Αλλος ένας φόβος προστέθηκε στους φόβους μας. Ο φόβος των ακραίων καιρικών φαινομένων. Τα τείχη που κάποτε χτίσαμε γύρω από τις σύγχρονες πόλεις δεν μας προστατεύουν πια. Κατά το παρελθόν οι πόλεις είχαν να αντιμετωπίσουν «εσωτερικούς εχθρούς», γι’ αυτό και είδαμε επιτηρούμενες γειτονιές, αυστηρά ελεγχόμενους δημόσιους χώρους, πάνοπλους αστυνομικούς σε περιπολίες και άλλα τέτοια μέτρα.
Πώς να προετοιμαστεί όμως μια πόλη σε σύντομο χρονικό διάστημα για ακραία καιρικά φαινόμενα που δεν είχε συνηθίσει να έχει; Κάποτε ο Le Corbusier ονειρευόταν μια πόλη όπου η κυριαρχία του Πολεοδόμου (έγραφε πάντα τη λέξη με κεφαλαίο Π) θα ήταν πλήρης και αναμφισβήτητη.
Η εξουσία του σχεδίου μιας πόλης, που προκύπτει από αντικειμενικές αλήθειες της λογικής και της αισθητικής -και θεμελιώνεται πάνω σ’ αυτές- δεν ανέχεται καμιά διαφωνία ή διχογνωμία. Επομένως, η δράση του πολεοδόμου είναι άτρωτη απέναντι στις κορόνες των εκλογικών εξάρσεων και κωφεύει απέναντι στις ρουσφετολογικές πρακτικές ψηφοφόρων και πολιτικών. Η μόνη συνθήκη που εξυπηρετεί το πολεοδομικό όραμα είναι η συνθήκη της ανθρώπινης ευτυχίας και προστασίας.
Αυτό που με λύπη βλέπουμε ύστερα από τέτοιες μεγάλες καταστροφές είναι το πόσο μακριά βρίσκεται η πολιτική από την πραγματικότητα. Διότι αν δεν βρισκόταν μακριά, δεν θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε. Φαίνεται πως κανείς δεν ήθελε να δει τι ακριβώς συμβαίνει σε περιοχές σαν το Μάτι. Αυτή τη φορά πληρώσαμε μεγάλο τίμημα για να πέσει φως, ας μην επιτρέψουμε να μας σκεπάσει και πάλι το σκοτάδι των προσωπικών συμφερόντων κι ας διεκδικήσουμε τις ασφαλείς πόλεις που μας αξίζουν.
