΠΟ μέσο…

Η στάση των Ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων απέναντι στην Εθνική είναι άκρως αποκαλυπτική των τάσεων και των χαρακτήρων που συνθέτουν το παζλ της σύγχρονης νεοελληνικής πολιτισμικής ταυτότητας. Ας ξεκινήσουμε με τα αυτονόητα. Όταν η Εθνική πάει καλά έως πολύ καλά, όλοι οι σχετικοί και πάρα πολλοί άλλοι, την έχουν αρκετά ψηλά στις προτεραιότητές τους. Όταν, μάλιστα, μιμείται τον Ιησού κάνοντας θαύματα και κατακτάει και κανένα Εuro (αυτό του 2004), ελάχιστοι από το κοινωνικό σώμα δεν πίνουν νερό στο όνομά της, δεν φοράνε μπλε, δεν αγοράζουν κάθε λογής ενθύμια, δεν φροντίζουν να σχετισθούν με τον οποιονδήποτε τρόπο μαζί της, δεν θέλουν να γίνουν ενεργό τμήμα της ιστορίας που γράφεται…

Όταν πάλι κινείται ράθυμα, αλλά όχι τραγικά, αποσαφηνίζεται ο (αριθμητικός) πυρήνας της σταθερής σύνδεσης μαζί της, πολλοί είναι στο μεταίχμιο για το αν θα ασχολούνται επισταμένα ή μη, ενώ δεν είναι λίγοι όσοι εκφράζουν την απογοήτευση και τον προβληματισμό τους για να δικαιολογήσουν περισσότερο τη δική τους αποστασιοποίηση. Τις σπάνιες φορές που η Εθνική τα πάει πολύ άσχημα, η εξής μία, δηλαδή τα προκριματικά του Euro της Γαλλίας το 2016…, ο πυρήνας στενεύει πολύ, οι πολλοί έχουν ταχθεί στο στρατόπεδο της πολεμικής «για το καλό της», ενώ οι εκτός χώρου δεν ξέρουν ούτε καν τα ακριβή αποτελέσματα στους επίσημους αγώνες της…

Σε γενικές γραμμές ενυπάρχουν διάφορες τάσεις, που προσδιορίζονται ακόμα και από ευρύτερες κοινωνικοπολιτικές αντιλήψεις που επικρατούν στο γεωγραφικό μας χώρο. Υπάρχουν αυτοί που δίνουν άλλες (πέραν του δέοντος υπερβολικές) διαστάσεις γιατί ο υπερεθνικισμός τους δεν τους αφήνει να το δουν αλλιώς το πράγμα, αλλά και αυτοί που σνομπάρουν a priori γιατί θεωρούν πως κάθε τι το εθνικό είναι κάποιας μορφής πρόβλημα… Οι περισσότεροι διαφοροποιούνται από τέτοιες στάσεις, αλλά δεν μπορούν με τίποτα να απεμπλακούν από την «τυραννία του αποτελέσματος». Όταν πάει καλά η ομάδα, όλα είναι οκ. Όταν δεν πηγαίνει καλά, αυξάνουν οι απαιτήσεις για μοίρασμα προσκλήσεων στα σχολεία της επικράτειας (ανάλογα και με το πού θα γίνεται ο εκάστοτε αγώνας)…

Η Lady Hope ξέρει καλά την εγχώρια νοοτροπία, έτσι ώστε να καθιστά ως βασική προτεραιότητα το να κοιτάξουν εκεί στην ομάδα να βελτιωθεί η απόδοσή της για να πάρει την πρώτη θέση του ομίλου της. Aπέναντι σε ομάδες όπως η Φινλανδία, η Ουγγαρία και η Εσθονία, κάτι τέτοιο είναι μονόδρομος. Τότε ο πολύς κόσμος θα παρακολουθεί με ζέση την προσπάθεια, θα στηρίξει με διάφορους τρόπους, και θα βάλει την ομάδα ξανά ψηλά στις αναζητήσεις του. Παίρνεις αποτελέσματα, έχεις και αρκετό κόσμο. Φτιάχνεις καλή ομάδα, έχεις και πολύ κόσμο.

Kαλή είναι και μία ομάδα που σταθεροποιεί το βεληνεκές της, που καθαρίζει άνετα τους χειρότερους όλων, που νικάει σχεδόν πάντα αυτούς που είναι πιο κάτω από εκείνη, που δεν χάνει ποτέ από όσους είναι κοντά της (λίγο πιο πάνω, λίγο πιο κάτω). Και που κάποιες φορές δυσκολεύει πολύ μέσα στο γήπεδο τους πιο ισχυρούς του διεθνούς στερεώματος (ανεξαρτήτως τελικού αποτελέσματος).