«Τις θάλασσες σταμάτα…»

Καθώς ο πλανήτης τίμησε την Παγκόσμια Ημέρα του Μετανάστη με τα μάτια στραμμένα στη Μεσόγειο, υπάρχει μια άλλη θάλασσα από άμμο που «ξεβγάζει» θύματα καθημερινά. Στην καρδιά της αφρικανικής ηπείρου και στο υπογάστριο της Λιβύης, εκεί όπου ένοπλες ομάδες, ιδιωτικά και διακρατικά κυκλώματα εμπορίας ανθρώπων, τοπικές και διεθνείς επιχειρήσεις και οργανισμοί που συχνά τους κλείνουν το μάτι καθώς η παγκοσμιοποίηση της απόγνωσης ανεβάζει τα κέρδη και ρίχνει τα μεροκάματα, πουλάνε κι αγοράζουν δούλους εργάτες και εργάτριες.

Οπως και σώματα που θα βιαστούν επί τόπου (ή μάλλον επί Γολγοθά) και τα πιο «εμπορικά» (όμορφα και νεανικά δηλαδή) θα εκπορνευτούν συστηματικά σε κρυφούς οίκους «δυσανεξίας» της Ευρώπης.

Τα νιάτα από το Κέρας κυρίως της Αφρικής, απελπισμένα από τους συνεχείς εμφυλίους και τα πραξικοπήματα, ρημαγμένα από την ασύμμετρη φτώχεια και ανεργία και ξεγελασμένα, καθώς δεν έχουν πρόσβαση στην πληροφορία, από τις εικόνες και τις περιγραφές λαοπλάνων για έναν κόσμο που μπερδεύει τον ήλιο με τις λάμπες από νέον μα που όμως προσφέρει το συγκλονιστικό, ένα πιάτο φαΐ κάθε μέρα, μεταναστεύουν μαζικά και παραλαμβάνονται, με πληρωμή ή ακόμη και με το ζόρι, από τους σύγχρονους «Robin-John» («διάσημος» δουλέμπορος) και τα «μοντέρνα» -και όμως τόσο παλιά- κυκλώματά τους.

Οι ένοπλες ομάδες και τα σώματα ασφαλείας που ξεφύτρωσαν μέσα από τα συντρίμμια της πτώσης του Καντάφι και της εμφύλιας σύρραξης ανάμεσα στις φυλές, οι γενναίοι μισθοί και το πρεστίζ που παρείχαν και παρέχουν από το βρόμικο χρήμα της πιο κερδοφόρας (μαζί με το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών) επιχείρησης στον κόσμο (του τράφικινγκ), τα σύνορα που έχουν σε μεγάλο βαθμό κλείσει από τη μεριά τόσο του Ισραήλ όσο και του Μαρόκου, τα ιδιωτικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι απαγωγές από ομάδες βεδουίνων με σκοπό της επαναπροωθήσεις, δημιουργούν ένα μεφιστοφελικό σκηνικό, οι κραυγές κι οι οιμωγές του οποίου ακούγονται υπόκωφα, αφού αποτελούν «την πίσω γειτονιά» του πλανήτη. Κι ας υπολογίζεται ότι ο αριθμός των νεκρών στην έρημο είναι τριπλάσιος από ό,τι της Μεσογείου.

«Αχ Μαρεγιά! Κι έχουν τα μάτια τους κλειστά!», όπως έγραψε για το αποστεωμένο Αφρικανάκι ο ποιητής Τ. Σκανάτοβιτς.

Κάποτε λέγαν πως ο κόσμος με τα «συστήματά» του κρίνεται στο Τείχος του Βερολίνου. Τώρα πια, δίχως συστήματα αλλά γεμάτος νέα τείχη, κρίνεται καθημερινά ως ένα «σύστημα» στις θάλασσες από νερό και άμμο.

Στο «σκάμαντρο που ξεχειλάει διαρκώς κουφάρια», και που μόνο πολύ προσεκτικά μπορείς να δεις τον εαυτό σου, ή έστω κάποιον/α που σου μοιάζει…