Γιατί χαίρεται η Κεντροαριστερά και χαμογελάει, πατέρα;

Μετά την εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής για την ηγεσία της Κεντροαριστεράς εμφανίστηκαν πολλοί πανηγυρίζοντες σε τηλεοπτικούς σταθμούς και εφημερίδες περί «ανάστασης», ανασύστασης, επιστροφής, δυναμικής της Κεντροαριστεράς και άλλα παρόμοια, τα οποία υποτίθεται προκαλούν πανικό στην κυβέρνηση (κυρίως) και την αντιπολίτευση. Είναι προφανές ότι πρόκειται για παραποίηση της πραγματικότητας για δύο λόγους.

Πρώτον, διότι ενώ όσοι προσήλθαν να ψηφίσουν ξεπέρασαν κάθε προσδοκία (αλήθεια, ποιος είχε δημιουργήσει αυτές τις προσδοκίες;), στην ουσία οι 210.000 πολίτες που πήγαν να ψηφίσουν αποτελούν περίπου το 4% του εκλογικού σώματος με βάση τις εκλογές του 2015. Και δεύτερον, ακόμη και αν θελήσει κανείς να μη χαλάσει την «ωραία ατμόσφαιρα» ως προς τον συνολικό αριθμό, μήπως κάποιος στον «νέο» φορέα διάβασε προσεκτικά τους «άλλους» αριθμούς;

Σύμφωνα με τα στοιχεία που η ίδια η εκλογική επιτροπή έδωσε στη δημοσιότητα η ηλικιακή κατανομή της ψήφου ήταν η ακόλουθη: Μόλις 2% στην ηλικιακή ομάδα 17-24 και μόλις 9% στην ηλικιακή ομάδα 25-34. Μονοψήφια νούμερα. Κατανοεί κανείς στην Κεντροαριστερά τι σημαίνει αυτό; Μάλλον όχι. Στις ηλικίες 35-44 ανήκε το 11%, στις 45-54 το 16%, στις 55-64 το 25% και στους άνω των 65 το μεγαλύτερο ποσοστό, 37%. Η συντριπτική πλειονότητα, με άλλα λόγια, ήταν άνω των 55 ετών (62%).

Είναι αδιανόητο να μιλάει κανείς για μέλλον και ανασύσταση της Κεντροαριστεράς με αυτά τα ποσοστά στις νέες ηλικίες. Βέβαια, οι αριθμοί απλώς επιβεβαίωσαν την εικόνα από τα εκλογικά τμήματα στα οποία προσέρχονταν κυρίως άνδρες μεγαλύτερης ηλικίας. Οι νέοι μάλλον προτίμησαν τον Μαραθώνιο!

Και λέω άνδρες γιατί και στα του φύλου τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα: 64% άνδρες και μόλις 36% γυναίκες, διπλάσιο δηλαδή σχεδόν το ποσοστό! Πλησιάζει επικίνδυνα τις αρνητικές διαφορές της Χρυσής Αυγής, την οποία προτιμούν κυρίως άνδρες, αν και η Χρυσή Αυγή είναι 2η ή 3η στις νέες ηλικίες (17-34).

Το ΠΑΣΟΚ ή Κεντροαριστερά ή όπως και να ονομάσει κανείς τον «νέο» φορέα είναι αδύνατον με τα υπάρχοντα δεδομένα να έχει «σοβαρό» μέλλον. Ας προσέξουν αυτούς τους αριθμούς, διότι σημασία δεν έχει τόσο ο συνολικός αριθμός των ψηφοφόρων, αλλά τα δημογραφικά τους χαρακτηριστικά και αυτό ισχύει για όλα τα πολιτικά κόμματα.

Αυτή τη στιγμή οι νέοι φαίνεται να δείχνουν αποστροφή προς τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα, μετά και την ανώμαλη προσγείωση του ΣΥΡΙΖΑ στη μνημονιακή πραγματικότητα, γεγονός που είναι πολύ ενδιαφέρον ερευνητικά, αλλά μάλλον διαφεύγει από το ενδιαφέρον μας. Η συζήτηση όμως περί νέων και πολιτικής είναι πολύ μεγάλη και σοβαρή και χρειάζεται εις βάθος ανάλυση.

* δρος Κοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο / Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο