Υπερνικάς τον αντίπαλο, που είναι και το πιο καθοριστικό στοιχείο στον ομαδικό ανταγωνισμό: η νίκη μέσα στο γήπεδο.
Ταυτόχρονα, νικάς τις βεβαιότητες, τις φήμες και τις δοξασίες: «Δεν το ‘χει πάρει ποτέ το Τσου Λου δύο συνεχόμενες χρονιές η ίδια ομάδα», «δεν τρώει πολλά γκολ μια ιταλική άμυνα», «είναι η σειρά της Γιουβέντους», «δεν γίνεται να μην πάρει ούτε ένα ο μεγάλος Μπουφόν».
Η Lady Hope είδε τη Ρεάλ Μαδρίτης να νικάει πολλούς και πολλά στο Κάρντιφ. Η Ρεάλ Μαδρίτης, είτε την πάει κάποιος είτε όχι, είναι brand name της ιστορίας του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Ένα υπερ-μέγεθος που μπορεί να μετατρέψει το 4-1 σε επαναλαμβανόμενο «ψωμοτύρι», είτε σε παράταση (απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης λίγα χρόνια πριν), είτε σε 90λεπτο στέλνοντας για ένα ολόκληρο ημίχρονο την άλλη ομάδα σε πρόωρες διακοπές (στον τελικό του 2017)…
Ψάχνουμε να βρούμε μύθους. Έχουμε ανάγκη από τέτοιους, για να νιώσουμε πως προχωράμε μπροστά όλοι, από τη σπουδαιότητα του ενός ή των λίγων. Το «ανέγγιχτο», το «άπαιχτο», αυτό που «σπάει ρεκόρ», αυτό που «απομακρύνεται από τους άλλους», θεωρούμε πως τραβάει το συνολικό κάρο από τον όποιο βάλτο.
Ναι, αλλά η Ρεάλ το έκανε έτσι ώστε να μας αγνοήσει όλους. Με τη δική της μεγαλοπρέπεια, με τη φανέλα της που αν σε ρωτήσει κάποιος αν είναι βαριά δεν χρειάζεται καν να κάνεις τον παραμικρό μορφασμό συγκατάνευσης.
Μπορείς να νικάς σε μεγάλους τελικούς; Μπορείς να κατατροπώνεις σπουδαίους και δυσκολοκατάβλητους αντιπάλους όπως η Γιουβέντους; Μπορείς να αφήνεις πίσω τη δεύτερη στη συνολική καταμέτρηση ομάδα (την πάλαι ποτέ μεγάλη Μίλαν) πέντε ολόκληρα τρόπαια (12-7); Μπορείς να έχεις να χάσεις σε τελικό της συγκεκριμένης διοργάνωσης από το 1981; Μπορείς να κατακτάς μέσα σε λίγες μέρες μετά την Primera Division και το Champions League;
Με τη φόρα που έχει πάρει τους τελευταίους μήνες το συγκρότημα του Ζινεντίν Ζιντάν, o μόνος σπουδαίος φετινός ποδοσφαιρικός τίτλος που του ξέφυγε είναι η… αγγλική Premier League.
Η τρίτη στέψη πρωταθλήτριας Ευρώπης σε τέσσερα χρόνια, και το πρώτο φαβορί αν είναι να γίνει κάποτε και το threepeat να το κάνει αυτή… Εξάλλου, στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα τον έκανε πια το συγκεκριμένο ευρωπαϊκό θεσμό από ισπανική υπόθεση σε απλά μαδριλένικη… Τι «μερκελισμός» και πράσινα άλογα, μπροστά στο Ρεαλ-ισμό της Μαδρίτης…
Τα άτομα δημιουργούν τα γεγονότα, αλλά το μεγαλείο της Ρεάλ είναι αυτό που ενισχύεται περισσότερο. Ακόμα και από τις ατομικές υπερβάσεις. Και σε μια τέτοια ομάδα αξίζουν προσωπικότητες όπως ο Ζιντάν και ο Kριστιάνο Ρονάλντο, αλλά και οι υπόλοιποι.
Όμως, αυτοί όλοι δουλεύουν εν τέλει (εκτός από τις τσέπες και τη φήμη τους) για το όνομα και τη σημειολογία του συλλόγου.
Η Lady Hope τονίζει την αξία της Ρεάλ Μαδρίτης, όχι ως παράδειγμα επιβολής ή χλευασμού και υποτίμησης των υπολοίπων. Ίσα ίσα. Αναδεικνύεται περισσότερο η αξία του πρώτου, όταν υπάρχει ο σεβασμός στο όλον…
H Ρεάλ είναι από τις πολύ λίγες ομάδες παγκοσμίως, που είτε τη λατρεύει κάποιος είτε τη μισεί, δεν μπορεί παρά να τη σεβαστεί και κάποιες φορές να της βγάλει το καπέλο (με καλλιτεχνικό κιόλας τρόπο) γιατί αν δεν το πράξει θα παραβιάσει το πρωτόκολλο της ίδιας της διαχρονικής πραγματικότητας και των ιεραρχιών που δεν διαψεύδονται ούτε από τεκμηριωμένα αντιεραρχικά βέλη.
Απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, το μόνο που δεν χωράει είναι η αδιαφορία…
