Οσα δεν έχουν ειπωθεί για το Πεδίον του Αρεως

Πιστεύω πως έχω χρέος να μοιραστώ δημόσια την εμπειρία μου και τις σκέψεις μου για το πρόβλημα «Πεδίον του Αρεως», λόγω των προηγούμενων ιδιοτήτων μου ως αντιπεριφερειάρχη Αττικής και -για ένα διάστημα- πολιτικά υπεύθυνης του Πάρκου και ως μέλους της αντιπολίτευσης του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής, από το οποίο και παραιτήθηκα τον Φεβρουάριο του 2018.

Οταν κανείς βρίσκεται στην καθημερινότητα και τη δίνη των προβλημάτων που καλείται να λύσει, ούτε αρμόζει ούτε υπάρχει χρόνος για δηλώσεις στον Τύπο.

Ομως, τώρα, η δημόσια συζήτηση έχει πάρει «πολεμικές» διαστάσεις, με τρόπο που -νομίζω- δεν εξυπηρετεί την υπόθεση, αλλά γίνεται για να «ακουγόμαστε». Θα ήθελα, λοιπόν, να κάνω ορισμένες παρατηρήσεις «από μέσα».

Το Πεδίον του Αρεως, λοιπόν, όπως άλλωστε σχεδόν όλα τα ζητήματα που απασχολούν τον δημόσιο βίο, είναι ιστορίες «με απίστευτα βαρίδια», που, όταν τα πρωτοαντιμετωπίζεις, είναι κάτι σαν «σημαδεμένη τράπουλα».

Δηλαδή, ενώ νομίζεις πως μπορείς, με τη θέληση και την πίστη σου, να διαχειριστείς με ταχύτητα, φαντασία και αποτελεσματικότητα το πρόβλημα, προσγειώνεσαι ανώμαλα όταν ανακαλύπτεις πως, στο τέλος, με έναν μαγικό τρόπο, «πρέπει να ακολουθήσεις την πεπατημένη που σου έχουν στρώσει στοργικά από πριν», γιατί, σε αντίθετη περίπτωση, το αποτέλεσμα θα είναι ακόμη χειρότερο.

Η αλλαγή διαδικασιών και νοοτροπιών αποδεικνύεται εν τέλει δύσκολη, έως και ακατόρθωτη. Το θέμα είναι να το καταλάβεις έγκαιρα.

Το κύριο, λοιπόν, βαρίδι του Πεδίου του Αρεως, όταν το ανέλαβα, ήταν «η μη ολοκληρωμένη ανάπλαση κατά την παράδοσή του». Δηλαδή το Πάρκο παραδόθηκε στους πολίτες, ενώ είχε αποπερατωθεί ένα μόνο μέρος του έργου.

Φυσικά στο κοινό, που ποτέ δεν του εξηγήθηκαν οι συνέπειες αυτής της υπόθεσης, αυτό μπορεί να φαίνεται ως δευτερεύον ζήτημα. Ομως μπορεί να είναι και η βασική αιτία όλων των δεινών που επακολούθησαν.

Και εξηγούμαι: Οταν ένα έργο δεν έχει νομικά παραληφθεί πλήρως και σωστά, δεν μπορεί και να συντηρηθεί σωστά. Δεν μπορούν δηλαδή να γίνουν οι διάφορες συμβάσεις συντήρησης, γιατί το αντικείμενο που πρέπει να περιγραφεί σ’ αυτές δεν είναι ολοκληρωμένο.

Οταν, λοιπόν, παραδόθηκε το Πάρκο με χαρές και πανηγύρια στον λαό, ήταν όλα ωραία και καλά. Μετά; Μα μετά θα έφταιγαν οι επόμενοι για ό,τι δεν είχε τελειώσει.

Είχαν, λοιπόν, μεσολαβήσει αρκετές αιτήσεις ακυρώσεως από πολίτες που δεν συμφωνούσαν με την ανάπλαση (μπορεί και να είχαν δίκιο).

Οταν, δε, το παραλάβαμε από την Υπερνομαρχία, ενώ μπαίναμε και στην κρίση που όλα τα δικαιολογούσε και τα κάλυπτε…, ο εργολάβος είχε προφανώς αδυναμία εκτελέσεως του έργου.

Χρειαστήκαμε απίθανο χρόνο προκειμένου να συγκροτήσουμε έναν ολοκληρωμένο φάκελο του Πεδίου του Αρεως, ώστε γρήγορα να ενημερωθούμε για όλα τα προβλήματα του έργου -και όχι μόνον.

Διότι ανέκυψε και εδώ το γενικότερο πρόβλημα που παρατηρούμε στην κάθε αλλαγή εξουσίας: αυτή η εμμονή κάποιων να κρατούν ως επτασφράγιστο μυστικό το πρόβλημα ή ακόμη και τη λύση του, ώστε αυτοί πάντοτε «να ξέρουν». Ενώ, αντίθετα, υπάρχει ανάγκη για πλήρη, ουσιαστική και εις βάθος ενημέρωση των επόμενων που θα αναλάβουν, σχετικά με τα πραγματικά και, πολλές φορές, «αδιόρατα» προβλήματα που κληρονομούν.

Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, όπου η Διοίκηση είναι τόσο προβληματική, από γεννήσεως ελληνικού κράτους έχουμε φτιάξει ένα τερατούργημα διαδικασιών και συναρμοδιοτήτων, που τελευταία το βαφτίσαμε «αναποτελεσματικό», για να είναι «αποτελεσματικό» γι’ αυτούς που θέλουν να έχουν πολιτικό λόγο και ρόλο.

