Το ότι η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ θα έφερνε τα πάνω κάτω στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό και στη γεωπολιτική σκακιέρα ήταν αναμενόμενο, μετά τις συνεχείς εμφανίσεις, συνεντεύξεις και καθημερινές δηλώσεις του από την εποχή ήδη της προεκλογικής του εκστρατείας. Υπήρχε βέβαια μια αβεβαιότητα, κατά πόσον θα ήταν συνεπής με τις δηλώσεις του αυτές, αλλά όπως φαίνεται, δυστυχώς, η αβεβαιότητα αυτή αποδεικνύεται πλέον βεβαιότητα.
Η έκπληξη, ωστόσο, ήταν το τεράστιο κύμα διαμαρτυριών που ξέσπασε στις ΗΠΑ, και ιδιαίτερα οι με κάθε τρόπο εκφρασμένες διαμαρτυρίες επώνυμων καλλιτεχνών και διάσημων ηθοποιών.
Αλήθεια, πού ήταν όλοι αυτοί οι δημοκρατικώς δρώντες καλλιτέχνες, η πράγματι καταπληκτική ηθοποιός Μέριλ Στριπ –με τα τόσο επιφανειακά αστειάκια που τελευταίως τη συνοδεύουν– και πολλοί από τον χώρο της διανόησης, με ή χωρίς fucking εισαγωγικά, όταν ύπουλα και αντιδημοκρατικά καταβαραθρωνόταν και αχρηστευόταν η υποψηφιότητα του Μπέρνι Σάντερς, που αναγκάστηκε τελικά, από ό,τι φαίνεται, να κάνει πίσω;
Πού ήταν τα τεράστιας ισχύος και επιρροής ΜΜΕ, οι μεγάλες εφημερίδες της δημοκρατίας και της διανόησης, στις ΗΠΑ, να ξεσηκώσουν και να βγάλουν τον κόσμο στους δρόμους; Και πόσο πολιτικώς ορθό, ηθικά αποδεκτό, αλλά και δημοκρατικά υποκριτικό είναι για τον κόσμο της διανόησης και τον καλλιτεχνικό κόσμο να αποδέχεται αδιαμαρτύρητα, και εντελώς μεροληπτικά, τις στρατιωτικές επεμβάσεις με τους «ανθρωπιστικούς» φονικούς πολέμους, σε ξένες χώρες, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τον φασιστικό σεξισμό, όταν όλα αυτά έχουν τον προστατευτικό μανδύα των δημοκρατικών, ενώ διαρρηγνύει από δημοκρατικό παρορμητισμό και «φανατισμό» τα ιμάτιά του, όταν όλα αυτά συμβαίνουν, και μάλιστα με έναν εξαρχής ξεκάθαρο και ειλικρινή λόγο, με τη σφραγίδα των Ρεπουμπλικανών;
Αλλά και ολόκληρος ο κόσμος του θεάματος, οι κριτικοί, το κοινό, γιατί σνόμπαραν ουσιαστικά και δεν ανέδειξαν και εισπρακτικά το πολιτικό θρίλερ «Σνόουντεν» του ταλαντούχου Ολιβερ Στόουν; Γιατί τόσες αμφιλεγόμενες κριτικές;
Γιατί η ταινία πήγε τόσο χάλια εισπρακτικά, αφού δεν έβγαλε καν τα λεφτά της; Γιατί το ίδιο το Χόλιγουντ και η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου δεν τίμησαν όπως θα έπρεπε –και όπως θα ανέμενε κανείς μετά τις τόσες ηχηρές διαμαρτυρίες και τα κροκοδείλια δάκρυα για την εκλογή του Τραμπ– την ταινία αυτή;
Ερωτήματα πολιτικής και ηθικής φύσεως που ενοχλούν τη σκέψη, πόσω μάλλον όταν αυτή ουδέποτε θα μπορούσε να οδηγηθεί στη στήριξη μιας ρεπουμπλικανικής, νεοφιλελεύθερης πολιτικής.
* καθηγητής Φιλοσοφίας της Τεχνοεπιστήμης στο Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών του ΠΤΔΕ του ΑΠΘ
