Ξέρει ο Κεμάλ χόκεϊ;

Παρακολουθώ τις τελευταίες ημέρες, τους αγώνες χόκεϊ επί πάγου που μεταδίδει η ΕΡΤ από τους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Κορέας.

Το επίπεδο των αγώνων είναι χαμηλό, αλλά αυτό είναι αποδεκτό. Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το άθλημα αναγκαστικά αναπτύχθηκε με βάση τα επαγγελματικά καναδικά πρότυπα και αξίες. Πρώτα η δύναμη και το ξύλο, μετά η τεχνική, η ταχύτητα και η φινέτσα. Στο πρωτάθλημα του Καναδά και των ΗΠΑ υπήρχαν τα χρήματα και όποιος ήθελε να κάνει καριέρα πέρα από τον Ατλαντικό, όφειλε να προσαρμοστεί.

Το ζητούμενο του σχολίου δεν είναι όμως  εξέλιξη του αθλήματος, αλλά η ποιότητα του λόγου με την οποία η ΕΡΤ συμπληρώνει την εικόνα. Ποδοσφαιρική περιγραφή, άγνοια κανονισμών και ακατανόητη ορολογία για τον Έλληνα θεατή, είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις μεταδόσεις.  

Αν θέλεις μια σοβαρή, υπεύθυνη και ποιοτική τηλεόραση, δεν αφήνεις στην τύχη ούτε τη μετάδοση αγώνων χόκεϊ επί πάγου, παρότι το άθλημα είναι άγνωστο στο ευρύ (ελληνικό) κοινό.

Εκπαιδεύεις τους περιγράφεις των αγώνων και απαιτείς να προσαρμόσουν το ύφος τους,  στο στυλ του παιχνιδιού. Να σχολιάζεις με πίκρα ότι ένα παιχνίδι χόκεϊ είναι ιδιαίτερα σκληρό, είναι σαν να διαμαρτύρεσαι επειδή ένας πυγμάχος χρησιμοποιεί τις γροθιές του.

Αν δεν γνωρίζεις τον ψυχολογικό ρόλο που διαδραματίζει ο τερματοφύλακας σε έναν αγώνα χόκεϊ, δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί οι αντίπαλοι πέφτουν πάνω του τη στιγμή που πιάνει τον κύκλο. Αν δεν γνωρίζεις ότι πρώτα περνάει ο κύκλος και μετά ο παίκτης στην περιοχή του αντιπάλου, δεν ξέρεις τι είναι οφσάιντ κι αν αγνοείς ότι απαγορεύεται πάσα από περιοχή σε περιοχή παρακάμπτοντας το χώρο της μεσαίας γραμμής, καλύτερα μην πιάνεις μικρόφωνο.

Δεν φταίνε βέβαια οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ για τις αδυναμίες τους. Θα έλεγα μάλιστα, ότι, χωρίς αγωνιστικές παραστάσεις, υπερβάλλουν. Το ζητούμενο είναι τι κάνουν εκείνοι που υπόσχονται μια καλύτερη και ποιοτική τηλεόραση. Οταν δείχνεις ένα νέο παιχνίδι στο κοινό, το πρώτο που κάνεις είναι να προσαρμόσεις την ορολογία του στις δυνατότητες του θεατή.

Ζητάς από έναν κορυφαίο καθηγητή ελληνικής γλώσσας ή το τμήμα φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, να αποφανθούν πως λέγεται (ή πως θα πεις) το … πακ (όχι του Ανδρέα Παπανδρέου αλλά την «μπάλα» που κυνηγούν με πάθος οι παίκτες) στη δική σου γλώσσα. Η αποβολή, το ελεύθερο, το μπαστούνι, οι περιοχές, τα σημεία στα οποία γίνονται τα ελεύθερα. Μόνο έτσι εξασφαλίζεις μια σοβαρή μετάδοση στη γλώσσα του θεατή και δεν φυλακίζεις το μυαλό του στη λογική ποιος προηγείται, ποιος νίκησε, ποιος έχασε.

Το χόκεϊ είναι εκπληκτικό άθλημα για όσους γνωρίζουν κανονισμούς και κατανοούν τη φιλοσοφία του. Οι αθλητές πετάνε στον πάγο, οι ταχύτητες με τις οποίες κινούνται είναι εντυπωσιακές, η δύναμη των μεταξύ τους συγκρούσεων συγκλονιστικές, οι αλλαγές ρυθμού-τακτικής  και παικτών συνεχείς… κι εσύ να ακούς συνέχεια ποιος προηγείται και ποιος νίκησε.

Οι λεπτομέρειες, η γνώση, η πνευματικότητα, το χρώμα της φωνής, χαρακτηρίζουν την ποιότητα μιας αθλητικής τηλεοπτικής μετάδοσης. Αν σου αρκεί ο περιγραφέας να εντυπωσιάζει με όσα λέει όχι τον ενημερωμένο θεατή, αλλά τη γιαγιά μου, τότε είσαι μία από τα ίδια και άξιος της τύχης σου.

Παραφράζοντας τον μεγάλο Μάνο Χατζιδάκι: «Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτή η τηλεόραση δεν θα αλλάξει ποτέ».

* Συνταξιούχος δημοσιογράφος