Παλαιά όπλα ζητούν στέγη

Ο Δημήτρης Α. Νικολακόπουλος (Πάτρα 1939-Αθήνα 2015) ήταν αρχιτέκτονας μηχανικός.

Ως πάρεργο, για πάνω από 40 χρόνια κατασκεύαζε πιστά αντίγραφα παλαιών όπλων, από τη νεολιθική εποχή μέχρι την εποχή που παρουσιάστηκαν τα πυροβόλα.

Δηλαδή, τα λεγόμενα «λευκά όπλα» (τσεκούρια, τόξα, βέλη, φαρέτρες, ασπίδες, ξίφη κ.λπ.).

Σε φυσικό μέγεθος και χρησιμοποιώντας τα ίδια υλικά, όταν αυτό ήταν δυνατόν, όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς αν πληκτρολογήσει στο google «Δημήτρης Νικολακόπουλος παλαιά όπλα».

Πριν από την κατασκευή των χειροποίητων όπλων, προηγούνταν ενδελεχής ιστορική μελέτη σχετικά με την προέλευση, τη μορφολογία, τις φόρμες και τους τρόπους κατασκευής τους.

Γι’ αυτό, είχε επισκεφθεί δεκάδες μουσεία στον κόσμο, με σχετικό αντικείμενο.

Δεν ήταν πολεμοχαρής. Μέσα από τη μελέτη των όπλων καταλάβαινε την ιστορία και τον πολιτισμό των λαών.

Χαρακτηριστικά έλεγε ότι το όπλο δεν είναι υπεύθυνο για το κακό που προκαλεί. Υπεύθυνη είναι η διάθεση εκείνου που το χρησιμοποιεί.

Κατασκεύασε περίπου 600 όπλα. Κάποια παρουσιάστηκαν σε ατομικές ή συλλογικές εκθέσεις.

Επίσης, δουλειά του είχε παρουσιαστεί από τα τηλεοπτικά κανάλια ΑΝΤ1 (1992), ΜEGA (1997) και ΕΤ1 (2010).

Η ενασχόλησή του με αυτό το αντικείμενο είχε την ευχάριστη εξέλιξη να προκαλέσει το ενδιαφέρον του Δ.Σ. του Πολεμικού Μουσείου Αθηνών και να εκτιμηθεί η δουλειά του από εμπειρογνώμονες οπλογνώστες.

Την άνοιξη του 2009 έγινε εκ μέρους του δωρεά 87 χειροποίητων όπλων για μόνιμη έκθεσή τους στο εν λόγω μουσείο.

Τον Νοέμβριο του 2009 τιμήθηκε για την προσφορά του στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών με αναμνηστική πλακέτα από τον πρόεδρο του Δ.Σ. του μουσείου, αντιστράτηγο Κωνσταντίνο Τσιμόγιαννη, εκ μέρους του υπουργείου Εθνικής Αμυνας (ΓΕΕΘΑ).

Ολα τα όπλα που δώρισε και εκτίθενται στο Πολεμικό Μουσείο αφορούν τον ελληνικό χώρο. Από τα υπόλοιπα, κάποια χάρισε και κάποια αναγκάστηκε να πουλήσει στις διάφορες εκθέσεις του.

Ετσι, απομένουν, πάνω-κάτω, 300 όπλα που αφορούν τον διεθνή χώρο. Αυτά θα πρέπει να εκτεθούν μόνιμα σε κάποια στέγη και, βέβαια, όταν χρειάζεται να συντηρούνται.

«Θα ήθελα να βρεθεί ένας χώρος όπου θα εκτίθενται μόνιμα και αυτά τα 300 έργα του συζύγου μου. Ο χώρος αυτός δεν με ενδιαφέρει αν θα είναι με εισιτήριο ή όχι, για το κοινό που θα τον επισκέπτεται», λέει η χήρα του, Βέτα Νικολακοπούλου. «Εγώ και τα παιδιά του τα χαρίζουμε τα όπλα. Μας ενδιαφέρει μόνο να σωθούν. Να μην πάνε η τόση αγάπη του Δημήτρη για αυτά, η δουλειά και το μεράκι του χαμένα».

Για κάθε ενδιαφερόμενο: κ. Β. Νικολακοπούλου, [email protected]