Η Lady Hope, πριν κλείσει (και αυτή) το κεφάλαιο μιας διαδικασίας που ολοκληρώθηκε, θέλει να την ψηλαφίσει όσο περισσότερο γίνεται. Αλλιώς, το επόμενο αντάμωμα θα είναι επιφανειακό και μη προσοδοφόρο και οι σελιδοδείκτες θα χάσουν τη σημασία τους.
Στις 10 Μαρτίου στο Μπρούκλιν, προ March Madness, το Duke έριχνε στο καναβάτσο το North Carolina (UNC) νικώντας το με 93-83. Όμως, στις 3 Απριλίου, την ημερομηνία διεξαγωγής του μεγάλου τελικού στο Φοίνιξ της Αριζόνα, δεν υπήρχε καν Duke… Αντιθέτως, έφτανε το North Carolina στην 6η κατάκτηση του τίτλου του NCAA, του κολεγιακού πρωταθλήματος μπάσκετ των ΗΠΑ. Για να μείνει έξω το Duke είχε μεσολαβήσει η παρέμβαση μιας άλλης Carolina, της South, που έστελνε τα παιδιά του head coach Mike Krzyzewski στα σπίτια τους για ανάπαυση και πρωταθληματική αγρανάπαυση δεύτερης συνεχόμενης περιόδου (μόλις δύο χρόνια πριν το Duke είχε πάρει τον τίτλο νικώντας τότε στον τελικό το Wisconsin).
Το North Carolina έφτασε στο θρόνο παρότι είχε χάσει πέρυσι στον τελικό. Ο ορισμός του “ότι δεν με σκοτώνει, με κάνει πιο δυνατό”… Φέτος, νίκησε 33 αγώνες και έχασε 7. Στον αιώνα που διανύουμε, από το πρωτάθλημα δηλαδή του 2000 κι ύστερα, περισσότερες ήττες στο “δρόμο με τις λεύκες” για τους αντιπάλους είχε μόνο το Connecticut που κατέκτησε τον τίτλο, και το 2011, και το 2014, παρότι ηττήθηκε συνολικά στη σεζόν 9 και 8 φορές αντίστοιχα…
Φαίνεται πως πλέον και οι παίκτες του 67χρονου Roy Williams (ανθρώπου με ποσοστό επιτυχίας στην καριέρα του που αγγίζει το 78%) μπορούν να διδάξουν τι εστί φορμάρισμα την κατάλληλη στιγμή… Το Texas Southern, το Arkansas, το Βutler, το μεγάλο Kentucky των 8 τίτλων, το Oregon και το Gonzaga, πέρασαν από το ταμείο για να πληρώσουν τα δίδακτρα. Για ένα κολλέγιο που τη φανέλα του έχει φορέσει κοτζάμ Μichael Jordan, η κορυφή δεν είναι κάτι το άγνωστο…
Οι Tarheels του σήμερα βάζουν το δικό τους ιδιόχειρο χαρακτήρα στα πρωτόκολλα του NCAA, οκτώ χρόνια αργότερα μετά τον προηγούμενο θρίαμβο στο final four του Ντιτρόιτ το 2009. Τα μπλουζάκια, τα καπέλα και τα dvd στο τώρα, αποτυπώνουν πολύχρωμη χαρά και αίσθηση λευκής και γαλάζιας επικράτησης… Ο Dean Smith μπορεί να χαμογελάει από εκεί ψηλά με όλη του την ψυχή, τόλμη και γοητεία για το North Carolina.
Μαθήματα ατομικής υπευθυνότητας και συλλογικής συνοχής, εξοικείωση με το άγχος της νίκης, με την πίεση του απαιτητικού κοινού, των προπονητικών λουριών και των έμπειρων ματιών της ανίχνευσης ταλέντων. Διδάγματα διαχείρισης ηττών και ταπεινότητας στις επιτυχίες. Τήρηση του πλάνου και αυτοσχεδιασμός. Δοσολογίες αμυντικής προσήλωσης και επιθετικής οξυδέρκειας. Απειρία, ένστικτο, πρόωρη ωριμότητα, κουλάντρισμα εξωαγωνιστικών προσωπικών προβλημάτων και ατομικές αύρες που παρασέρνουν σύνολα σαν αναμφισβήτητες αξίες που πυροβολούν τη μετριότητα.
Το πρόγραμμα του κάθε κολεγίου συνεχίζεται. Παίκτες χάνονται, γιατί αποφοιτούν ή γιατί ηχούν οι σειρήνες του ΝΒΑ. Παίκτες βελτιώνονται ή παραδίδονται στη στασιμότητα της διευθέτησης υποχρεώσεων. Παίκτες καινούριοι θα έρθουν για να ψηθούν και να παλέψουν για να “τρώγονται” σαν τα πιο “νόστιμα εδέσματα”, γιατί μετά ακολουθούν τα “ρεστοράν” (επαγγελματικά κονάκια…) που δουλεύουν σε ρυθμούς ταχυφαγείων. Στο NCAA μαθαίνεις τα βασικά. Το πώς θα το διαχειριστεί το όλο πακέτο ο καθένας ατομικά είναι άλλη υπόθεση. Διαπαιδαγώγηση και ανταγωνιστικότητα συνάμα, με τη Lady Hope να κατανοεί την αλληλουχία των επιμέρους πολύ καλά και “διεπιστημονικά”…
