Ναι, είναι αλήθεια πως ο Φρόιντ ανακάλυψε την «αρχή του ελεύθερου συνειρμού». Δηλαδή, ένας επιδέξιος ακροατής μπορεί να σε κάνει να παραιτηθείς από τον έλεγχο των σκέψεών σου και να αποκαλύψεις ασυνείδητα κάποια «κρυφά» πράγματα, χωρίς να είσαι υπνωτισμένος ή έστω μεθυσμένος.
Ο ελεύθερος συνειρμός, όμως, «εκφυλίστηκε» καθώς μη ειδικοί είναι έτοιμοι να σου δώσουν τη δική τους άποψη για ό,τι απλό ή σημαντικό μπορεί να σου συμβαίνει!
Η ψυχολογία έγινε το αγαπημένο μας σπορ! Ψυχολόγοι παντού! Αρχίζουν να μου λείπουν άνθρωποι μεγαλύτερων γενιών που δεν έπαιρναν τον ρόλο του ψυχαναλυτή, ούτε προσπαθούσαν ντε και καλά να ερμηνεύσουν ή να εξηγήσουν τις σκέψεις και τα λόγια.
Ο Εριχ Φρομ, στην «Υγιή Κοινωνία» του, είχε γράψει σε ανύποπτο χρόνο πως η φροϊδική ιδέα του «ελεύθερου συνειρμού» έχει γίνει όργανο πολλών ανθρώπων που αυτοαποκαλούνται σύμβουλοι.
Αυτοί οι άνθρωποι ουδεμία σχέση είχαν και έχουν με τη «θεραπεία» που είχε υπόψη του ο Φρόιντ όταν επινόησε τον συνειρμό σαν βάση για την κατανόηση του ασυνειδήτου.
«Εξομολογηθείτε δημόσια, θα λυτρωθείτε!» Και εντάξει μέχρι εδώ. Ας τα πούμε όλα! Μετά, βγαίνει και ένας σύμβουλος που σου λέει πώς πρέπει να σκέφτεσαι για να γίνεις «κανονικός» σαν να είσαι μηχανή που χάνει λάδια δηλαδή! Αν δεν σκέφτεσαι όμοια τους άλλους «έχεις πρόβλημα», λέει η διάγνωση.
Ολο και περισσότερο σκέφτομαι εκείνο το ποίημα του Πεσόα που αρνείται να μιλήσει για τον εαυτό του:
«Ζητώ συγγνώμη που δεν απαντώ / Αλλά λάθος δικό μου δεν είναι… Εγώ είμαι αυτός που νομίζω πως είμαι / Αλλοι με βλέπουν αλλιώς / και πάλι λάθος κάνουν / Μη με παίρνετε γι’ άλλον / κι αφήστε με ήσυχο».
