Τράπεζα «Θεμάτων»

Θα συμφωνήσω απόλυτα με τη λέξη «θέμα», με την έννοια και τη σημασία που της δίνουν οι νεότερες γενιές. Αυτή του ψυχολογικού, εσωτερικού ή εγκεφαλικού, προβλήματος. Σίγουρα λοιπόν πρέπει να είχαν πολύ μεγάλο «θέμα» τα μυαλά που σκέφτηκαν τη δημιουργία αυτής της «τράπεζας». Πράγματι παραλίγο να καταφέρουν να κάνουν τα μυαλά των παιδιών επιΤΡΑΠΕΖΙΑ πιόνια σε έναν αγώνα δρόμου για τον τελικό, χωρίς σκέψη, φαντασία και δημιουργικότητα. Για το μόνο που τους δίνουμε συγχαρητήρια, είναι για τον τίτλο που είχαν δώσει σε αυτό το τέχνασμα, καθώς και η λέξη τράπεζα τους ταιριάζει απόλυτα: ψυχρή, ισοπεδωτική και άδεια συναισθημάτων και ερεθισμάτων. Ο,τι δηλαδή χρειάζεται ένας μαθητής…

Ευτυχώς αυτού του είδους η τράπεζα δεν θα υπάρχει πλέον με απόφαση του σημερινού υπουργείου Παιδείας, όπως επίσης οι σπουδαστές θα έχουν ξανά δικαίωμα να συνεχίσουν και να μπορούν να τελειώσουν τις σπουδές τους.

Εντάξει, κατανοούμε πως η ζωή γίνεται όλο και πιο εύκολη τα τελευταία χρόνια και ο μόνος στόχος όσων περάσαμε στο Πανεπιστήμιο είναι να είμαστε αιώνιοι φοιτητές, μια και οι περισσότεροι από εμάς κάνουμε dolce vita, οπότε το να μας πετάνε έξω από τις σχολές, σαν γάλα που παρήλθε η ημερομηνία του, ήταν πολύ δικαιολογημένο. Παρ’ όλα αυτά αφήστε εμάς τους ανώριμους ονειροπόλους, που πιστεύουμε πως η μόρφωση μπορεί να είναι συνεχόμενη στη ζωή γιατί πάντα υπάρχει ακόμα κάτι να μάθεις και που θεωρούμε ότι όσο πιο μορφωμένος και με σπουδές και κουλτούρα είναι ένας άνθρωπος και όσο περισσότερη παιδεία έχει, τόσο πιο πολύ συμπάσχει με τους μαθητές και τους σπουδαστές και τόσο πιο ανοιχτός και κατανοητικός γίνεται, αφήστε εμάς λοιπόν, να χαιρόμαστε ιδιαίτερα και με τις δυο αυτές αποφάσεις του υπουργείου Παιδείας.

Το ζήτημα της παιδείας και της εκπαίδευσης έχει βέβαια πολλά άλυτα θέματα ακόμα. Τίποτα δεν είναι τέλειο κι ούτε καν το προσεγγίζει, έστω κατά ένα σοβαρό ποσοστό.

Η ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας, το δικαίωμα στη δημιουργικότητα, η έμπνευση, η επιβράβευση ή η ενδυνάμωση και ο εμπλουτισμός της φαντασίας καθώς και ο τρόπος που αφυπνίζει τους μαθητές και τους έλκει να μετέχουν και να μαθαίνουν ακόμα και το γνωστικό αντικείμενο με το οποίο καλούνται να καταπιαστούν, είναι κατά συντριπτική πλειονότητα άγνωστες λέξεις-στόχοι της εκπαίδευσης.

Ας ελπίσουμε όμως πως κάποια στιγμή θα εισακουστούμε και εμείς οι ονειροπόλοι που διαβάζαμε Τριβιζά, ακούγαμε Λιλιπούπολη και Τενεκεδούπολη, είχαμε ερεθίσματα και ακούσματα από λογοτεχνία μέχρι αρθρογραφία και που όταν ήμασταν παιδιά έχοντας δει «Μαίρη Πόπινς», αντί να μπούμε στην «τράπεζα», ταΐζαμε τα ελεύθερα πουλιά έξω από αυτήν και δώσαμε φτερά στη φαντασία και τη ζωή μας.

*Τελειόφοιτη Γαλλικής Φιλολογίας ΑΠΘ