Αποδείχθηκε, λοιπόν, πως όλα στο Πάρκο του Πεδίου του Αρεως γυρνούσαν γύρω από την ανάπλαση που δεν είχε ολοκληρωθεί, όπως π.χ. ημιτελή κτίρια, περίπτερα, υπάρχουσες γεωτρήσεις που ποτέ δεν τελείωσαν.

Το νερό ήταν και είναι σημαντικό στοιχείο για τη συντήρηση της πολύ μεγάλης για τα δεδομένα μας ανάπλασης. Ηταν, βλέπετε, η εποχή της αμετροέπειας ή η εποχή των παχιών αγελάδων. Ευρωπαϊκά χρήματα, σου λέει… Εμείς δεν είμαστε δηλαδή πολίτες της Ευρώπης;

Είχαμε ποτέ διερωτηθεί με μολύβι και χαρτί ποιο θα ήταν το κόστος συντήρησης αυτού του εγχειρήματος;

Αναγκαστήκαμε -και είμαι περήφανη γι’ αυτό- να βγάλουμε έκπτωτο τον εργολάβο που δεν τελείωνε την ανάπλαση, δηλώνοντας αδυναμία.

Ετσι μόνον καταφέραμε και ξεμπλόκαρε το έργο και προκηρύχθηκαν τα υπόλοιπα, ώστε η τωρινή διοίκηση, ευτυχώς, να μπορέσει να συνεχίσει.

Εάν δεν είχαμε προχωρήσει στην έκπτωση, το Πάρκο θα ρήμαζε για χρόνια και τα προβλήματά του θα ήταν πολύ μεγαλύτερα. Πιστέψτε με.

Πολλές καθυστερήσεις θα είχαν αποφευχθεί και σήμερα -γιατί τα βασικά προβλήματα είναι κοινά- εάν, μετά την παράδοση (τυπική και ουσιαστική που εγώ έκανα), η ρητά διατυπωμένη θέλησή μου για ενημέρωση και συνεργασία είχε βρει ανταπόκριση.

Το θετικό, παρ’ όλη τη δικαιολογημένη κριτική, είναι -νομίζω- πως τώρα πια το Πάρκο βρίσκεται σε καλό δρόμο και σε λίγο θα φανούν τα αποτελέσματα μιας κοινής δουλειάς που άρχισε εδώ και χρόνια.

Τα πράγματα δεν είναι ούτε μαύρα ούτε άσπρα, γιατί οι δυσκολίες είναι πάρα πολλές. Οποιος δεν έχει πρωτοασκήσει την οποιαδήποτε διοικητική εξουσία σε αυτή τη χώρα, δεν μπορεί να αντιληφθεί τα απίστευτα εμπόδια που θα συναντήσει.

Και όσο δεν ενημερώνουμε τους πολίτες γι’ αυτήν την πραγματικότητα, φέρουμε μια μεγάλη ευθύνη: φέρουμε την ευθύνη του θυμού των συμπολιτών μας, που προέρχεται από την άγνοιά τους.

Οσο για το κατά κόρον προβαλλόμενο ως πρόβλημα της αλλαγής της κοινωνικής σύνθεσης των επισκεπτών του, θέλω μόνο να πω πως όλοι οι άνθρωποι που ζούμε κοντά σε ένα πάρκο -ή θέλουμε να το επισκεφτούμε- έχουμε το ίδιο δικαίωμα να το χαιρόμαστε.

Η κοινωνία μας είναι πολυπολιτισμική, τα πάρκα μας επίσης. Η παραβατικότητα δεν έχει εθνική ή φυλετική αποκλειστικότητα. Πάντως, η ανθρώπινη παρουσία, δηλαδή η ζωή στο πάρκο είναι το βασικότερο «κλειδί» της ασφάλειάς του, ίσως πολύ σημαντικότερο και από την «τελειότερη αστυνόμευση». Το πολύπαθο Πεδίον του Αρεως είναι πράγματι ο μεγαλύτερος πνεύμονας πρασίνου στην Αθήνα μας, ο μεγαλύτερος πνεύμονας πρασίνου στο ευρύτερο κέντρο της πρωτεύουσας.

Ακουσα, λοιπόν, την πρόταση του πρωθυπουργού, να γίνει Μητροπολιτικό Πάρκο στου Γουδή. Αυτό είναι μια σωστή θεσμική διέξοδος για τη βιωσιμότητα ενός πάρκου με σαφή υπερτοπικό χαρακτήρα, γιατί ίσως έτσι ξεπεραστούν ευκολότερα, συμβολικά αλλά και ουσιαστικά, οι όποιες αγκυλώσεις και τα εμπόδια -ή τουλάχιστον κάποια από αυτά. Γιατί στην Ελλάδα, έτσι όπως τη συγκροτήσαμε, μπορούμε να ελπίζουμε μόνο εάν παρακάμπτουμε τις ατέρμονες αγκυλώσεις.

Επειδή το Πεδίον του Αρεως δεν ανήκει μόνο στους κοντινούς δημότες του, αλλά σε πολύ περισσότερους.

Επειδή ανήκει στο κέντρο της πρωτεύουσας της χώρας.

Γιατί όχι και το Πεδίον του Αρεως, Μητροπολιτικό Πάρκο;

*Πρώην αντιπεριφερειάρχης Αττικής