Eνα από τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από την ηγετική ομάδα της Ν.Δ., προκειμένου να νομιμοποιηθεί η 180 μοιρών στροφή του αρχηγού της στο Μακεδονικό, ήταν ότι αν δεν το έπραττε θα έχανε ψήφους που θα διέρρεαν σε πιο δεξιά κόμματα, όπως η Χρυσή Αυγή και οι ΑΝ.ΕΛΛ.
Πρόκειται για ένα αμφίβολης ποιότητας επιχείρημα. Με την ίδια λογική, τα αστικά κόμματα της Γερμανίας του Μεσοπολέμου θα έπρεπε να υιοθετήσουν τον αντισημιτισμό, προκειμένου να μην καρπωθεί την ψήφο των αντισημιτών ο Χίτλερ.
Αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα είναι ότι με την «τακτικιστική» στάση του ο Κυριάκος Μητσοτάκης νομιμοποίησε πλήρως τον «λαϊκισμό» -δηλαδή το δόγμα ότι στην πολιτική δεν υπάρχουν αρχές, μόνο ψήφοι.
Και αυτό το γεγονός είναι ιδιαίτερα λυπηρό, όχι μόνο διότι ένας νέος πολιτικός ακολουθεί πιστά τα βήματα της πιο διεφθαρμένης παράδοσης του πολιτικού βίου της χώρας, αλλά επειδή είχε κάνει τον «αντιλαϊκισμό» σημαία του στην αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά φυσικά τώρα τελείωσαν. Εφεξής η έννοια του «λαϊκισμού» παίρνει σάρκα και οστά στην Ελλάδα και θα ταυτίζεται με ένα αποκλειστικά πρόσωπο: τον ηγέτη της Ν.Δ.
Aξίζει στο σημείο αυτό να αντιπαραθέσουμε τη στάση της Ανγκελα Μέρκελ στο προσφυγικό με αυτήν του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Μακεδονικό. Η Γερμανίδα πολιτικός, από την πλευρά της, άνοιξε διάπλατα τις πόρτες στους Σύρους πρόσφυγες που συνέρρεαν, παρά το γεγονός ότι γνώριζε πως αυτό θα σηματοδοτούσε τη διαρροή ψήφων προς πιο δεξιούς σχηματισμούς. Οταν κλήθηκε να δικαιολογήσει τη στάση της απάντησε πολύ απλά «Δεν μας επιτρέπουν οι αρχές μας να κλείσουμε τα σύνορα».
Αντίθετα, στην περίπτωση του κ. Μητσοτάκη, με την πρώτη ένδειξη δυσφορίας ενός τμήματος του κόμματός του για τη διπλή ονομασία, ο ηγέτης της Ν.Δ. ανέκρουσε πρύμναν και κατήγγειλε την πολιτική που είχε διαμορφώσει ο ίδιος ο πατέρας του και ο αξέχαστος Μιχάλης Παπακωνσταντίνου. Ούτε φυσικά έκανε καμία αναφορά σε «αρχές» που θα πρέπει να βρίσκονται υπεράνω της ψηφοθηρίας, όπως έκανε η Γερμανίδα καγκελάριος.
Επιπλέον επέτρεψε στους βουλευτές του να συμμετέχουν σε εκδηλώσεις όπου το κυρίαρχο σύνθημα ήταν το ανατριχιαστικό «η Μακεδονία είναι ελληνική» – σύνθημα που προφανώς προκαλεί τα ίδια συναισθήματα στους κατοίκους της γειτονικής χώρας με αυτά που θα προκαλούσε στους Ελληνες μία διαδήλωση στην Αγκυρα με κυρίαρχο σύνθημα «Η Ελλάδα είναι τουρκική».
Δυστυχώς τον ίδιο τακτικισμό επέλεξε και η Δράση, η μικρή ομάδα των φιλελευθέρων που πρόσφατα αποφάσισε να υποστηρίξει τη Ν.Δ. με αναφορά στο υποτιθέμενο «εκσυγχρονιστικό» και «φιλελεύθερο» προφίλ του ηγέτη της. Το τι «εκσυγχρονισμό» και «φιλελευθερισμό» εκφράζει η υιοθέτηση της πιο ακραίας και παρωχημένης μορφής βαλκανικού εθνικισμού, αυτό είναι κάτι που αδυνατώ να κατανοήσω.
