Μέσα σε εκείνη τη σπηλιά ο χρόνος έχει σταματήσει. Οι μέρες και οι νύχτες περνούν αργόσυρτες. Αραγε τα παιδιά που είναι μέσα ακούν τους διασώστες να φωνάζουν; Πώς περνούσαν οι μέρες τους μέσα στη σιωπή;
Σιωπούν τα παιδιά; Δεν σιωπούν ποτέ, μόνο είναι ακίνητα το ένα δίπλα στο άλλο. Τίποτα δεν δίνει περισσότερο κουράγιο σε έναν φοβισμένο άνθρωπο από τον φόβο ενός άλλου.
Να βρήκαν άραγε παρηγοριά αυτές τις ώρες κουβεντιάζοντας μεταξύ τους και καταφεύγοντας μέσα στην απεραντοσύνη της παιδικής τους φαντασίας; Μα γιατί πήγαν; Τελετή μύησης ή μια αθώα εξερεύνηση;
Μαθαίνω πως ο κόσμος κατηγορεί τον προπονητή τους για εγκληματική αμέλεια. Μα ο «κόσμος» δεν είναι αυτός που μας παρακινεί να ριχτούμε στην περιπέτεια με όλο μας το είναι;
Η βιομηχανία του θεάματος δεν είναι αυτή που προσκαλεί αδιάκριτα παιδιά κάθε ηλικίας να δοκιμάσουν όλο και πιο εντυπωσιακά παιχνίδια δράσης;
Βλέπω εικόνες των δύο πρώτων παιδιών που απεγκλωβίζονται και αναρωτιέμαι τι θα αφήσει μέσα τους αυτή η αληθινή περιπέτεια.
Θα ξαναπαίξουν ποδόσφαιρο; Θα μπορέσουν ποτέ να κοιμηθούν δίχως εφιάλτες; Ή μήπως λειτουργήσει αλλιώς όλη αυτή η δοκιμασία και γίνουν ατρόμητοι μαχητές αυτής της ζωής; Κανείς δεν μπορεί να ξέρει.
Φαντάζομαι ότι μέσα στις επόμενες μέρες θα μάθουμε περισσότερα για όσα έζησαν. Αρκεί να δούμε ψύχραιμα και εμείς οι μεγάλοι την εικόνα πριν αποφασίσουμε ποιον θα καταδικάσουμε και πριν μπούμε σε ένα σωρό καινούργιες απαγορεύσεις στα παιδιά μας.
Ας μην ξεχνάμε πως το σημαντικότερο που μπορείς να πεις σε ένα παιδί που φοβάται για οποιοδήποτε λόγο, μέσα σ’ αυτή την σκληρή κοινωνία που ζούμε, είναι: Κουράγιο, προχώρα! «Κοίτα μπροστά σου, προς την ανατολή, σε μια διασταύρωση του δάσους φαίνεται τ’ άστρο της αυγής, κουράγιο, μη φοβάσαι».
