Ολο και περισσότερο βάζουμε μπροστά το σώμα μας σε κοινή θέα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μπροστά από τη σκέψη μας. Βάζουμε τη φωτογραφία που μας δείχνει πιο όμοιους με άλλα σώματα που μας αρέσουν.
Από μια συγκεκριμένη γωνία που απαλύνει τις στρογγυλεμένες μας γραμμές. Και έπειτα, το αληθινό μας σώμα ηττημένο και υποδουλωμένο στη μόδα και την ανασφάλεια απορρίπτεται ακόμη μια φορά από μας.
Μαζεμένο και στριμωγμένο σε μια γωνιά θαυμάζει αυτό που θα ήθελε να είναι. Η αισθητική μας δεν υποδουλώθηκε από κάποιον εχθρό με σπαθί, υποδουλώθηκε από έναν γιγαντιαίο μηχανισμό που ξιφουλκεί μπροστά στα μάτια μας κάθε μέρα.
Ταλαντούχοι καλλιτέχνες της εικόνας έφτιαξαν κάτι πιο βαθύ και καθόλου επιδερμικό. Εφτιαξαν άθελά τους ίσως και για τους σκοπούς της διαφήμισης την εικόνα της ενότητας ψυχής-σώματος.
Σχεδόν αρχίσαμε να πιστεύουμε πως ένα διαφορετικό σώμα από τα κοινώς αποδεκτά κρύβει μια ατημέλητη ψυχή. Πόσοι και πόσοι διαφημιστές δεν πάτησαν στο περίφημο «νους υγιής εν σώματι υγιεί» διαστρεβλώνοντας το νόημα του ρητού.
Η γλώσσα μας συμβαδίζει στο γενικότερο κλίμα, μεταμόρφωσε μια απλή βόλτα σε κίνηση και το φαγητό μας σε θερμίδες. Και όλα αυτό γιατί το αρχέγονο αίσθημα του να είμαστε επιθυμητοί έχει ταυτιστεί τα τελευταία πενήντα χρόνια με την εξωτερική μας εμφάνιση.
Η ομορφιά του λαιμού και η καμπύλη του γοφού δεν επενεργούν στη σεξουαλικότητα, αλλά μόνο στην εγκεφαλική διεργασία που περνάει μέσα από χιλιάδες εικόνες σωμάτων με ιδανικές αναλογίες.
Κι έτσι φτάσαμε σε αυτό που είχε κάποτε γράψει ο Λουκρήτιος «μόνο το σώμα αγαπώ, μόνο το σώμα θρηνώ, μολονότι θα μπορούσα κάθε στιγμή να το ξαναβρώ».
Με δίαιτα και σκληρή γυμναστική, φαντάζομαι. Εν τω μεταξύ πλήττουμε τον έρωτα στον πυρήνα και στην ουσία του. Αλλά αυτό… είναι θέμα άλλου κειμένου.
