Οι γενοκτόνοι ηγέτες μάς λένε πως ο πόλεμος είναι αναγκαίος. Τον βαφτίζουν «Επιχείρηση», «Αμυνα», «Τάξη». Πλαστογραφούν την πραγματικότητα και κάνουν τον θάνατο να μοιάζει με στρατηγικό μέσο ή σκοπό.
Οι σφαγείς του κόσμου μάς λένε πως σκοτώνουν γιατί ο θάνατος υπηρετεί ιδέες, σημαίες, σύνορα. Ας αναλογιστούμε: οι σημαίες θάβονται; Οι άνθρωποι θάβονται. Ματώνουν οι ιδέες; Τα σώματα ματώνουν. Οι ψυχές αιμορραγούν. Ο πόλεμος σαρώνει ζωές, αφανίζει λαούς. Διαλύει παιδικές ψυχές. Τα παιδιά, τα πιο ευάλωτα θύματα του πολέμου, βιώνουν τραύματα. Αντί για παιχνίδι και μάθηση, γνωρίζουν τον ήχο των εκρήξεων, την απώλεια και την προσφυγιά.
Ο πόλεμος δεν τελειώνει όταν σωπάσουν τα όπλα. Τελειώνει όταν σταματήσουμε να τον θεωρούμε λύση. Οταν πάψουμε να τον βλέπουμε ως μέσο επίλυσης διαφορών και αρχίσουμε να επενδύουμε στον διάλογο, την κατανόηση και τη συνεργασία. Αυτό βέβαια απαιτεί παιδεία, ενσυναίσθηση και συνειδητή προσπάθεια να ξεπεράσουμε στερεότυπα και προκαταλήψεις. Οταν ο άνθρωπος γίνει η σημαία των λαών και όχι το συμφέρον της αιμοδιψούς εξουσίας.
Ας ρωτήσουμε την ίδια την Ιστορία: αλλάζει ο κόσμος από τις κραυγές των όπλων; Κι οι άνθρωποι; Αιμορραγούν. Αφανίζονται. Σιωπούν; Οχι. Η Ιστορία μαρτυρά ότι τα όπλα μπορεί να αλλάξουν σύνορα, να αλλάξουν καθεστώτα, αλλά δεν αλλάζουν την ανθρώπινη συνθήκη, ούτε τη βαθιά ανάγκη για ειρήνη, σύνδεση, ανθρωπιά και αλληλεγγύη.
Αν υπάρχει όμως κάτι πιο επικίνδυνο από τις σφαίρες είναι η συνήθεια. Να συνηθίσουμε τον θάνατο και να αποδεχτούμε το βαθύ σκοτάδι. Να αφήσουμε τον πόλεμο να γίνει νόρμα.
*Φιλόλογος, ποιήτρια, συγγραφέας
-320x213.jpg)
